François Certain de Canrobert - Polski Serwis Naukowy

François Certain de Carnobert

François Certain de Carnobert, marszałek Francji, (ur. 27 czerwca 1809 w Saint-Céré, zm. 28 stycznia 1895 w Paryżu).

Uczył się w wojskowej szkole École Spéciale Militaire de Saint-Cyr. Szkołę tę ukończył w 1828 roku. Od 1835 walczył w Algierii. Uczestniczył w ekspedycji do Muaskary oraz w zajęciu Tilimsan. W 1837 został promowany na stopień kapitana. W tym samym roku za odwagę otrzymał Legię Honorową. W 1839 uczestniczył w formowaniu oddziałów Legii Cudzoziemskiej mających wziąć udział w wojnach karlistowskich w Hiszpanii.

Bitwa pod Gravelotte-Saint Privat stoczona 18 sierpnia 1870 roku w trakcie wojny francusko-pruskiej w odległości 10 kilometrów od Metzu. Bitwa zakończyła się zwycięstwem niemieckim, bowiem marszałek François Achille Bazaine wybrał taktykę defensywną i pozwolił odebrać sobie St.Privat, mimo przewagi po pierwszym dniu bitwy, co niemiecki marszałek polny Helmut von Moltke opłacił stratą ponad 20 000 ludzi, w tym w doborowych oddziałach Gwardii Pruskiej, m.in. w brygadzie gdańskich Huzarów Śmierci. Mimo wielkich strat po stronie pruskiej była to bitwa decydująca o zwycięstwie w całej wojnie i supremacji Niemiec na kontynencie europejskim w następującym półwieczu.

Bitwa pod Inkermanem - jedna z bitew wojny krymskiej. Rozegrała się 5 listopada 1854 roku i zakończyła się zwycięstwem połączonych sił Wielkiej Brytanii oraz Francji nad wojskami rosyjskimi. Dowódcami wojsk koalicji byli Lord Raglan (Wielka Brytania) oraz Pierre Bosquet (Francja). Stroną rosyjską dowodził generał Aleksander Siergiejewicz Mienszykow.

Od 1841 ponownie służył w Afryce. W 1846 został promowany na pułkownika 3-go Regimentu. Dowodził ekspedycji przeciwko Ahmedowi Sghir pokonując Arabów pod Dermą. Następnie został przeniesiony do jednostek Żuawów. Pobił Kabulów oraz odznaczył się przy wspieraniu oblężonego garnizonu w Bu Saada. Dowodził atakiem pod Zaatachą (grudzień 1849) uznawanym za jeden z ważniejszych w historii Legii. Za swoje zasługi został mianowany generałem i odznaczony Legią Honorową. Dowodził wyprawie na Narah zdobywając i niszcząc arabską twierdzę.

Wojna francusko-pruska 1870-1871 (19 lipca 1870 – 10 maja 1871) – konflikt zbrojny między Francją i Prusami. Bezpośrednią przyczyną była próba osadzenia przez Bismarcka na tronie Hiszpanii pruskiego księcia. Był to książę Leopold von Hohenzollern-Sigmaringen. Natomiast wewnętrznie była wynikiem toczącej się rywalizacji Francji i Prus o dominację w Europie. Wojnę zakończono podpisaniem traktatu pokojowego 10 maja 1871 roku we Frankfurcie.

Châlons-en-Champagne (do 1998: Châlons-sur-Marne, łac. Catalaunum ) - miasto i gmina w północnej Francji, stolica regionu Szampania-Ardeny i departamentu Marna. Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 48 423 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 1859 osób/km², a w 1999 r. liczba ludności wynosiła: 47,3 tys. mieszkańców.

Pomagał Napoleonowi III przy zamachu stanu 2 grudnia 1851.

W czasie wojny krymskiej najpierw dowodził dywizją. W bitwie nad Almą został dwukrotnie ranny. W bitwie pod Inkerman został lekko ranny i stracił swojego konia podczas dowodzenia szarżą Żuawów. W 1854 został wodzem naczelnym na Krymie i kierował bezowocnie do maja 1855 oblężeniem Sewastopola. Zrezygnował z dowodzenia pod wpływem nieporozumień z brytyjskim współdowodzącym. Formalnie jednak zachował dowództwo nad oddziałami.

Wojna francusko-austriacka toczyła się w 1859 pomiędzy II Cesarstwem Francuskim i Królestwem Piemontu i Sardynii a Cesarstwem Austriackim. Znana jest także jako druga wojna o niepodległość Włoch.

Wojna krymska (1853-1856) – wojna między Imperium Rosyjskim a imperium osmańskim i jego sprzymierzeńcami (Wielką Brytanią, Francją i Sardynią). Była pierwszym w historii konfliktem zbrojnym, którego przebieg relacjonowano na bieżąco i który uwieczniono na fotografiach.

Od roku 1856 marszałek. Od 1859 dowodził III Korpusowi Armii w Lombardii podczas wojny francusko-austriackiej. Odznaczył się pod Magentą i Solferino. Dowodził garnizonami Chalons, Lyonu i Paryża.

W trakcie wojny francusko-pruskiej w roku 1870 dowodził szóstym korpusem armii. Dowodził w zwycięskiej bitwie pod Gravelotte. Oblegany w Metzu wraz z całym korpusem dostał się tam do niewoli.

Po walkach tam udał się do Napoleona III do Kassel. W latach (1871—1876) przywódca bonapartystów w Zgromadzeniu Narodowym. Od roku 1879 pełnił urząd senatora.

Lombardia – kraina historyczna i region administracyjny w północnych Włoszech, między Szwajcarią na północy a rzekami: Pad na południu, Ticino na zachodzie, Mincio na wschodzie. Jej nazwa pochodzi od germańskiego plemienia Longobardów, którzy w VI wieku podbili północne Włochy i założyli swoje królestwo z ośrodkiem w lombardzkim mieście Pawia - początkowo słowo "Lombardia" oznaczało wszystkie części Italii pod panowaniem Longobardów, następnie znaczenie słowa zawężyło się do obszarów wokół ich stolicy (zob. Romania).

Kabylowie (kabylski Leqbayel) – naród berberyjski, zamieszkujący głównie w północno-wschodniej Algierii i przygranicznych obszarach Tunezji (rejon Kabylia w Atlasie Tellskim), a także w diasporze, zwłaszcza we Francji. Wg niektórych szacunków poza swą ojczyzną żyje nawet połowa całej populacji tego ludu, zaś łączna liczebność Kabylów szacowana jest na ok. 4-6 mln osób.

Zmarł w Paryżu w 1895 r. został mu wyprawiony uroczysty pogrzeb. Jego wspomnienia pt. Souvenirs opublikowano w Paryżu w 1898