Fryderyk Papée (ur. 4 czerwca 1856 w Złoczowie, zm. 20 października 1940 w Krakowie) – polski historyk, bibliotekoznawca, dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Pochodził z francuskiej rodziny, pierwotnie ewangelickiej, przybyłej do Lwowa na początku XIX wieku; był synem Fryderyka (urzędnika) i Ludwiki z Heymów. Uczęszczał do Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie, w latach 1873-1875 studiował historię na Uniwersytecie Lwowskim, m.in. u Ksawerego Liske. W 1875 przeniósł się do Wiednia, gdzie kontynuował studia na Uniwersytecie i w Institut für Österreichische Geschichtforschung. W 1878 uzyskał, na Uniwersytecie Wiedeńskim, doktorat na podstawie rozprawy Polityka polska w czasie upadku Jerzego z Podiebradu wobec kwestii następstwa w Czechach, 1466-1471.

W latach 1879-1880 uczył historii w II Gimnazjum we Lwowie, następnie podjął pracę jako skryptor w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Lwowie. Od 1883 pracował w Bibliotece Uniwersytetu Lwowskiego, dochodząc do stanowiska kustosza (1893) i zastępcy dyrektora (1895). Był również, od 1902, konserwatorem dla Galicji Wschodniej. W 1905 przeniósł się do Krakowa, gdzie został dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej i kierował nią do 1926. Od 1920 jako profesor honorowy prowadził na Uniwersytecie Jagiellońskim wykłady z historii Polski i Litwy XV i XVI wieku. Pracował również w innych bibliotekach krakowskich - był zastępcą dyrektora Biblioteki Książąt Czartoryskich (1920, 1929-1930) i inspektorem Biblioteki PAU (1927-1933).

W 1907 został powołany na członka-korespondenta Akademii Umiejętności w Krakowie, w 1920 został jej członkiem czynnym (już po zmianie nazwy na Polska Akademia Umiejętności). Należał także m.in. do Towarzystwa Historycznego we Lwowie (1886 współzałożyciel), Polskiego Towarzystwa Historycznego (1912-1927 prezes Oddziału Krakowskiego, 1924 członek honorowy), Towarzystwa Naukowego we Lwowie (od 1921), Towarzystwa Przyjaciół Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie (1923 współzałożyciel), Związku Bibliotekarzy Polskich (1927 członek honorowy), Krakowskiego Grona Konserwatorów; został powołany w skład Węgierskiej Akademii Nauk i Węgierskiego Towarzystwa Historycznego, pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Polsko-Węgierskiego. W 1936 otrzymał nagrodę PAU im. Barczewskiego za pracę Jan Olbracht, w tym samym roku został laureatem nagrody naukowej miasta Lwowa, a także dedykowano mu - z okazji 80 rocznicy urodzin - księgę pamiątkową Pamiętnik IV Zjazdu Bibliotekarzy Polskich w Warszawie. Z odznaczeń posiadał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Franciszka Józefa, Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta, Złoty Krzyż Zasługi oraz węgierski Krzyż Zasługi III klasy.

Z małżeństwa z Władysławą, córką Władysława Ludwika Anczyca (poety i dramaturga) miał synów Adama Stanisława (bankowca, medalistę olimpijskiego w szermierce i prezesa Polskiego Związku Szermierczego) oraz Kazimierza (dyplomatę, przedwojennego ambasadora w Pradze, potem ambasadora rządu emigracyjnego w Watykanie).

Przyczynił się do rozwoju Biblioteki Jagiellońskiej. Rozpoczął budowę nowego gmachu, zwiększył zbiory Biblioteki o około 150 tysięcy woluminów. Stworzył zespół naukowy, zatrudniając m.in. Zofię Ameisenową, Aleksandra Ludwika Birkenmajera, Kazimierza Dobrowolskiego, Edwarda Kuntzego, Kazimierza Piekarskiego, Władysława Pociechę. Przed przejściem do Krakowa przygotowywał reorganizację Biblioteki Uniwersytetu Lwowskiego, w 1919 pracował nad unowocześnieniem Biblioteki Uniwersytetu Wileńskiego.

Jako historyk zajmował się historią Polski XV i XVI w., historią średniowieczną Europy wschodniej, dyplomatyką. Był zwolennikiem poglądu o kierowniczej roli wielkich osobowości w historii. Zainicjował badania nad ustrojem i związkami kulturalnymi oraz politycznymi Polski doby Kazimierza Jagiellończyka. Badał stosunki Polski z Węgrami i Krzyżakami w XV i XVI wieku. Analizował akt kardynała Idziego dla klasztoru benedyktynów w Tyńcu (Najstarszy dokument polski, 1888). Wydał Akta Aleksandra króla polskiego... (1501-1506) (1927). Polemizował z Wojciechem Kętrzyńskim w przedmiocie wydawania dokumentów średniowiecznych oraz badania ich autentyczności. W latach 1904-1905 był redaktorem "Kwartalnika Historycznego". Do Polskiego słownika biograficznego napisał życiorys Jana Długosza (tom V, 1939-1946).

Z innych prac Papéego można wymienić:

Źródła