Florian z Kościelca - Polski Serwis Naukowy

Florian z Kościelca (zwany Laskary) herbu Leszczyc (zm. 21 czerwca 1333 w Pułtusku) – biskup płocki w latach 1318-1333, kanonik płocki i gnieźnieński i kapelan księcia płockiego Bolesława II.

Wymieniany jest 6 sierpnia 1299 jako kapelan księcia płockiego Bolesława II. W 1311 wspominany jako proboszcz płocki. Prowizję na biskupa płockiego po uprzednim wyborze przez kapitułę otrzymał po 29 września 1318. W 1320 był jednym z najważniejszych świadków procesu polsko-krzyżackiego. W związku z najazdami litewskimi starał się kultywować dobre stosunki z zakonem. Był jednym z inicjatorów zawarcia sojuszu pomiędzy zakonem krzyżackim i księciem Wacławem płockim, akt którego potwierdził własną pieczęcią 14 kwietnia 1321. Wspierał również osadnictwo byłych poddanych zakonu na terenach dóbr kościelnych diecezji płockiej. Wytyczył granice pomiędzy swoją diecezją a ziemiami należącymi do biskupstwa kujawskiego. Był inicjatorem budowy zamku biskupiego w Pułtusku, który stał się zapewne jedną ze stałych rezydencji biskupów płockich. Wspierał zakon bożogrobców i był jednym z kolektorów świętopietrza.

Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

Uwaga! Do biskupa Gedki I daty mocno problematyczne. Pierwsi biskupi (do Marka włącznie) są niehistoryczni, podano ich za Janem Długoszem, który imiona te podał za niewiarygodnym źródłem opierając się na błędnej tradycji istnienia diecezji od czasów Mieszka I. Samo biskupstwo powstało zapewne za rządów Bolesława Śmiałego około 1076.

Przypisy

tak u Jana Długosza. Zob. Pułtusk i okolice, red. M. Omilanowska, J. Sito (Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. X, z. 20), Warszawa 1999, s. 29.
Pułtusk i okolice, red. M. Omilanowska, J. Sito (Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. X, z. 20), Warszawa 1999, s. 29.

Bibliografia

Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce. w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa, Instytut Wydawniczy PAX, 2000, ISBN 83-211-1311-7, s. 101.

Pułtusk i okolice, red. M. Omilanowska, J. Sito (Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. X, z. 20), Warszawa 1999, ISBN 83-85938-38-9, s. 29.

Kapelan – duchowny w Kościele rzymskokatolickim, prawosławnym, greckokatolickim, anglikańskim i ewangelickim, spełniający funkcje liturgiczne przy kaplicy zakonnej, szpitalnej lub przydzielony przez władzę kościelną do obsługi duszpasterskiej pewnej grupy osób lub środowisk (np. kapelan wojskowy, więzienny, szpitalny, uczelniany). Kapelanem nazywany bywa także duchowny diecezjalny bądź zakonny pomagający biskupowi przy czynnościach biskupich i będący jego sekretarzem.

Diecezja włocławska (diecezja kujawska) - jedna z diecezji kościoła rzymskokatolickiego w metropolii gnieźnieńskiej w Polsce, ustanowiona w XII wieku, jako jedna z pierwszych na ziemiach polskich. Początkowo biskupi rezydowali w Kruszwicy. Do XIX wieku nazywana diecezją kujawską lub kujawsko-pomorską. W latach 1818-1925 jej tradycje przejęła diecezja kujawsko-kaliska. W 1925 przywrócona jako diecezja włocławska. Patronami diecezji są Święty Józef oraz Bł. Bogumił.