|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Osada obronna w Bolesławcu (Dolnośląskie) jest starsza o kilkaset lat niż dotychczas uważano - ustalili badacze z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W wyniku badań wykopaliskowych naukowcy cofnęli historię założenia do czasów schyłku IX i X wieku, czy... Na stanowisku w Gliniku (Lubuskie) pracuje grupa archeologów z Poznania. Obiektem ich zainteresowania są pozostałości wczesnośredniowiecznego grodu - poinformowała PAP Kinga Zamelska-Monczak z Instytutu Archeologii i Etnologii oddziału PA... Archeolodzy z Muzeum Okręgowego w Suwałkach znaleźli we wsi Rowele (Podlaskie) grodzisko bałtyjskie z V lub VI wieku oraz drobne przedmioty świadczące o tym, że grodzisko pochodzi ze schyłku okresu rzymskiego - poinformował PAP dyrektor muzeum Jerzy B... Pozostałości nieznanego założenia obronnego z okresu wczesnego średniowiecza odkryli archeolodzy w Ostrowite obok jeziora Leśnego w woj. kujawsko-pomorskim. "Założenie zlokalizowaliśmy bez wbicia łopaty w ziemię, dzięki zastosowaniu metod nieinwazyjnych, ... Panorama literatury polskiej na obczyźnie. Definicje, zasięg i zakres - to temat pierwszego wykładu, który w ramach seminarium poświęconego kulturze polskiej na emigracji odbędzie się 28 września w Centrum Edukacyjnym Instytutu Pamięci Narodowej ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Gałęzinowo - grodzisko Czy wiesz że...? Powiat słupski (kasz. Stôłpsczi kréz) – powiat w Polsce (województwo pomorskie) utworzony w 1999 w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Słupsk. Położony w północno-zachodniej części województwa pomorskiego. Od północy granicę stanowi 57 kilometrowy odcinek wybrzeża Bałtyku, od zachodu graniczy z województwem zachodniopomorskim (powiat sławieński oraz koszaliński), od wschodu i południa z powiatami: bytowskim i lęborskim. Kultura archeologiczna to zespół stale współwystępujących ze sobą na pewnym terytorium i w pewnym czasie charakterystycznych form źródeł archeologicznych. Niemcy (Republika Federalna Niemiec, RFN; do traktatu pomiędzy RFN a Polską Rzecząpospolitą Ludową (1970) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna, NRF; niem.: Deutschland lub Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin (przed połączeniem z NRD – Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego). Językiem oficjalnym jest język niemiecki. Grodzisko w Gałęzinowie – grodzisko zlokalizowane na północny wschód od wsi Gałęzinowo (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia był brzeg morza. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką. 
 Grodzisko powstało na wysokiej skarpie, nad Słupią w miejscu gdzie łączyły się z nią dwa potoki, co ułatwiało obronę grodu. Od strony zachodniej znajduje się wysoki na 3 metry wał, obecnie porośnięty bukami. Dotychczasowe wyniki badań w Gałęzinowie wyróżniły cztery warstwy łużyckie. Nie znaleziono śladów świadczących o użytkowaniu grodziska przez późniejsze kultury archeologiczne. Gród - prehistoryczna lub średniowieczna osada obronna, otoczona wałem, na terenie Polski najczęściej drewniano-ziemnym. Grody wznoszone były w różnych okresach; na terenie dzisiejszej Polski w epoce brązu i wczesnej epoce żelaza (kultura łużycka) oraz w czasach wczesnego średniowiecza.
Gałęzinowo (kaszb. Gałãzno, niem. Überlauf) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Słupsk, przy trasie linii kolejowej Słupsk - Ustka, z przystankiem Gałęzinowo. Nie wiadomo dokładnie kiedy grodzisko przestało być zamieszkiwane przez swoich mieszkańców. Mógł mieć tu swój udział lud koczowniczy, Scytowie. Inną przyczyną może być ekspansja ludności kultury pomorskiej, która w IV w. p.n.e. opanowała terytorium kultury łużyckiej. Ze względu jednak na miejsce położenia Gałęzinowa, tam, gdzie wówczas był brzeg morski, wpływ kultury pomorskiej na opuszczenie grodziska wydaje się bardziej prawdopodobny. Epoka brązu – jedna z epok prehistorii, następująca po epoce kamienia, a poprzedzająca epokę żelaza. Epoka ta ma zróżnicowane ramy czasowe, zależne od terenu występowania. Najwcześniej, na Kaukazie i w obszarze Morza Egejskiego, w III tysiącleciu p.n.e., wykształciły się ośrodki, w których opanowano umiejętność obróbki metali. W Egipcie i na Bliskim Wschodzie (Dżemdet Nasr), za początek epoki brązu przyjmuje się umownie rok 3400 p.n.e., w Europie Południowej 2800 p.n.e., w Polsce 2200 p.n.e. Koniec epoki brązu przypada na lata 1000 – 700 p.n.e., kiedy to na Bliskim Wschodzie zaczęły tworzyć się pierwsze państwa i pojawiło się niewolnictwo, a na większości obszarów Europy rozpoczął się stopniowy rozkład wspólnoty pierwotnej.
