|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Kilkadziesiąt młodych bocianów, które uratowano z gniazd zniszczonych w ostatnich dniach przez burze i nawałnice, trafiło do ośrodków leczących dzikie ptaki na Warmii i Mazurach. Codziennie ekolodzy otrzymują kolejne wezwania do boćków pozbawionych domów. Do ośrodka d... Dzięki nowej bazie danych stworzonej przez Europejską Agencję Leków (EMA) Europejczycy po raz pierwszy mają dostęp do informacji na temat testów klinicznych leków dopuszczonych do stosowania w Europie.
Unijny Rejestr Testów Klinicznych, uruchomiony 22 marca, umożliwia obywatelom wyszukiwanie info... Nowoczesny, "inteligentny" budynek dydaktyczno-laboratoryjny, wykorzystujący energię odnawialną, powstanie na Politechnice Świętokrzyskiej w Kielcach. Władze uczelni podpisały umowę na realizację przedsięwzięcia z wykonawcą inwestycji. Projekt "Ener... W dniach 18-20 stycznia 2011 r. w Kioto, Japonia, odbędzie się dziewiąta międzynarodowa konferencja nt. tworzenia, łączenia i współpracy za pośrednictwem techniki komputerowej.
Komputery, sieci i inne technologie stały się wszechobecne we współczesnym społeczeństwie. Niemniej w większości są wykorzystywane pasywnie. Aby ewol... Nowoczesne systemy pozwalają na przestrzenną lokalizację w czasie rzeczywistym. Dzięki nim można zapewnić bezpieczeństwo ludziom, a także lepiej zorganizować procesy logistyczne i produkcyjne. Nad hybrydowym systemem lokalizacji wewnątrz budynków, m.in. dla szpitali i ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Filar przyporowyCzy wiesz że...? Nawa – składowa część kościoła położona pomiędzy prezbiterium a kruchtą, przeznaczona dla wiernych. Oprócz świątyń jednonawowych występują dwu-, trzy-, pięcio- oraz siedmionawowe. System przyporowy – rodzaj konstrukcji, która rozwinęła się w gotyku i umożliwiła wykonywanie sklepień o dużych rozpiętościach i na znacznych wysokościach. Konstrukcja składa się z łęków i filarów przyporowych (wież sił). Ciężar sklepień rozłożony jest: na filary wewnętrzne za pośrednictwem służek i na zewnętrzne przypory w postaci filarów przyporowych lub skarp za pośrednictwem łęków umieszczonych nad dachami naw bocznych lub ukrytymi na poddaszu. Po zastosowaniu tego systemu konstrukcje budynków kościelnych można było budować znacznie wyższe i smuklejsze. Mury nawy głównej nie były tak mocno obciążone. Umieszczono w nich duże okna wypełnione witrażami. Konstrukcja sprawia wrażenie lżejszej, ażurowej. Filar przyporowy - element systemu przyporowego. Filar na zewnątrz budynku kościoła, dostawiony do ściany nawy bocznej lub apsydy. Przejmuje rozpór od sklepienia za pośrednictwem łęków przyporowych. Podpiera nawę główną. Sklepienie – konstrukcja budowlana o przekroju krzywoliniowym, służy do przekrycia przestrzeni pomieszczenia w budynku (w konstrukcji inżynierskiej), ograniczona murami, łękami, belkami itp. Oparta na kolumnach, filarach, arkadach. Wykonana z kamienia (klińców), cegieł, betonu lub żelbetu. Pierwsi, na szeroką skalę, sklepienia zastosowali starożytni Rzymianie. Jednak pierwsze próby użycia tej konstrukcji pojawiły się znacznie wcześniej.
Filar – pionowa wolno stojąca podpora konstrukcji, spełniająca podobną rolę co kolumna (nieraz podobnie jak ona ukształtowana - z bazą, trzonem i głowicą) i mająca przekrój wieloboczny (czworoboczny lub ośmioboczny). Łęk oporowy albo łęk przyporowy – element systemu przyporowego. Zadaniem łęku przyporowego jest przejęcie sił ukośnych (sił parcia) ze sklepienia nad nawą główną i przekazania ich na zewnętrzne przypory. Łęki oporowe wykonywano najczęściej z kamienia, cegła nie była materiałem wystarczająco trwałym przy wpływach warunków atmosferycznych i małym przekroju konstrukcji. Do dnia dzisiejszego zachowały się nieliczne łęki oporowe wykonane z cegły, zwykle te o małej rozpiętości. Łęk oporowy zastosowano po raz pierwszy w 1140 r. w bazylice Saint Denis pod Paryżem.
Kościół – w religii chrześcijańskiej budynek przeznaczony do celów sakralnych: odprawiania nabożeństw, sprawowania sakramentów, odmawiania modlitw itp. Początki budownictwa kościelnego sięgają IV w., wcześniej istniały jedynie kościoły domowe oraz kaplice w katakumbach.
Czy wiesz że...? beta Apsyda (lub absyda) – w architekturze pomieszczenie na rzucie półkola, półelipsy lub wieloboku, dostawione addytywnie do bryły świątyni i otwarte do jej wnętrza. Zazwyczaj zamyka prezbiterium, czasem nawy boczne i ramiona transeptu lub westwerk. Apsyda jest zwykle o mniejszej lub równej wysokości i szerokości od bryły części budynku, który jest przez nią zamknięty. Występowała już w architekturze rzymskiej, stąd przejęta przez chrześcijaństwo. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
