Ten artykuł dotyczy kardynała żyjącego w latach (1597-1679). Zapoznaj się również z: Francesco Barberini (1662-1738).

Francesco Barberini

Francesco Barberini (ur. 23 września 1597, zm. 10 grudnia 1679) – włoski kardynał. Nepot Urbana VIII.

Studiował na uniwersytecie w Pizie. Wezwany przez swego wuja do Rzymu w 1623, został kreowany kardynałem na konsystorzu 2 października 1623 i mianowany superintendentem Stolicy Apostolskiej. Gubernator Fermo 1623-44. W 1625-26 był legatem a latere we Francji i Hiszpanii w celu negocjowania z kardynałem Richelieu oraz hrabią Olivares rozwiązania problemu regionu Valtellina oraz kwestii spornych między Francją a Hiszpanią (oba cele nie zostały osiągnięte). Był kardynałem-protektorem Szwajcarii, Szkocji, Anglii, Portugalii i Aragonii. Urban VIII powierzył mu szereg funkcji i beneficjów, m.in. stanowiska prefekta Sygnatury Sprawiedliwości (1623-28), legata w Awinionie (1623-33) i Urbino (1633-45), gubernatora Tivoli (1624-32), archiprezbitera Bazylik Laterańskiej (1627-1629), Liberiańskiej (1629-1633) i Watykańskiej (1633-1667), bibliotekarza Św. Kościoła Rzymskiego (1626-33), wicekanclerza Kościoła (od 1632) i sekretarza Rzymskiej Inkwizycji (od 1633). Był jednym z sędziów Galileusza – głosował za jego uniewinnieniem. 1628-44 kierował polityką zagraniczną Stolicy Apostolskiej, de facto sprzyjając Francji.

Miał opinię człowieka pracowitego, prawego i pobożnego, nie odznaczał się jednak wybitnymi zdolnościami dyplomatycznymi. W trakcie sprawowania urzędu kardynała-nepota dorobił się ogromnej fortuny oraz pokaźnej klienteli, ale także wielu wrogów. Na konklawe 1644 po śmierci Urbana VIII bezskutecznie próbował przeforsować kandydaturę swojego sojusznika, kardynała Giulio Sacchetti. W 1645 został kardynałem-biskupem Sabiny.

Nowy (od 1644) papież, Innocenty X, wszczął śledztwo w sprawie pochodzenia majątku rodu Barberini, oskarżając ich o nielegalne wzbogacenie się kosztem majątku Stolicy Apostolskiej. Francesco i jego bracia Antonio i Taddeo, którzy zostali dodatkowo oskarżeni o defraudację funduszy kościelnych w trakcie wojny o Castro (1642-44), uciekli do Francji pod opiekę kardynała Mazarina. W 1648 Francesco uzyskał papieskie przebaczenie i powrócił do Rzymu, gdzie osiadł w swym pałacu rodowym (Antonio wrócił dopiero w 1653, a Taddeo zmarł w Paryżu w 1647). Od tej pory swoją aktywność kościelno-polityczną ograniczał ściśle do zadań wykonywanych w związku z pełnionymi funkcjami kościelnymi. Z czasem wzrastała jego ranga w Kolegium Kardynałów. Był biskupem Porto e S. Rufina (1652-1666), a następnie Ostia e Velletri (1666-1679). Jako dziekan kolegium kardynalskiego (od czerwca 1666) przewodniczył konklawe 1667, 1669-70, 1676.

Francesco Barberini był mecenasem kultury, nauki i sztuki, protektorem wielu intelektualistów i artystów (np. Gian Lorenzo Berniniego) oraz kilku akademii, twórcą bogatej biblioteki Barberinich. Zmarł 10 grudnia 1679 w Rzymie w wieku 82 lat.

Linki zewnętrzne