Filip - syn Heroda Wielkiego - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy Heroda Filipa II. Zapoznaj się również z: Heroda Filipa I.

Tyberiusz przedstawiony na monecie wybitej przez Heroda Filipa II

Królestwo Heroda Wielkiego po jego śmierci podzielone między synów i jego siostrę:

Dzielnica Heroda Archelaosa, od 6 rzymska prowincja Judea

Herod Agryppa I, właściwie Marcus Iulius Agrippa (ur. w 10 lub 9 p.n.e. - zm. w 44 w Cezarei) - król Batanei, Gaulanitydy, Trachonu i Paneas od 37, Galilei i Perei od 39, Judei od 41. Wnuk Heroda Wielkiego. Brat Heroda z Chalkis i Herodiady. W 37 roku otrzymał z nadania Kaliguli tetrarchię swojego stryja Filipa, a dwa lata później ziemie innego stryja - Heroda Antypasa. W 41 roku odegrał istotną rolę przy objęciu władzy przez Klaudiusza, a ten w zamian nadał mu Judeę. Kazał stracić apostoła Jakuba Większego.

Herod Wielki (Herodes Magnus), czasami w literaturze opisywany jako Herod (II) Wielki (ur. 73 lub w 72 roku p.n.e., zm. 4 roku p.n.e.) - syn Idumejczyka Antypatra i Nabatejki Kypros. Od roku 47 p.n.e. był namiestnikiem Galilei mianowanym przez swojego ojca, a od 46 r. p.n.e. namiestnikiem Celesyrii i Samarii z ręki Sekstusa Cezara. W latach 39 - 4 p.n.e. król Judei z łaski Rzymu.

Dzielnica Heroda Antypasa

Dzielnica Heroda Filipa II

Salome I (miasta Jamnia, Azotus, Fazaelis)

Rzymska prowincja Syria

Wolne miasta (Dekapolis)

Filip Tetrarcha, albo Herod Filip II (ur. ok. 24 p.n.e., zm. 34 w Betsaidzie) - tetrarcha Batanei, Gaulanitydy, Trachonu i Paneas od 4 p.n.e.. Syn Heroda Wielkiego i Kleopatry z Jerozolimy. Mąż Salome III. Wychowywał się w Rzymie.

Dekapol (od greckiego słowa déka, co oznacza dziesięć, i pólis, miasto) czyli dziesięciogród, to związek lub liga dziesięciu miast. Nazwa ta odnosiła się też do obszaru, na którym leżała większość z tych miast.

Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku, uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Muzułmanie uważają, iż część Biblii[potrzebne źródło] (np. Księgi Mojżeszowe, Psalmy) powstała w wyniku boskiego objawienia, ale jej treść została zafałszowana.

Filip odziedziczył północno-wschodnią część królestwa swego ojca i jest wspomniany przelotnie w Biblii przez Łukasza (Łk 3,1).

Odbudował miasta Paneas (Cezarea Filipowa) i Betsaidę (Julias). Był pierwszym władcą żydowskim, który bił monety z wizerunkiem człowieka. Uchodził za władcę łagodnego i sprawiedliwego.

Po jego śmierci Batanea, Trachon i Hauran zostały wcielone do rzymskiej prowincji Syrii. W 37 roku Kaligula nadał je Herodowi Agryppie I.

Herod Archelaos, Herod Archelaus (ur. ok. 27 lub 23 p.n.e., zm. po 6 n.e.) - etnarcha Judei, Samarii i Idumei w latach 4 p.n.e. -6. Syn Heroda Wielkiego. Rodzony brat Heroda Antypasa. Przez ojca został przewidziany na króla Judei, lecz - pod wpływem zamieszek jakich doszło po śmierci Heroda Wielkiego i sporów między jego synami - Oktawian August mianował Archelaosa jedynie etnarchą. Tyrańskie rządy Archelaosa sprawiły, że August w 6 roku pozbawił go tetrarchii i skazał na zesłanie do Galii. Dalsze losy Archelaosa nie są dokładnie znane.

Tyberiusz, Tiberius Claudius Nero (ur. 16 listopada 42 p.n.e.; zm. 16 marca 37 n.e.) – cesarz rzymski, syn Tyberiusza Klaudiusza i Liwii Druzylli. Oficjalna tytulatura cesarska Tiberius Caesar Augustus.

Bywa mylony ze swoim bratem (i zarazem teściem) Herodem Boethosem, nazywanym przez Ewangelię Mateusza i Ewangelię Marka Filipem.

Bibliografia

Bosak P. Cz., Postacie Nowego Testamentu. Słownik-konkordancja, Poznań - Pelplin 1996, s. 165-166.

Jerzy Ciecieląg – Palestyna w czasach Jezusa. Dzieje polityczne, Kraków 2000.

Jerzy Ciecieląg – Polityczne dziedzictwo Heroda Wielkiego, Kraków 2002.

Gnilka J., Jezus z Nazaretu, Kraków 1997, s. 54.

Lemaire A., Dzieje biblijnego Izraela, Poznań 1998, ISBN 83-232-0831-X, s. 101.