Ten artykuł dotyczy filmu. Zapoznaj się również z: powieść o tym samym tytule.

Forrest Gump - amerykański film fabularny z 1994 roku w reżyserii Roberta Zemeckisa. Scenariusz fabuły został oparty na powieści o tym samym tytule Winstona Grooma. W tytułową rolę wcielił się tu Tom Hanks. Dochody ze sprzedaży biletów kinowych przyniosło twórcom potężne zyski finansowe. Na całym świecie film zainkasował ponad 677 milionów dolarów USD.

Opis fabuły

Film powstał na podstawie powieści Forrest Gump Winstona Grooma. Treścią fabuły są losy Forresta Gumpa, człowieka z wrodzoną łagodną odmianą autyzmu, który na skutek licznych zbiegów okoliczności i darów losu bierze udział w najważniejszych wydarzeniach swej epoki i zdobywa spory majątek. W filmie znajdują się autentyczne wstawki dokumentalne, do których, za pomocą komputera, wmontowano postać Forresta. W ten sposób Forrest "spotyka" między innymi Johna Lennona i prezydentów USA – Johna Kennedy'ego i Lyndona Johnsona.

Do obiegu potocznego przeszło motto głównego bohatera: "Życie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiadomo, co ci się trafi". Inny znany cytat to Run, Forrest, run ! (Biegnij, Forrest, biegnij !).

Film rozpoczyna się od widoku na noszone przez wiatr białe piórko, które ląduje u stóp siedzącego na przystanku autobusowym Forresta Gumpa, trzymającego pudełko czekoladek. Tytułowy bohater podnosi je i wkłada do swojej książeczki Ciekawski George. Na przystanku, obok Gumpa siada kobieta, której opowiada historię swojego życia, jakkolwiek ona nie wydaje się być tym zainteresowana.

Kolejne losy Gumpa ukazywane są w retrospekcji. Gump opowiada, że jak był mały, dostał swoje specjalne buty, tak określał swoje stalowe szyny ortopedyczne. Lekarz, który mu je zakładał, stwierdził, że dzieciak ma silne nogi, ale kręgosłup krzywy jak polityk. Następnie, matka zamierza zapisać swojego podopiecznego do najlepszej szkoły w Greenbow, jednak dyrektor szkoły, stwierdził że Gump nie spełnia normy IQ (które u Gumpa wynosi 75) i zaleca szkołę specjalną, jednak po rozmowie z jego matką, decyduje się na przyjęcie go do szkoły w zamian za przysługę seksualną.

Aby się utrzymać finansowo, matka Forresta wynajmowała pokoje dla przejezdnych. Pewnego razu zatrzymał się tam pewien mężczyzna, grający na gitarze, któremu chłopiec zaimponował swoim tańcem w szynach ortopedycznych. Spędzili razem dużo czasu, a mężczyzna podziwiał kroki młodego Forresta. Kilka dni później ten sam mężczyzna występował z zespołem muzycznym w telewizji, stosując dokładnie te same ruchy. Był to Elvis Presley.

W pierwszy dzień szkoły, po Forresta Gumpa przyjeżdża autobus prowadzony przez Dorothy Harris, w którym objawia się niechęć uczniów do nowego kolegi, z wyjątkiem Jenny Curan, która jako jedyna pozwoliła mu usiąść obok siebie. Szybko się zaprzyjaźnili i spędzali ze sobą wspólny czas. Pewnego dnia, na Forresta napadli inni chłopcy. Forrest zaczął przed nimi uciekać i wtedy Jenny krzyknęła Biegnij, Forrest, biegnij !. Chłopcy gonili go na rowerach i podczas ucieczki, Gumpowi odpadły szyny ortopedyczne i nie były mu już więcej potrzebne.

