Francisco Buyo Sánchez, bardziej znany jako Paco Buyo - urodzony 13 stycznia 1958 w mieście Betanzos, położonym w prowincji Galicia, były hiszpański bramkarz, reprezentant kraju, długoletni gracz i legenda Realu Madryt.

Przygodę z futbolem rozpoczął w wieku czternastu lat, kiedy podjął pierwsze treningi w Ural CF. Już wtedy świetnie spisywał się między słupkami, jednak długo wahał się nad podjęciem wiążącej decyzji na temat tego, na jakiej pozycji będzie grał - bardzo podobała mu się bowiem pozycja prawoskrzydłowego pomocnika. Ostatecznie wybrał drogę kariery bramkarskiej i po przejściu do Betanzos CF nigdy już nie zaczął oficjalnego spotkania żadnej swojej drużyny na innej pozycji, co zdarzało mu się we wczesnym etapie kariery. Po dwóch latach stałego pobytu w trzynastotysięcznym miasteczku Betanzos, pod swoje ramiona przygarnął go drugoligowy RCD Mallorca. Lata 1975-1980 były dla niego okresem ciężkiej pracy nad doskonaleniem swoich umiejętności. W tym czasie trenował właśnie z graczami Barralets, a także Deportivo La Coruña oraz SD Huesca, występując w rezerwach.

W Primera División zadebiutował w wieku dwudziestu dwóch lat, w sezonie 1980/1981. Do drużyny Sevilli FC sprowadził go sam Miguel Muñoz, wówczas (ale i do tej pory) najbardziej utytułowany menedżer pochodzący z Hiszpanii. Paco szybko wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce Sevillistas i nie oddał go do końca swojej przygody z tym klubem, występując w 202 spotkaniach ligowych i dwukrotnie zajmując z nią miejsca w tabeli, które umożliwiły klubowi z Andaluzji start w rozgrywkach o Puchar UEFA. W 1983 roku zaliczył debiut w reprezentacji Hiszpanii, był także powołany na mistrzostwa Europy we Francji, które odbyły się rok później. Pełnił na nich rolę trzeciego bramkarza, zmiennika dla Luisa Arconady oraz Andoniego Zubizarrety. Z ławki przyglądał się na poczynania kolegów, którzy sięgnęli po wicemistrzostwo Starego Kontynentu.

W 1986 roku, po sześciu latach spędzonych w średniaku z Sánchez Pizjuán, zdecydował się na odejście do wielkiego Realu Madryt, aktualnego mistrza kraju. Miał zastąpić w składzie odchodzącego na emeryturę Miguela Ángela, który w ostatnich latach strzegł bramki Królewskich. Sztuka ta udała mu się znakomicie - spędził w stolicy następnych dziesięć sezonów i u boku Butragueño, Sanchísa, Chendo, Gordillo, Míchela, Sáncheza, Hagiego, Schustera, Hierro, Redondo, Zamorano czy Raúla sięgnął po siedem tytułów mistrzowskich w Primera División (dwukrotnie sięgnął także po Trofeo Zamora, nagrodę przyznawaną bramkarzowi, który puści najmniej bramek w sezonie) oraz dwie wygrane w Copa del Rey. Niestety, nigdy nie udało mu się triumfować w żadnym z europejskich pucharów. Piłkarską karierę zakończył w 1996 roku z 542 występami ligowymi na swoim koncie, co aż do czasów dzisiejszych stawia go na trzecim miejscu pod tym względem w historii La Liga. Jego miejsce w bramce Realu zajął sprowadzony z niemieckiego 1. FC Köln Bodo Illgner.

W La Selección zaliczył zaledwie siedem gier. Większym uznaniem trenerów kadry w owym czasie cieszył się, gracz Athletiku, Barcelony i Valencii, Andoni Zubizarreta.