|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 14-18 kwietnia 2010 r. odbędzie się w Madrycie, Hiszpania, wydarzenie pt. "Impreza w kampusie Europa - łączenie talentów, tworzenie przyszłości".
Wydarzenie organizowane w ramach hiszpańskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej, przy wsparciu Komisji Europejskiej, zgromadzi ... W dniach 9-11 września 2010 r. w Lizbonie, Portugalia, odbędzie się siódmy kongres iberyjski nt. studiów afrykańskich.
Temat przewodni wydarzenia brzmi: "50 lat niepodległości afrykańskiej - wyzwania na drodze ku nowoczesności". Pół wieku po uzyskaniu niepodległości p... 17 listopada 2010 r. w Brukseli (Belgia) odbędzie się konferencja pod tytułem "Innowacyjne przedsiębiorstwa - na skraju upadłości?" (Innovative companies - going for broke?).
Istotną częścią nowej strategii Komisji Europejskiej w zakresie Unii Innowacji jest wspieranie... Bezchmurny wieczór to okazja do policzenia ile gwiazd widać na niebie w naszej okolicy - zachęcają organizatorzy międzynarodowej akcji badania ciemnego nieba, która właśnie trwa. W projekcie GLOBE at Night mogą wziąć udział także Polacy. Międz... Naukowcy badający stanowisko archeologiczne na terenie lotniska na wyspie Guernsey ustalili, że obok odkrytego wcześniej stanowiska rzemieślniczego sprzed ponad 3500 lat mogło znajdować się ludzkie siedlisko.Podczas prac ziemnych związanych z ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Góry KantabryjskieCzy wiesz że...? Język galicyjski lub galisyjski (gal. galego, hiszp. gallego, port. galego) – język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ok. 3,2 mln mieszkańców hiszpańskiej Galicji (język urzędowy wraz z kastylijskim [hiszpańskim]) oraz sąsiednie prowincje Asturia, León i Zamora. Podtrzymywany jest także wśród wspólnot emigracyjnych Galisyjczyków w Argentynie, Brazylii i Meksyku. Picos de Europa (pol. Szczyty Europy) - najwyższe, zbudowane z wapieni, pasmo w Górach Kantabryjskich. Picos de Europa to wapienna formacja o długości i szerokości około 40 km. Położona jest jedynie 25 km od Atlantyku. Według legendy nazwę tej grupie nadali żeglarze powracający z dalekich podróży do domu. Strzeliste, bielone przez zimę śniegiem, wysokie szczyty były dla wspomnianych podróżników nieraz zwiastunem rodzinnych stron. Najwyższym szczytem Picos de Europa jest Torre de Cerredo, który sięga 2648 m n.p.m. 
 Góry Kantabryjskie (hiszp. Cordillera Cantábrica, ast. Cordelera Cantábrica, gal. Cordilleira Cantábrica, bask. Kantauriar mendilerroa) – pasmo górskie w północnej części Hiszpanii na Półwyspie Iberyjskim, położone na północnym skraju Mesety Iberyjskiej, usytuowane równolegle do wybrzeża Zatoki Biskajskiej, ku której stromo opadają. Łupek – dość niejednoznaczne pojęcie opisujące grupę skał, wykazujących dobrą łupkowatość (złupkowacenie). Najczęściej określenie to dotyczy skał metamorficznych (łupek metamorficzny lub też łupek krystaliczny), lecz jest także powszechnie stosowane do skał osadowych o podobnym wyglądzie (łupek osadowy).
Jest to skała o zróżnicowanym składzie i o charakterystycznej teksturze łupkowej. Tekstura łupków osadowych jest spowodowana pierwotnym uwarstwieniem sedymentacyjnym lub wtórnym złupkowaceniem.
Piaskowiec to średnioziarnista, zwięzła skała osadowa powstała w wyniku scementowania ziaren kwarcu, skaleni, miki oraz okruchów innych skał i minerałów o średnicy 0,063-2 mm za pomocą spoiwa ilastego, krzemionkowego, wapiennego (kalcytowego, dolomitowego) lub żelazistego. Przyjmuje różne zabarwienia od szarego po żółte, czerwone i białe. Góry Kantabryjskie powstały w orogenezie hercyńskiej. Długość ok. 450 km, najwyższe wzniesienie Torre de Cerredo w masywie Picos de Europa ma wysokość 2648 m n.p.m. Grzbiety gór zbudowane są z wapieni, marmurów i kwarcytów, obniżenia z mniej odpornych łupków i piaskowców. Góry silnie rozczłonkowane, liczne formy krasowe. Występują ślady czwartorzędowych zlodowaceń plejstoceńskich. Do Gór Kantabryjskich włącza się niekiedy leżące dalej na wschodzie Góry Baskijskie (wtedy to łączna długość wynosi około 600 km), które są odrębnym regionem powstałym w orogenezie alpejskiej, znacznie niższym (Aitzkorri 1544 m n.p.m.) i powiązanym geologicznie z Pirenejami. Wilgotne stoki północne porastają lasy liściaste (lasy dębowe do 1000 m, a bukowe do 1700 m), południowe suche stoki są pokryte zaroślami typu makia. Język asturyjski (także asturleoński, ast. Asturianu) – jeden z języków zachodnioromańskich. Używany jest on w hiszpańskich prowincjach León, Asturia, Zamora i Salamanca oraz w portugalskiej prowincji Miranda do Douro.
