|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Połączenie nowiu Księżyca i aktywności kilku ciekawych rojów meteorów powoduje, że koniec lipca jest doskonałym czasem do obserwacji tych efektownych zjawisk - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Tegoroc... W dniach 29 lipca - 7 sierpnia w Obserwatorium Astronomicznym w Ostrowiku odbędzie się XXIII Obóz Astronomiczny PKiM, który w tym roku zostanie połączony z Wakacyjnymi Warsztatami Astronomicznymi 2011 "Drobna Materia w Układzie Słonecznym" - poinformowała Praco... 13 listopada br. (piątek) o godz. 11:00 w auli gmachu głównego Politechniki Wrocławskiej (wyb. Wyspiańskiego 27, bud. A-1) odbędzie się uroczystość nadania tytułu doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej prof. Josephowi Klafterowi*, rektorowi Te... Na polskich uczelniach medycznych studiuje ponad 6 tys. obcokrajowców - informuje "Gazeta Wyborcza". Ministerstwo Zdrowia podaje, że liczba cudzoziemców, którzy chcą w Polsce zdobywać zawód lekarza, rośnie. W 2008 r. było ich 4902... Tablicę upamiętniającą Clarę Immerwahr-Haber, niemiecką chemiczkę i pierwszą kobietę-doktor Uniwersytetu Wrocławskiego odsłonięto w poniedziałek w uniwersyteckim gmachu głównym. Tablica została zawieszona w przejściu prowadzącym z placu Uniwersyteckiego na ul...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Franciszek Ignacy WysockiCzy wiesz że...? Żukowo (kaszb. Żukòwò, niem. Zuckau, łac. Sucovia), miasto nad Radunią w powiecie kartuskim w województwie pomorskim. Położone na wschodnim skraju Pojezierza Kaszubskiego, 19 km na południowy zachód od Gdańska na przecięciu drogi krajowej: nr 20 i drogi wojewódzkiej nr 211. Tu zaczyna się droga krajowa nr 7. Miasto jest w zasięgu Metropolitalnego Związku Komunikacyjnego Zatoki Gdańskiej. Przez Żukowo prowadzi turystyczny niebieski szlak Kartuski. Miasto posiada stację kolejową Żukowo Wschodnie (stacja Żukowo Zachodnie nie funkcjonuje). Toruń (niem. Thorn, łac. Thorunia, Torunium) – miasto w województwie kujawsko-pomorskim. Prawobrzeżna część miasta leży na Pomorzu, lewobrzeżna część położona jest na Kujawach. Miasto leży nad Wisłą i Drwęcą. Duży ośrodek gospodarczy, kulturalny i naukowy. Franciszek Ignacy Wysocki (ur. 27 grudnia 1678 w Żukowie , zm. 14 lipca 1728 w Toruniu) – ksiądz katolicki, doktor obojga praw, kanonik warszawski, wrocławski i chełmiński, biskup pomocniczy-nominat diecezji chełmińskiej. ŻyciorysPochodził z rodziny szlacheckiej herbu Leliwa . W 1702 wyświęcony na kapłana diecezji warszawskiej . Pełnił funkcje kanonika warszawskiego, wrocławskiego, a następnie chełmińskigo. W 1728 prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji chełmińskiej. Nie otrzymał jednak sakry biskupiej, zmarł 14 lipca 1728 miesiąc po nominacji w Toruniu w klasztorze oo. Jezuitów . Pochowany w katedrze św. Trójcy w Chełmży. Jego postać upamiętnia tam owalne epitafium ze złoconym napisem na czarnej marmurowej tablicy . Kanonik (łac. canonicus) – wczesnośredniowieczna nazwa duchownych, żyjących wg reguł kanonicznych przy kościołach biskupich (katedrach); obecnie kapłan uhonorowany tą godnością za szczególne zasługi dla Kościoła lokalnego, zobowiązany do sprawowania określonych obrzędów liturgicznych wraz z innymi kanonikami lub miejscowym biskupem.
Jezuici (pełna nazwa: Towarzystwo Jezusowe ) – męski papieski . Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła rzymskokatolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, .
Zobacz teżPrzypisy
Archidiecezja warszawska – jedna z 14 archidiecezji obrządku łacińskiego w polskim Kościele katolickim ustanowiona diecezją metropolii poznańskiej w 1797 (erygowana 19 października 1798 przez papieża Piusa VI bullą Ad universam agri Dominici curam), ustanowiona archidiecezją 12 sierpnia 1818 przez papieża Piusa VII bullą Militantis Ecclesiae regimini, związana unią personalną z archidiecezją gnieźnieńską (1946-1992).
Diecezja chełmińska została utworzona 28 lipca 1243 roku decyzją legata papieskiego Wilhelma z Modeny, a zniesiona bullą papieża Jana Pawła II z 25 marca 1992 r.
Czy wiesz że...? beta Sakra - święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich, najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.
Doktor obojga praw (z łac. Iuris Utriusque Doctor) - osoba posiadająca stopień naukowy doktora w zakresie prawa kościelnego (kanonicznego) i świeckiego (cywilnego).
Biskup pomocniczy - wyświęcony na biskupa duchowny katolicki, którego zadaniem jest pomoc biskupowi diecezjalnemu w zarządzaniu diecezją zazwyczaj jako wikariusz generalny lub biskupi.
Prekonizacja (łac. praeconizatio - ogłoszenie) – w Kościele katolickim uroczyste ogłoszenie przez papieża nominacji nowego biskupa. Od tego momentu aż do kanonicznego objęcia diecezji dana osoba duchowna pozostaje biskupem-nominatem.
Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego[1]. Spośród ponad 800 rodów[2] używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki[3].
Epitafium (z gr. ἐπιτάφιος epi-taphios, "nad grobem", "na kamieniu nagrobnym") – napis umieszczony na nagrobku lub pomniku upamiętniający zmarłego, jak również sam pomnik w postaci ozdobnej płyty lub tablicy z napisem ku czci zmarłego, najczęściej nie w miejscu pochówku, lecz w innym związanym z daną osobą, np. w kościele, na ścianie, filarze lub posadzce.
Diecezja chełmińska istniała w latach 1243-1992. Od XIII do XVIII wieku siedzibą biskupów chełmińskich był zamek w Lubawie. U schyłku XVIII w., po I rozbiorze i konfiskacie dóbr biskupich i kapitulnych siedziba ordynariusza została przeniesiona do Chełmży. W 1821 r. bullą De salute animarum teren diecezji został znacznie poszerzony a siedziba biskupów od 1824 r. znalazła się w Pelplinie. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |