Górny Egipt - Polski Serwis Naukowy

Nomy Górnego Egiptu

Górny Egipt (egip. Ta Shemau) – kraina starożytnego Egiptu nazwana tak dla odróżnienia od Dolnego Egiptu. Za panowania faraonów zwana była "ziemią jęczmienia".

Górny Egipt tworzy wąska dolina Nilu od pierwszej katarakty, stanowiącej zazwyczaj południową granicę kraju faraonów, do rejonu położonego przy południowych granicach starożytnej stolicy państwa Memfis. Współcześnie jest to obszar pomiędzy Asuanem na południu po Kair na północy. Egipt Górny tradycyjnie podzielony był na 22 nomy i podział ten przetrwał do najazdu Arabów w VII w. n.e. Najważniejszym miastem starożytnego, Górnego Egiptu były Teby.

Amon (egip. Imn - ukryty; również Amon-Ra/Re, Amoun, Amun, Amen; rzadziej Imen, Ammon, Hammon) - egipski bóg, sprawca niewidzialnego wiatru, urodzaju, płodności. Był uosobieniem niewidzialnych życiodajnych elementów natury: powietrza i wiatru. Powodował, że plony były obfite, zwierzęta się mnożyły, a kobiety rodziły dzieci. Wraz ze swoją małżonką Mut oraz synem Chonsu - bogiem-księżycem - stanowili w Karnaku tebańską triadę. Jego żeńskim odpowiednikiem była Amaunet. Natomiast jako Amon-Kematef wchodził w skład Ogdoady, której kult trwał w Hermopolis Magna. Grecy identyfikowali go ze swoim władcą bogów - Zeusem. Kult Zeusa Amona najpierw rozpowszechnił się w Grecji, a stąd jako Jupiter Amon dotarł do Rzymu.

Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.

Za panowania faraona Menesa, pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. doszło do pierwszego połączenia Górnego Egiptu z Dolnym. Wydarzenie to zapoczątkowuje okres archaiczny w dziejach kraju. Jako uboższa i mniej zaludniona, kraina ta odgrywała mniejszą rolę w historii niż żyzny i ludny Dolny Egipt. W tzw. okresach przejściowych, w momencie upadku władzy centralnej, Górny Egipt był rządzony niezależnie od Dolnego. Od 800 p.n.e. do 525 p.n.e. terenem tym władała najwyższa kapłanka boga Amona.

Set, Σήθ (greckie), Sutekh, Setech (egipskie) – w mitologii egipskiej pan burz, pustyń, Górnego Egiptu, ciemności i chaosu, także bóstwo o charakterze demonicznym. Przedstawiany jako człowiek z głową wyimaginowanego zwierzęcia złożonego po części z szakala, antylopy oryks oraz osła. Wcześniej występował być może jako bóg wojny i mogło być to bóstwo starsze niż religia egipska. W religii egipskiej jeden z głównych bogów.

Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi, ma 30,3 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.

Patronką starożytnego Górnego Egiptu była bogini Nechbet. Naczelnym bóstwem górnoegipskim pozostawał Set.

Górny Egipt od Dolnego odróżniał inny dialekt, obyczaje i kult religiny, a także potrzeby i interesy polityczne, skupiające się na kontaktach z ludami Afryki. Wiele z tych różnic istnieje również w dzisiejszych czasach.

Symbolami Górnego Egiptu była biała korona i kwiat lotosu.

Arabowie (arab.: عرب `Arab, w pierwotnym znaczeniu: "koczownicy") – grupa ludów pochodzenia semickiego zamieszkująca od czasów starożytnych Półwysep Arabski. Większość Arabów to ludzie biali, choć w Afryce spotkać też można Arabów o negroidalnym wyglądzie.

Lotos (Nelumbo Adans.) – rodzaj roślin z rodziny lotosowatych.Należą do niego dwa gatunki występujące w Ameryce Północnej, Azji i Europie. Ma liczne synonimy: bobowiec, bób wodny, nelumbo, nurzybób, nurzykłąb.