Meseta, Meseta Iberyjska (hiszp. płaskowyż) - wyżynno-górska część Półwyspu Iberyjskiego, w Hiszpanii i Portugalii. Na jej terenie znajdują się rzeki: Tag i Duero. Północną granicę stanowią Góry Kantabryjskie. Występują złoża węgla kamiennego, rud żelaza i cynku. Góry Kantabryjskie są słabo zaludnione, jedyne przejście drogowe i kolejowe prowadzi przez przełęcz Pajares na wysokości 1364 m n.p.m.
Czy wiesz że...? beta Język hiszpański – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).
Marmur (z gr. μάρμαρος marmaros) – skała metamorficzna powstała z przeobrażenia wapieni, rzadziej dolomitów. Składa się głównie z krystalicznego kalcytu lub dolomitu (marmur dolomitowy). Niewielka część geologów definiuje jako marmur wyłącznie skały węglanowe przeobrażone w warunkach głębokiego metamorfizmu strefy kata (temperatury 500-700 st. C, wysokie ciśnienie), skały przeobrażone w strefach niższego metamorfizmu (epi i mezo) nazywając wapieniem krystalicznym. Przeważnie jednak terminu "wapień krystaliczny" używa się w przypadku skał metamorficznych jako synonimu marmuru dla każdej skały węglanowej poddanej metamorfizmowi.
Kwarcyt - skała metamorficzna, która powstała przez przeobrażenie piaskowców i mułowców zbudowanych niemal wyłączne z okruchów kwarcu. W Polsce kwarcyty występują głównie w masywach metamorficznych Sudetów.
Orogeneza hercyńska (t. waryscyjska) - okres intensywnych ruchów górotwórczych zachodzących w paleozoiku, pomiędzy późnym sylurem a końcem permu. W ich wyniku powstały góry określane mianem hercynidów.
Góry Baskijskie (hiszp. Montes Vascos, bask. Euskal Mendiak) - jest to pasmo górskie w północnej Hiszpanii, pomiędzy Górami Kantabryjskimi na zachodzie i Pirenejami na wschodzie. Długość pasma wynosi ok. 200 km. Pod względem geologicznym stanowią one przedłużenie Pirenejów. Zbudowane są z silnie sfałdowanych skał osadowych z okresu mezozoiku tj. piaskowców, margli, łupków i wapieni. Wznoszą się do 1544 m n.p.m., składają się z szeregu pasm i masywów o rzeźbie średniogórskiej. Występują tu lasy liściaste; na terenie Gór Baskijskich prowadzone są tarasowe uprawy kukurydzy oraz drzew owocowych. Eksploatuje się tu rudy żelaza i rudy cynku. Dobrze rozwinięta hodowla zwłaszcza bydła. Góry Baskijskie są najniższym pasmem górskim północnej części Półwyspu Iberyjskiego, stąd pełnią rolę bramy komunikacyjnej pomiędzy Kotliną Aragońską i wnętrzem Półwyspu oraz północnym wybrzeżem i południowo-zachodnią Francją. Na terenie gór występuje klimat podzwrotnikowy, który jest stosunkowo wilgotny, ze względu na oddziaływanie i bliskość Oceanu Atlantyckiego.
Półwysep Iberyjski (Półwysep Pirenejski, hiszp. i port. Península Ibérica) to półwysep znajdujący się w południowo-zachodniej części Europy. Od pozostałej części kontynentu oddzielają go Pireneje, od zachodu i częściowo północy otacza go Ocean Atlantycki, a od wschodu i południa Morze Śródziemne. Od Afryki oddziela go Cieśnina Gibraltarska. Powierzchnia półwyspu wynosi 580 tys. km².
Dąb (Quercus L.) – rodzaj drzew, rzadziej wysokich krzewów, zaliczony do rodziny bukowatych (Fagaceae Dumort.). Należy do niego ok. 200 gatunków występujących prawie wyłącznie w strefie umiarkowanej półkuli północnej oraz w wyższych partiach gór strefy tropikalnej. Najdalej na południe występują na Wyspach Sundajskich. Gatunkiem typowym jest Quercus robur L.. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
