Fokker D.VII – niemiecki samolot myśliwski, zaprojektowany przez Antonego Fokkera i Reinholda Platza w 1917 roku w niemieckiej wytwórni lotniczej Fokker Aeroplanbau w Schwerinie.

Historia

W trakcie I wojny światowej w drugiej połowie 1917 roku Anton Fokker wraz z Reinholdem Platzem zaprojektowali w wytwórni Fokker Aeroplanbau nowy samolot myśliwski w oparciu o najlepsze rozwiązania konstrukcyjne i osiągnięcia techniki lotniczej zastosowane w samolotach zarówno niemieckich jak i alianckich zwłaszcza francuskich. Samolot ten otrzymał oznaczenie fabryczne VII.

Zbudowano go w układzie półtorapłata o grubym profilu płatów, które miały kształt prostokątny. Płaty były dwudźwigarowe drewniane – od krawędzi natarcia do pierwszego dźwigara kryte sklejką, w dalszej części płótnem. Lotki umieszczono tylko na górnym płacie i wyposażono je w kompensację aerodynamiczną. Płat górny i dolny usztywniono rozpórkami o kształcie odwróconej litery „N”, a płat górny dodatkowo podparto dwiema parami zastrzałów. Kadłub miał kratownicowy, spawany z rurek stalowych, pokryty z przodu – tam gdzie znajdował się silnik rzędowy – blachami aluminiowymi, w środkowej części, mieszczącej odkrytą kabinę kryty sklejką, w tylnej płótnem. Usterzenie poziome i pionowe były skośne, a stery wysokości i kierunku miały kształt zbliżony do eliptycznego.

Prototyp VII ukończono i oblatano w styczniu 1918 roku. Samolot był łatwy w pilotażu, nie wykazywał skłonności do wpadania w korkociąg, a z mocniejszym silnikiem BMW miał dobrą zwrotność, bardzo wysoki pułap lotu i bardzo dobre osiągi. Po wprowadzeniu niezbędnych zmian, polegających m.in. na wydłużeniu nieco kadłuba, samolot skierowano do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Fokker D.VII.

Był on wytwarzany w zakładach Fokker Aeroplanbau, jak i w wytwórni lotniczej Albatros oraz na licencji w austro-węgierskich zakładach MAG. Łącznie zbudowano ponad 4300 samolotów tego typu. Przez niektórych samolot (w wersji z silnikiem BMW) jest uznawany za najlepszy seryjny myśliwiec I wojny światowej.