Film fabularny - Polski Serwis Naukowy

Portal:
Film

Film fabularny – film fikcji, film aktorski przeznaczony głównie do wyświetlania w kinach. Jeden z głównych rodzajów filmowych obok filmu animowanego, filmu dokumentalnego i filmu oświatowego. Posiada fabułę, czyli dramaturgiczną, najczęściej wielowątkową opowieść.

Dilwale Dulhania Le Jayenge (tytuł niemiecki: "Wer zuerst kommt, kriegt die Braut") jest wielkim indyjskim przebojem filmowym, który miał premierę w październiku 1995 roku. Film w reżyserii Aditya Chopry jest najdłużej wyświetlanym filmem w historii indyjskiej kinematografii. W kwietniu 2007 minęło 600 tygodni, odkąd po raz pierwszy pokazano obraz w kinie Maratha Mandir w Bombaju.

Gorzki ryż (1949) jest drugim filmem Giuseppe De Santisa. Uznaje się go za sztandarowe dzieło włoskiego neorealizmu. Film przedstawia historię wiejskich proletariuszek, wyzyskiwanych na plantacjach ryżu w Lombardii.

Za pierwszy film fabularny uważa się krótki obraz braci Lumière Polewacz polany (franc. L'arroseur arrose lub Le jardinier) z 1895 r. Za ojca fabuły uważany jest Georges Méliès.

Gatunki komercyjnego filmu fabularnego to między innymi: film komediowy, dramat, melodramat, western, horror, musical, thriller, film sensacyjny, film gangsterski, kryminał, film science-fiction, film fantasy, film płaszcza i szpady, film historyczny, komedia romantyczna, film wojenny, film szpiegowski, film familijny, film erotyczny .

Rashōmon (jap. 羅生門) – film w reżyserii Akiry Kurosawy z 1950 roku, uznawany obecnie za jeden z klasyków kina japońskiego. Główną rolę zagrał Toshirō Mifune.

Jean-Luc Godard (ur. 3 grudnia 1930 w Paryżu) - francuski reżyser i krytyk filmowy. Jeden z twórców i głównych przedstawicieli nurtu filmowego Nowej fali (fr. Nouvelle Vague). Współzałożyciel wraz z F. Truffautem, A. Bazinem, E. Rohmerem i J. Rivettem pisma Cahiers du Cinéma.

Wybrane szkoły, kierunki i nurty filmowe

ekspresjonizm niemiecki, m.in.: Robert Wiene (Gabinet doktora Caligari), Friedrich Murnau (Dr Jekyll i Mr Hyde, Nosferatu – symfonia grozy), Fritz Lang (Zmęczona śmierć, Doktor Mabuse, Nibelungi, Metropolis), Georg Wilhelm Pabst (Atlantyda), Paul Wegener (Golem)

radziecki socrealizm, m.in.: Siergiej Eisenstein (Pancernik Potiomkin, Październik: 10 dni, które wstrząsnęły światem, Stare i nowe, Que viva Mexico, Aleksander Newski, Ivan Groźny); Wsiewołod Pudowkin (Matka, Burza nad Azją, Koniec Sankt Petersburga), Ołeksandr Dowżenko (Ziemia)

amerykański film noir – czarny film gangsterski lat 40. i 50. XX wieku, np. Asfaltowa dżungla, Jestem niewinny, Sokół maltański, Kobieta w oknie, Laura, Żegnaj, laleczko, Podwójne ubezpieczenie, Gilda, Wielki sen, Listonosz zawsze dzwoni dwa razy, Tajemnica jeziora, Dama z Szanghaju

neorealizm włoski, m.in.: Luchino Visconti (Opętanie, Ziemia drży), Roberto Rossellini (Rzym, miasto otwarte, Paisa), Vittorio De Sica (Dzieci ulicy, Złodzieje rowerów, Cud w Mediolanie, Umberto D), Giuseppe de Santis (Gorzki ryż, Nie ma pokoju pod oliwkami, Rzym, godzina 11.), Pietro Germi (Pod niebem Sycylii, Droga nadziei)