Następnie, Gump odwiedza Jenny. Widzi jak dziewczynka ucieka z domu przed ojcem, który do tej pory ją molestował. Razem ukrywają się na polu kukurydzy, gdzie modlą się aby Bóg zamienił Jenny w ptaka, by mogła odlecieć daleko. Forrest opowiada, że Bóg nie zamienił Jenny w ptaka tego dnia. Zamiast tego przysłał policję, która powiedziała, że ona nie musi już tam mieszkać. Zamieszkała u babci na Creekmore Avenue.

Gdy Gump był już w szkole średniej, znowu został napadnięty przez rówieśników. Tym razem pościg odbył się z użyciem samochodu. Uciekając, Forrest przypadkowo trafia na trening drużyny futbolowej z uniwersytetu w Alabamie, gdzie jego szybkość zostaje zauważona przez Beara Bryanta. Forrest zostaje przyjęty do College Football All-America Team i w związku z tym dostaje się na studia. Wkrótce ma tam incydent, podczas którego gubernator Alabamy – George Wallace sprzeciwia się przyjęciu do szkoły dwóch Afroamerykanów.

W tym momencie opowieści, słuchaczka odjeżdża autobusem, a Gump kontynuuje rozmowę z inną kobietą, zainteresowaną wspomnieniem o zamachu na Wallace'a.

W dalszej opowieści, Jenny studiuje w damskiej uczelni, a Gump odwiedza ją kiedy tylko może. Pewnego razu, gdy Jenny była z jakimś mężczyzną w samochodzie, Gump pobił go myśląc że ów mężczyzna chce jej zrobić krzywdę. Mimo to, Jenny przebacza mu i zabiera do swojego pokoju akademickiego, gdzie następuje nieudana próba odbycia stosunku.

Gump trafia w końcu do All-America Team i poznaje prezydenta USA. Po pięciu latach ukończył uniwersytet i został wcielony do wojska. Powtarza się sytuacja z autobusu szkolnego, tym razem w autobusie wojskowym. Jedyną osobą, która pozwala Gumpowi usiąść obok siebie jest Benjamin Bufford-Blue nazywany przez wszystkich Bubba, który jest bardzo podobny do Forresta. Bubba często opowiadał nowemu koledze o biznesie krewetkowym, przekazywanym w rodzinie Bufford z pokolenia na pokolenie. Podczas ciszy nocnej, jeden z szeregowych pokazał Gumpowi Playboya. Gump rozpoznaje na jednej ze stron Jenny, którą jak się okazało wyrzucono z uczelni za erotyczne zdjęcia w studenckim pulowerze. Od tego czasu zaczęła występować w teatrze w Memphis, gdzie grała nago na gitarze. Forrest przyszedł na jeden z jej występów, gdzie pobił mężczyznę, który oblał wodą Jenny. Później poradziła mu żeby trzymał się od niej z daleka, a Gump obiecał że będzie do niej pisał listy. Wkrótce wyrusza na wojnę w Wietnamie.

W Wietnamie, Gump poznaje porucznika Dana Taylora, dowódcę oddziału, do którego należy Gump i Bubba. Podczas jednej z wypraw, Bubba opowiada, że zamierza kupić kuter krewetkowy i zaproponował Forrestowi posadę bosmana, jak tylko skończy się wojna. Następnego dnia, oddział zostaje zaatakowany przez wietnamskich żołnierzy, poniesiono duże straty, więc dowódca zarządził odwrót. Gump dobiega bez namysłu do rzeki i nagle orientuje się że jest sam. Chcąc ocalić Bubbę, wraca do dżungli, gdzie natrafiał się na kolejnych rannych żołnierzy, których zanosi w okolice rzeki. Gdy natrafia na beznogiego porucznika Dana, ten komunikuje się z bazą, żądając zrzucenia napalmu przez myśliwce i opierając się Gumpowi, który go ratował. Po długich poszukiwaniach, Forrest odnajduje też Bubbę, jednak jest już za późno, żeby mu pomóc i po niedługim czasie, przyjaciel Gumpa umiera, a na dżunglę zostaje zrzucony napalm.