Grodzisko, grodziszcze, horodyszcze – pozostałość po grodzie albo osadzie obronnej w postaci kolistego (w podstawie) lub wielobocznego wzniesienia, zazwyczaj z zachowanymi śladami wałów drewniano-ziemnych. Na terenie dzisiejszej Polski grody budowane były w dwóch okresach: w późnej epoce brązu i wczesnej epoki żelaza (czasy kultury łużyckiej i kultury pomorskiej) oraz w okresie wczesnego średniowiecza (od VII-VIII w. n.e.). W połowie XIX wieku, grodzisko ponownie zostało zasiedlone przez osadników z Niemiec – rodzinę rolników o nazwisku Boldt. W tym czasie zasypana została fosa, jak i zniwelowano część wałów. Na majdanie pojawiła się zabudowa gospodarcza. W 2005 r. obecny właściciel terenu ogrodził grodzisko betonowym płotem. Wał - w fortyfikacji budowla ziemna w kształcie podłużnego usypiska o różnym profilu, wzniesiona sztucznie z ziemi, kamieni, piasku itp, lub powstała w wyniku działania sił przyrody. Wał wykorzystywano w celu osłony obiektu chronionego przed ostrzałem wroga oraz umożliwienia, obrony fortyfikacji przed wrogiem. Kształt poprzeczny wału, wysokość, długość i szerokość wynosiły od kilku do kilkudziesięciu metrów i uzależnione były od warunków geotechnicznych terenu i typu chronionego obiektu. Najczęściej spotykanym przekrojem poprzecznym wału jest przekrój trapezowy i owalny. Często wały wzmacniane były murami, palisadami itp. W średniowieczu wały budowane były dla ochrony grodzisk. W zależności od spełnianego zadania w założeniu fortyfikacyjnym wał nosi różne określenia np.
Scytowie – koczownicze ludy irańskie wywodzące się z obszarów pomiędzy Ałtajem a dolną Wołgą[potrzebne źródło], zamieszkujące od schyłku VIII lub od VII wieku p.n.e. północne okolice Morza Czarnego. Byli spokrewnieni z Sakami i Sarmatami. BibliografiaZobacz teżLinki zewnętrzneKultura pomorska (kultura wschodniopomorska, kultura wejherowsko-krotoszyńska, kultura grobów skrzynkowych, kultura urn twarzowych) – kultura archeologiczna epoki żelaza z okresu VII – III w p.n.e. zajmująca teren niemal całej Polski.
Majdan - nazwa pochodzenia tureckiego używana dla określenia placu we wsi, w obozie wojskowym, w warowni, na podgrodziu. Plac taki miał znaczenie gospodarcze – jako miejsce handlu lub składowania różnych towarów, pakunków. Obecnie, w języku potocznym, oznacza podwórze i dziedziniec. Na Kresach majdanem nazywano wykarczowane miejsce w lesie, służące do obróbki drewna lub wypalania węgla drzewnego. Od tego znaczenia bierze się najprawdopodobniej nazwa Majdanu Gołogórskiego, wioski na Ukrainie.
Czy wiesz że...? beta Kultura łużycka – kultura archeologiczna środkowej i młodszej epoki brązu oraz wczesnej epoki żelaza, występująca głównie na ziemiach polskich oraz przyległych do nich obszarów w innych państwach. Należy do kręgu kultur pól popielnicowych, do którego kwalifikuje się między innymi ze względu na formę pochówku ciałopalnego w popielnicach zakopywanych w ziemię. Kultura łużycka nie jest tworem jednolitym, a wręcz przeciwnie, dzieli się na wiele grup różniących się w różnym stopniu inwentarzem, obrządkiem pogrzebowym bądź formami osadnictwa. Występowały w niej zarówno osady otwarte, jak i zamknięte, do których zalicza się osadę w Biskupinie. Natomiast wszystkie grupy kultury łużyckiej charakteryzują się z tym samym modelem gospodarki oraz względnie zbliżonym modelem struktur osadniczych.
Buk (Fagus L.) – rodzaj drzew z rodziny bukowatych obejmujący 9–10 gatunków. Występują one głównie w strefie umiarkowanej na półkuli północnej. W Polsce występuje w stanie naturalnym tylko buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.). Uprawianych jest kilka gatunków obcych i liczne odmiany ozdobne buka zwyczajnego. Gatunkiem typowym jest Fagus sylvatica L.. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
