Fortunat Nowicki (ur. 19 lutego 1830 w Borowiczach nad Styrem, powiat łucki, zm. 1885) – lekarz i społecznik, uczestnik powstania styczniowego, zesłaniec, twórca Zakładu Leczniczego w Nałęczowie.

Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Fortunat Jurewicz (ur. ? 1801, zm. 10 marca 1828 lub 18 listopada 1827) – polski zoolog i lekarz, filareta. Urodził się około 1801 roku w powiecie taraszczańskim w guberni kijowskiej, jako syn Jana Jurewicza. Uczęszczał do szkoły w Humaniu, ukończył ją 15 września 1818. W tym samym 1818 roku podjął studia medyczne na Uniwersytecie Wileńskim. W 1825 roku ukończył studia. Jego nauczycielami byli Stanisław Bonifacy Jundziłł (1761-1847) i Ludwik Henryk Bojanus (1776-1827). W 1822 roku jako asystent tego ostatniego powtarzał po polsku wykłady, w 1823 roku otrzymał oficjalne polecenie wykładania anatomii porównawczej i zoologii pod jego kierunkiem, potem samodzielnie. Kierował gabinetami anatomicznym i zoologicznym. Wiadomo że Bojanus typował Jurewicza na profesora anatomii porównawczej w projektowanym Instytucie Weterynarii. W 1826 roku jego karierę przerwała choroba psychiczna, w której napadzie zniszczył szafę w gabinecie zoologicznym, zawierającą część cennego zbioru entomologicznego Karola Hermana de Perthéesa (1740-1815). W następnym roku załamany nieszczęśliwą miłością i przyznaniem katedry zoologii Edwardowi Karolowi Eichwaldowi (1795-1876), popełnił samobójstwo topiąc się w Wilejce.

Juliusz Kossak, herbu Kos (ur. 29 października 1824 w Nowym Wiśniczu koło Bochni, zm. 3 lutego 1899 w Krakowie) – polski malarz, rysownik i ilustrator. Specjalizował się w malarstwie historycznym i batalistycznym, ulubionym tematem jego obrazów były konie. Malował małoformatowe dzieła głównie techniką akwarelową. Był jednym z inicjatorów utworzenia w Krakowie Muzeum Narodowego. Ojciec Wojciecha Kossaka.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).