W międzyczasie, podczas tej opowieści, z przystanku znika kobieta z dzieckiem, a zastępuje ją zainteresowany opowieścią o Wietnamie mężczyzna.

Gump trafił do szpitala wojskowego. Tam okazuje się, że żaden wysłany list, nie trafił do Jenny, gdyż zmieniła adres. Później, w szpitalu, Gump nauczył się grać w ping ponga i okazało się że jest w tym najlepszy ze wszystkich. W nocy, porucznik Dan wyznaje Gumpowi, że ma do niego żal. Zamiast zginąć śmiercią bohatera, porucznik został kaleką na całe życie. Następnego dnia, zostaje zwolniony ze szpitala i służby wojskowej, a Gump otrzymał Medal Honoru. Po tym jak go odebrał w Białym domu, został wciągnięty przez aktywistów politycznych na wystąpienie Abbiego Hoffmana, gdzie poproszono go, by opowiedział o wojnie w Wietnamie. Gdy jednak zaczął mówić, jakiś policjant niszczy sprzęt techniczny i nikt niczego nie usłyszał (poza Hoffmanem, który wyraźnie wzruszony, mówi Zgadza się stary. Powiedziałeś wszystko.). Nagle, z tłumu, Forresta woła Jenny, która zabiera go do siedziby Students for a Democratic Society, gdzie Gump spotyka przedstawicieli Czarnych Panter. Tam też pobił aktywistę – Wesleya, który uderzył Jenny. Potem dużo razem podróżowali, jednak Jenny poszła w końcu za Wesleyem.

Następnie, Gump trafił do amerykańskiej reprezentacji pingpongowej. Wyjeżdża na pokazową rozgrywkę w Chinach w 1971 r. Zostaje zaproszony do talk-show Dicka Cavetta, po wyjściu ze studia spotyka Dana Taylora na wózku inwalidzkim. Odkąd stracił nogi, mieszka w hotelu w Nowym Jorku. Teraz więcej pije, pali i stał się bardziej gburowaty. Nie wiadomo czy został ateistą, ale często bluźnił. Teraz utrzymuje się z rządowych pieniędzy. Gump postanawia zostać z nim na święta. W czasie obchodów Nowego Roku, opowiada mu, że zamierza spełnić obietnicę daną Bubbie i kupić kuter do połowu krewetek. Dan odpowiada z ironią, że jeżeli mu się to uda, to on zostanie jego pierwszym bosmanem. Po sukcesach w ping pongu, Gump został znów zaproszony do Białego Domu i znów poznał kolejnego prezydenta. Tym razem Richarda Nixona, który zaproponował mu mieszkanie w kompleksie Watergate, gdzie Gump przypadkowo wykrywa nielegalne zakładanie podsłuchów. Wkrótce Gump skończył służbę wojskową, a wraz z nią karierę pingpongową. Wraca do domu, gdzie jego matka mówi mu, że miała różnych gości, którzy chcieli, by Forrest używał ich produktów. Jeden z nich obiecał 25000 USD, jeśli Gump powie, że najchętniej grał w Chinach paletką marki Flex-O-Light z podobizną Mao Zedonga. Później Gump wyruszył do Bayou La Batre, gdzie spotkał się z rodziną Bubby, odwiedził jego grób i kupił kuter do połowu krewetek, który nazwał Jenny. Wkrótce do miasta przyjeżdża Dan Taylor, który zgodnie z obietnicą postanawia zostać bosmanem na statku. Podczas połowów, nie odnoszą jednak żadnych sukcesów, więc Gump zaczyna chodzić do kościoła protestanckiego. Pewnego razu, kuter złapała burza, podczas której Dan krzyczał do nieba Nigdy nie zatopisz tego kutra sukinsynu!. Następnego dnia, okazało się że Jenny była jedynym kutrem, który przetrwał sztorm. Od tej pory połowy krewetek przychodziły im bez problemów. Wkrótce założyli korporację Bubba-Gump.