brytyjskie kino młodych gniewnych, wywodzące się z dokumentalnego, m.in. Free Cinema: Karel Reisz (Z soboty na niedzielę), Lindsay Anderson (Sportowe życie), Tony Richardson (Miłość i gniew, Smak miodu, Samotność długodystansowca), John Schlesinger (Rodzaj miłości, Billy kłamca, Darling (film))

francuska nowa fala, m.in.: Alain Resnais (Hiroszima, moja miłość); Jean-Luc Godard (Do utraty tchu, Męski-żeński, Claude Chabrol, Kuzyni); François Truffaut (Czterysta batów)

samurajskie kino japońskie, m.in. Akira Kurosawa (Ran, Rashōmon, Siedmiu samurajów, Tron we krwi, Rudobrody), Masaki Kobayashi (Harakiri, Bunt, Kwaidan)

kino szwedzkie, m.in. Ingmar Bergman (Tam, gdzie rosną poziomki, Szepty i krzyki, Persona, Siódma pieczęć); Bo Wideberg (Moja siostra, moja miłość), Lukas Moodysson (Fucking Åmål, Tylko razem, Lilja 4-ever)

szkoła czeska, m.in.: Miloš Forman (Czarny Piotruś, Miłość blondynki, Pali się, moja panno); Jiří Menzel (Pociągi pod specjalnym nadzorem, Kapryśne lato), Vera Chytilova (O czymś innym, Owoce rajskich drzew spożywamy)

szkoła polska, m.in.: Andrzej Wajda (Pokolenie, Kanał, Popiół i diament)), Andrzej Munk (Człowiek na torze, Eroica, Zezowate szczęście), Stanisław Różewicz (Świadectwo urodzenia, Wolne miasto), Kazimierz Kutz (Krzyż Walecznych, Ludzie z pociągu), Wojciech Jerzy Has (Pożegnania, Jak być kochaną), Tadeusz Konwicki (Ostatni dzień lata), Czesław Petelski (Baza ludzi umarłych), Jerzy Kawalerowicz (Pociąg), Stanisław Lenartowicz (Zimowy zmierzch)

polskie kino moralnego niepokoju, m.in.: Krzysztof Kieślowski (Amator), Krzysztof Zanussi (Barwy ochronne), Agnieszka Holland (Aktorzy prowincjonalni), Feliks Falk (Wodzirej), Antoni Krauze (Palec Boży), Janusz Kijowski (Indeks, Wojciech Marczewski (Dreszcze)

duńska Dogma 95, m.in.: Lars von Trier (Idioci), Thomas Vinterberg (Uroczystość), Harmony Korine (Julien Donkey-Boy), Lone Scherfig (Włoski dla początkujących)

kino irańskie, m.in. Majid Majid (Dzieci niebios), Abbas Kiarostami (Smak wiśnii, Uniesie nas wiatr, Bilety), Mohsen Machmalbaf (Dywan, Cisza, Chwila niewinności)

kino bollywoodzkie, m.in. Ramesh Sippy (Sholay), Karan Johar (Żona dla zuchwałych, Czasem słońce, czasem deszcz), Farah Khan (Jestem przy tobie, Om Shanti Om)

Najpopularniejsze kinowe filmy fabularne produkowane są w Stanach Zjednoczonych w wytwórniach w dzielnicy Los Angeles, Hollywood. Film amerykański posiada od wielu lat dominującą pod względem sprzedaży pozycję na rynkach światowych. Pod względem ilości produkcji filmowej pierwszą pozycję posiada przemysł filmowy Indii, Bollywood.

Film szpiegowski – określenie gatunku dzieł filmowych, których fabuła osnuta jest wokół tematyki szeroko pojętego szpiegostwa. Podgatunek filmowego kryminału.

Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.

Linki zewnętrzne

Filmweb.pl – największy polski portal zawierający informacje o filmach kina światowego i ich twórcach, od początków kina do dnia dzisiejszego

Filmpolski.pl – Internetowa Baza Filmu Polskiego portal prowadzony przez Łódzką Szkołę Filmową zawierający podstawowe informacje o prawie wszystkich polskich filmach i ich realizatorach

Film.org.pl – Klub Miłośników Filmu

Kinopolska.pl – portal Kino Polska - portal Telewizji Kino RP

IMDb.com – The Internet Movie Database największy światowy portal zawierający informacje o filmach kina światowego i ich twórcach, od początków kina do dnia dzisiejszego