|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Akceptacja ze strony ojca w dzieciństwie wpływa na pozytywny obraz siebie w dorosłości, a poczucie akceptacji ze strony matki może mieć wpływ na okazywanie bliskości w związkach - wynika z badań dr Marty Porębiak z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego.W badaniach wzięło udział 250 z... Blisko 13 tys. zakażeń wirusem HIV i ponad 2,3 tys. zachorowań na AIDS wykryto w Polsce od początku epidemii w połowie lat 80. Szacuje się, że zakażeń jest co najmniej dwa razy więcej. 1 grudnia obchodzimy Światowy Dzień AIDS. Od 1985 r., ... Ostatnie posiedzenie Komisji Krajowej przebiegało w gorącej atmosferze. Członkowie najwyższego statutowego ciała „Solidarności” mieli poczucie, że polityka szukania kompromisu z władzami komunistycznymi nie sprawdza się... Piotr O... Prezentacja najnowszych technologii sieciowych wraz z przykładami zastosowania innowacji technologicznych w różnych projektach będą głównym tematem seminarium Cisco Student Day, które odbędzie się 15 grudnia na Politechnice Warszawskiej.Głównymi organizator... Choć z kalendarza Majów nie wynika, że za rok nastąpi koniec świata, to lęk przed tym, co ma nastąpić 21 grudnia 2012 r. świetnie wpisuje się w popularyzację kultury Majów - uważa dr Stanisław Iwaniszewski z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie.W rozmow...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Filip II - metropolita Moskwy Czy wiesz że...? Teodor (gr. theos + dorón – bóg + dar, tj. "dar boży, darowany przez boga") – imię męskie pochodzenia greckiego. W Polsce nadawane co najmniej od XIII w., i zapisywane m.in. w formach: Tader, Chodor (wschsł.), Teodor, Todor, C(z)ader, C(z)eder. Odpowiednikiem znaczeniowym tego imienia wśród imion staropolskich jest Bożydar, Bogdan, Bohdan. Istnieje ponadto imię greckie złożone z tych samych członów w odwrotnej kolejności: Doroteusz (którego żeńskim odpowiednikiem jest Dorota). Hebrajskim odpowiednikiem znaczeniowym jest Matatjahu czyli Maciej. Rosyjskim odpowiednikiem jest Fiodor. Igumen, ihumen - w prawosławiu oraz w katolickich Kościołach wschodnich przełożony samodzielnego klasztoru lub domu zakonnego, odpowiednik katolickiego przeora, lub greckiego mandryty. Zakon mniszy, zakon kontemplacyjny (z gr. μοναχός monachos – samotnik, z łac. contemplare - wpatrywać się), – katolicka i prawosławna forma życia zakonnego, polegająca w pierwotnej wersji na całkowitym odcięciu się od świata zewnętrznego i życie w całkowitym odosobnieniu lub w nielicznej zamkniętej wspólnocie, poświęcone prawie wyłącznie modlitwie i kontemplacji Boga. 
 Św. Filip II z Moskwy (ur. 12 grudnia 1507 - zm. 1569) - metropolita Moskwy i Wszechrusi moskiewskich). Urodził się w 1507 r. w Moskwie w rodzinie bojarskiej. Po śmierci ojca i odejściu matki do monasteru, przez pewien czas przebywał przy dworze wielkiego księcia Wasyla III. W 1537 r. ostatecznie zdecydował się zostać mnichem i skierował swe kroki do Monastyru Sołowieckiego. Tam, przechodząc kolejne szczeble życia zakonnego, został ihumenem. Pod jego rządami monaster znacznie się rozwinął. Zbudowano sobory - Przemienienia Pańskiego i Zaśnięcia Matki Bożej, wzniesiono szereg nowych budynków, powstała przystań, szpital, wspólnotę otoczono murami. Bojarzy (z bułgarskiego boliare, boliarin) – w średniowiecznej Bułgarii (do XIV wieku), Wołoszczyźnie, Mołdawii i później na Rusi - wyższa szlachta feudalna, magnaci, wielcy właściciele ziemscy. W Księstwie Moskiewskim, w ramach Dumy Bojarskiej, współuczestniczyli w rządzeniu państwem. W Rosji tytuły bojarskie stosowano do czasów Piotra I Wielkiego, który je zniósł.
Monastyr Sołowiecki (ros. Cоловецкий монастырь) – stauropigialny rosyjski klasztor prawosławny, położony na Wyspach Sołowieckich między lądowym Jeziorem Świętym a Zatoką Pomyślności na Morzu Białym. W 1565 r., w okresie największego rozwoju monasteru, Filipa wezwano do Moskwy i rok później mianowano metropolitą moskiewskim. Wkrótce Rosję ogarnęło wewnętrzne powstanie. Hierarcha nie zgadzał się z krwawymi metodami postępowania cara Iwana IV Groźnego. Rozwścieczony władca pozbawił go katedry i wtrącił do więzienia, wydając wyrok dożywocia. Iwan IV Groźny (ros. Иван IV Васильевич lub Иван Грозный, ur. 25 sierpnia 1530 w Kołomienskoje, zm. 18 marca 1584 w Moskwie); z dynastii Rurykowiczów, syn Wasyla III i Heleny Glińskiej.
Maliuta Skuratow (właściwie Grigorij Łukianowicz Skuratow-Bielskij, ros. Григорий Лукьянович Скуратов-Бельский, zm. 1 stycznia 1573) - jeden z dowódców opriczników, zaufany cara Rosji Iwana IV Groźnego. Ostatecznie metropolitę umieszczono w celi monasteru w mieście Twer. Tam 23 grudnia 1569 roku carski żołnierz Maluta Skuratow udusił go poduszką, tam też pochowano jego ciało. Za panowania syna cara Iwana IV Groźnego - Fiodora, rzekomo nieuległe rozkładowi ciało przeniesiono do Monasteru Sołowieckiego. W 1652 roku umieszczono je w Moskwie. Obecnie znajduje się w kremlowskim soborze Zaśnięcia Matki Bożej. Metropolita – zwierzchnik metropolii. W jej skład wchodzi zawsze archidiecezja na czele z arcybiskupem metropolitą oraz jedna lub więcej diecezji (zwanych sufraganiami) na czele z biskupem ordynariuszem, który do pomocy ma przydzielonych biskupów pomocniczych.
Wasyl III Iwanowicz (ros. Василий III Иванович) (ur. 25 marca 1479, zm. 4 grudnia 1533) – wielki książę moskiewski w latach 1505-1533 , syn Iwana III Srogiego (1462-1505) i jego drugiej żony – Zofii Paleolog. Na ikonach święty przedstawiany jest w szatach biskupich ozdobionych nietypowo dla tradycji ruskiej dużymi krzyżami w kołach. Ma krótką, kosmatą, kasztanową brodę i niską mitrę na głowie. Prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma Ewangelię. Najczęściej spotykany jest na ikonach Soboru pięciu świętych hierarchów moskiewskich.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
