Friedrich Ebert (ur. 4 lutego 1871 w Heidelbergu, zm. 28 lutego 1925 w Berlinie) – niemiecki polityk, ostatni kanclerz (9 listopada – 11 listopada 1918) Cesarstwa Niemieckiego i pierwszy prezydent Niemiec (Republiki Weimarskiej). Socjalista związany z SPD.

Urodził się w Heidelbergu w rodzinie krawca. W 1889 r. wstąpił do SPD, w 1906 r. został sekretarzem generalnym tej partii. W latach 1917-1922 znalazł się w grupie parlamentarnej frakcji socjalistów - Niezależnej Socjaldemokratycznej Partii Niemiec, przeciwnych wojennej polityce rządu.

9 listopada 1918 roku został ostatnim kanclerzem Cesarstwa Niemieckiego. Następnego dnia wybuchła rewolucja, a cesarz Wilhelm II wyjechał do Holandii. Ebert ustąpił ze stanowiska kanclerza na rzecz Philippa Scheidemanna – pierwszego kanclerza Republiki Weimarskiej, pomimo iż opowiadał się za utrzymaniem monarchii.

W roku 1919 został wybrany na pierwszego prezydenta nowej republiki. Urząd ten pełnił do czasu swojej śmierci w roku 1925. W czasie swej kadencji wydatnie przyczynił się, w porozumieniu z socjaldemokratycznym ministrem obrony, Gustavem Noske, do stłumienia tzw. powstania Spartakusa, kierowanego przez dawnych towarzyszy partyjnych z SPD Różę Luxemburg i Karla Liebknechta.

Był w imieniu Niemiec sygnatariuszem traktatu wersalskiego, co nie przysporzyło mu sympatii w społeczeństwie. Reprezentował rewizjonistyczne poglądy w sprawie polskiego Śląska, Pomorza i Poznańskiego. Wydana przez Eberta proklamacja o neutralności Niemiec w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 wprowadzała zakaz tranzytu przez Niemcy materiałów wojskowych z Francji z pomocą dla walczących Polaków. Był też inicjatorem nawiązania stosunków dyplomatycznych z Rosyjską Federacyjną Socjalistyczną Republiką Radziecką i późniejszym Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich.

  Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Friedrich Ebert

Jego syn – Friedrich Fritz Ebert był burmistrzem Berlina Wschodniego i przewodniczącym Rady Państwa NRD.