Książę Conti

Franciszek Ludwik de Burbon, fr. François Louis de Bourbon (ur. 30 kwietnia 1664, zm. 9 lutego 1709) – książę Conti od 1685.

Był młodszym synem Armanda Burbona, księcia Conti, i Anny Marii Martinozzi (siostrzenicy kardynała Mazarena. Jego starszym bratem był Ludwik Armand I, książę de Conti (1661-1685). Conti był faworytem swojego stryja Kondeusza Wielkiego, którego wnuczkę poślubił 28 czerwca 1688, w Wersalu. Jego żona - Maria Teresa Burbon-Condé (1666-1732) była córką Henryka Juliusza Burbona, księcia de Condé , i Anny Bawarskiej. Para miała co najmniej 7 dzieci:

Brał udział w wielu wojnach toczonych wówczas przez Francję. W 1697 Ludwik XIV wysunął jego kandydaturę do korony polskiej, zapewniając mu elekcję dzięki skorumpowaniu szlachty. Został wybrany oficjalnie królem Polski przez większość i ogłoszony nim 27 czerwca, przez prymasa Michała Radziejowskiego. Rosja, Austria i Brandenburgia zjednoczyły się jednak wokół jego kontrkandydata Augusta II, który pierwszy wkroczył do Rzeczypospolitej. Conti we wrześniu 1697 przypłynął na czele eskadry 6 okrętów francuskich dowodzonych przez Jeana Barta na redę portu w Gdańsku. 9 listopada atak wojsk wiernych Augustowi II zmusił księcia Conti do opuszczenia jego kwatery w Oliwie i ostatecznego wycofania się z Rzeczypospolitej.

Był wodzem naczelnym wojsk francuskich we Włoszech w czasie wojny o sukcesję hiszpańską.

Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon pisał, że był on bardzo wykształcony; o wiele lepiej niż większość książąt. Conti miał ogromną renomę we Włoszech, więc 1708 generalny kontroler finansów Michel Chamillart przekonał w końcu markizę de Maintenon i Ludwika XIV, że należałoby posłać go tam jako głównodowodzącego, lecz książę Conti zmarł wkrótce po tej decyzji. Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon twierdzi, że to podtrzymało jego legendę, ponieważ działania wojenne mogłyby mu pójść źle.