Mężczyzna, któremu Gump opowiadał tą historię nie uwierzył mu. Do końca wysłuchała go już tylko staruszka, która z początku nie chciała robić przykrości Forrestowi, jednak po zobaczeniu zdjęcia Gumpa i Dana na okładce Fortune, uwierzyła mu.

Po opowiedzianych wydarzeniach, Taylor po raz pierwszy podziękował Gumpowi za uratowanie życia. Forrest stwierdził, że Dan, choć nigdy tego nie powiedział, chyba pogodził się z Bogiem. Wkrótce Gump dostał informację, że jego mama jest chora i powinien ją odwiedzić. Kilka dni później, we wtorek zmarła. Gump nie wrócił już do połowów krewetek. Dan zainwestował zarobione pieniądze w firmę Apple i obaj nie musieli się już martwić o pieniądze, więc Gump przeznaczył je na wybudowanie kościoła zielonoświątkowego, szpitala dla rybaków w Bayou La Barte i oddał rodzinie Bubby jego udział w zyskach. Ponieważ Gump był milionerem i lubił swoją nową pracę, kosił trawę na stadionach za darmo. Wkrótce odwiedza go Jenny, która u niego zamieszkała. Po kilku dniach, Gump oświadcza się Jenny. Ta zapewnia go, że za niego nie wyjdzie. Dodaje też, że Gump nie wie o co prosi. Mimo to, przychodzi do niego w nocy, gdzie pierwszy raz dochodzi między nimi do stosunku. Następnego dnia ucieka. Nie mogąc się doczekać jej powrotu, Gump po prostu postanowił pobiegać, zupełnie bez powodu. Tym sposobem dobiegł do Atlantyku. Później zwrócił i dobiegł do Pacyfiku i biegł dalej przez całe Stany Zjednoczone. Szybko zdobył dużą popularność tym czynem i zaczęło się do niego przyłączać coraz więcej ludzi. Wiele osób prosiło go o pomoc. Biegł 3 lata 2 miesiące 14 dni i 16 godzin, aż nagle ku zdziwieniu wszystkich, zmęczył się i wrócił do domu. Tam otrzymał list od Jenny, by ten odwiedził ją w Savannah. W ten sposób Forrest znalazł się na tym przystanku.

W tym momencie ostatecznie skończyły się retrospekcje. Staruszka, która wysłuchała Gumpa do końca, mówi mu, że nie musi czekać na autobus, bo dom znajduje się tuż obok i Gump biegnie do Jenny. Dowiaduje się tam, że ma syna – Forresta Gumpa Juniora. Dowiaduje się też, że jego syn jest najbystrzejszy w klasie. Z kolei Jenny złapała niezidentyfikowany wirus, z którym lekarze nie potrafią walczyć. W końcu dochodzi do ślubu Forresta i Jenny. Na ślubie zjawia się porucznik Dan, który ma wstawione protezy nóg ze stopu tytanu. Przychodzi tam ze swoją narzeczoną, która jest prawdopodobnie Wietnamką. Niedługo potem, Jenny umiera. Na zlecenie Forresta został zburzony dom, w którym mała Jenny mieszkała ze swoim ojcem-pedofilem. Gump zaopiekował się synem. Mały Forrest napisał list do mamy, który starszy Forrest pozostawił na jej grobie.

Forrest i jego syn czekają na szkolny autobus w pierwszy dzień szkoły. Mały Forrest bierze ze sobą książkę Ciekawski George, która wcześniej należała do jego ojca. Po małego Gumpa przyjeżdża autobus, którego Dorothy Harris nadal jest kierowcą.

W ostatniej scenie, białe piórko unosi się spod stóp Forresta i szybuje w górę. W tle gra ta sama melodia, jak na początku filmu.