Głowica - heraldyka - Polski Serwis Naukowy

W tarczy złotej, głowica czerwona

głowica (fr. chef, ros., ukr. gława, ang. chief, niem. Schildhaupt), heraldyczna figura zaszczytna powstała przez zastosowaniu cięcia linią poziomą (w pas) w górnej partii tarczy herbowej. Głowica ma wysokość nie większą niż 1/3 wysokości tarczy herbowej.

Książę – tytuł monarchów państw nie będących królestwami, tytuł feudalny władców wielkich jednostek terytorialnych w ramach monarchii, podległych królowi lub cesarzowi, tytuł członków rodziny monarchy i tytuł arystokratyczny. Jego źródłosłów związany jest ze staropolskim słowem kniądz (ksiądz), staroruskim kniaź, czeskim knieze czy południowosłowiańskim knez. Książę różnił się od króla tym, że nie był koronowany. Książę może władać lub być właścicielem księstwa. Na terenie pogańskiej Słowiańszczyzny wyraz książę oznaczał po prostu władcę terytorialnego lub plemiennego, bez jakiegokolwiek odniesienia do godności chrześcijańskich książąt (princepsów, duksów), królów (reksów) i cesarzy (cezarów, imperatorów).

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Głowica może zostać podparta lub pokryta inna figurą np. listwą. Głowica może powstać poprzez zastosowanie cięcia różnymi liniami. Przykład : głowica cięta (np. blankami, falami, gontem, jodełką, karbowanym gontem). Od podstawowej wrsji głowicy wywodzą się także inne warianty, głowica prawoskośna, lewoskośna i głowica w klin, powstałe przez zastosowanie cięć głowicy wyprowadzonych z odpowiednich górnych narożników tarczy. Blazonując herb głowicę opisuje się w następnej kolejności, po opisaniu zasadniczej części tarczy. Określenia w głowicy używa się również przy opisie herbu, dla umiejscowienia drobnych godeł umieszczonych w tym miejscu tarczy niedzielonej.
Język ukraiński (українська мова, ukrajinśka mowa) to język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich. Posługuje się nim ponad 47 mln ludzi, głównie na Ukrainie, gdzie ma status języka urzędowego, używany jest również przez Ukraińców w Rosji, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Mołdawii, Polsce i na Białorusi. Współczesny alfabet ukraiński stanowi odmianę cyrylicy, a obecna ortografia ustalona została zasadniczo na początku XX wieku.

Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold - oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).

W głowicy umieszczane są często udostojnienia herbu, lub oznaki przynależności korporacyjnej, np. zakonnej. W heraldyce włoskiej w głowicy umieszczano od średniowiecza oznaki przynależności politycznej do jednej frakcji politycznych, gibelinów gwelfów (wł Capo dell`Imperio) i gwelfów (wł. Capo d`Angio). Heraldyka napoleońska w głowicy umieszczała oznaczenia rangi książąt cesarstwa.

Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.

Gibelini i Gwelfowie – stronnictwa polityczne rywalizujące we Włoszech między XII a XIII wiekiem, głównie w okresie zmagań cesarza Fryderyka II z papiestwem.

W polskiej heraldyce stosunkowo rzadko występująca, głównie w herbach obcego pochodzenia, lub późnych nobilitacjach.
Literatura

Paweł Dudziński: Alfabet heraldyczny, Bertelsmann Publishing, Warszawa 1997, ISBN 83-7129-476-X

Słownik blazonu polskiego

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Głowica w heraldyce