Fumimaro Konoe - Polski Serwis Naukowy

Fumimaro Konoe (jap. 近衛文麿, Konoe Fumimaro, ur. 12 października 1891, zm. 16 grudnia 1945 w Tokio) – japoński książę i polityk, premier Japonii w latach 1937–1939 i 1940–1941.

Fumimaro Konoe był członkiem rodu Fujiwara, synem Atsumaro Konoe. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Kioto, miał doświadczenie w pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, jako współpracownik premiera Kinmochi Saionji uczestniczył w konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku. Od 1920 roku wchodził w skład izby wyższej japońskiego Zgromadzenia Narodowego, w 1933 roku został jej przewodniczącym.

Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Pakt trzech to porozumienie, które zostało podpisane przez rządy Niemiec, Włoch i Japonii 27 września 1940 roku w Berlinie. Było ono rozszerzeniem podpisanego w 1939 roku przez Niemcy i Włochy paktu stalowego. Sygnatariuszami paktu byli ministrowie spraw zagranicznych: Joachim von Ribbentrop – Niemcy, Galleazo Ciano – Włochy oraz ambasador Japonii Saburō Kurusu. Przy podpisywaniu paktu obecny był również Adolf Hitler. Porozumienie określiło wzajemne zobowiązania militarne stron, a w szczególności zasady udzielania pomocy sojusznikom prowadzącym wojnę z innymi państwami. Pakt określił podział stref wpływów. Strefą wpływów Niemiec i Włoch, ze szczególnym uwzględnieniem tych pierwszych, pozostawała Europa, a Japonii - Azja. Do paktu przystąpili również europejscy sojusznicy Niemiec:

W czerwcu 1937 roku został premierem rządu Japonii i pozostawał nim do stycznia 1939 roku, pełniąc urząd w pierwszych latach wojny z Chinami. Był zwolennikiem uzyskania przez Japonię dominacji w rejonie Azji i Pacyfiku. Ponownie objął urząd premiera 22 lipca 1940 roku. We wrześniu 1940 roku jego przedstawiciel w Berlinie podpisał akt paktu trzech. Po rozwiązaniu partii politycznych został liderem monopartii Stowarzyszenie Wspierania Władzy Cesarskiej. W lipcu 1941 roku sformował nowy gabinet, jednak już w październiku tego roku musiał ustąpić ze stanowiska. Objął stanowisko doradcy cesarza Hirohito, zachowując znaczące wpływy na bieg spraw politycznych.

Zgromadzenie Narodowe (jap. 国会 - Kokkai) – dwuizbowy parlament, najwyższy organ przedstawicielski i zasadniczy organ władzy ustawodawczej w Japonii.

Uniwersytet Kioto (jap. 京都大学, Kyōto daigaku) lub w skrócie Kyodai (jap. 京大, Kyōdai) – jeden z najważniejszych japońskich uniwersytetów państwowych, znajdujący się w Kioto. Jest to drugi najstarszy uniwersytet w Japonii oraz jeden z dawnych uniwersytetów cesarskich. Na uniwersytecie uczy się ok. 22 tys. studentów na studiach licencjackich i magisterskich.

Od 1944 roku optował za prowadzeniem rozmów pokojowych i wyprowadzeniem Japonii z wojny. Przewodniczył delegacji mającej prowadzić negocjacje pokojowe w Moskwie, ale nie został przyjęty przez Mołotowa. Po kapitulacji został wicepremierem pierwszego powojennego rządu. Obawiając się postawienia przed sądem za zbrodnie wojenne, 16 grudnia 1945 roku popełnił samobójstwo.

II wojnę światową zakończyło ostatecznie podpisanie aktu bezwarunkowej kapitulacji Cesarstwa Japonii. Akt podpisano 2 września 1945 o godzinie 9.00 na pokładzie zakotwiczonego w Zatoce Tokijskiej pancernika USS "Missouri". Podpisy na akcie kapitulacji złożyli gen. Douglas MacArthur i minister spraw zagranicznych Japonii Mamoru Shigemitsu wraz z generałem Yoshijirō Umezu.

Hirohito (jap. 裕仁, Hirohito?, ur. 29 kwietnia 1901, zm. 7 stycznia 1989) – 124. cesarz Japonii, panujący w latach 1926–1989. Zgodnie ze zwyczajem, cesarz Japonii po śmierci otrzymuje imię epoki, w czasie której panował. Z tego powodu obecnie nazywany jest cesarzem Shōwa (jap. 昭和天皇, Shōwa tennō?)

Jego wnukiem jest Morihiro Hosokawa.

Bibliografia

Bogdan Koszel, Stanisław Żerko: Słownik polityków XX wieku. Poznań: 1997. ISBN 83-86138-86-8.

Fumimaro Konoye, w: Spartacus Educational [dostęp 2011-07-06]