Gajusz Klaudiusz Marcellus - konsul 50

Gaius Claudius Marcellus (ur. 88 p.n.e. - zm. 40 p.n.e.) – członek wpływowej plebejskiej gałęzi rzymskiego rodu Klaudiuszy (Claudii) noszącej przydomek Marcellus. Ród Marcellusów odgrywał ważną rolę w okresie republiki. Urodzony około 93 p.n.e.

Syn Gajusza Klaudiusza Marcellusa, pretora w 80 p.n.e. i Junii. Brat stryjeczny konsulów z 51 i 49 p.n.e.; edyl w 56 r. p.n.e.; pretor w 53 p.n.e. Po małżeństwie z Oktawią (zawartym przed 54 p.n.e.) związał się z Cezarem, by potem jednak przejść na stronę Pompejusza, dzięki poparciu którego został konsulem w 50 r. Był to okres narastającej wrogości między Cezarem, za którym stała lojalna i zaprawiona w wojnach w Galii armia i stronnictwem optymatów pod przywództwem Pompejusza Wielkiego.

Konsul (łac. consul – l.mn. consules) – w starożytnym Rzymie, w okresie republiki był jednym z dwóch najwyższych rangą urzędników wybieranych przez komicja centurialne na roczną kadencję. Był odpowiedzialny za politykę zagraniczną.

Octavia Minor (ur. ok. 69 p.n.e., zm. 11 p.n.e.) – jedyna córka Gajusza Oktawiusza (Gaius Octavius) i jego drugiej żony Atii Starszej (Atia Balba Caesonia Maior). Siostra Gajusza Oktawiusza, po adopcji noszącego nazwisko Gajusza Juliusza Cezara Oktawiana (Gaius Iulius Caesar Octavianus), czyli późniejszego cesarza Augusta. August darzył ją zawsze miłością i szacunkiem i Oktawia miała na niego duży wpływ. Urodziła się w Noli w Italii około 69 p.n.e..

Negocjacje w latach 51-50 nie dały rezultatu, a sytuację zaostrzył wybór na konsulów na 49 p.n.e. zagorzałych antycezarian, Gajusza Klaudiusza Marcelusa i Lucjusza Korneliusza Lentulusa. Optymaci zgłosili w senacie rezolucję żądającą od Cezara złożenia komendy nad wojskiem zgodnie z upływającym terminem. Zwolennik Cezara, Kurion zdołał przeprowadzić rezolucję, zgodnie z którą obaj politycy: Cezar i Pompejusz powinni równocześnie zdać dowództwo nad wojskami. Na następny dzień konsul Marcellus, działając bez upoważnienia senatu czy ludu zaoferował Pompejuszowi dowództwo nad wszystkimi oddziałami w Italii z prawem do zaciągu następnych wojsk. Od tego momentu wojna domowa była nieunikniona. Marcellus nie podążył jednak za Pompejuszem do Grecji, ale pozostał w Italii i nie wziął bezpośredniego udziału w walce Cezara i Pompejusza.

Galia (łac. Gallia) - kraina historyczna w Europie Zachodniej, obecnie tereny Francji, Belgii i północnych Włoch, zamieszkana przez plemiona celtyckie. Termin ten, wprowadzony przez Rzymian, do czasu podboju przez Juliusza Cezara w latach 58-51 p.n.e. nie miał pokrycia w rzeczywistej organizacji państwowej czy międzyplemiennej. Istniały tylko pewne luźne podobieństwa kulturowe i niezbyt intensywne związki ekonomiczne między poszczególnymi plemionami.

Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca (idy marcowe) 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w dniu id marcowych przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. Przed śmiercią adoptował Oktawiana Augusta (wtedy jeszcze Gaiusa Octaviusa), wyznaczając go na swego spadkobiercę.

Po wojnie Marcellus uzyskał od Cezara przebaczenie. Później wspierał sukcesora Cezara Oktawiana. Zmarł w maju 40 p.n.e. Wdowa po nim, Oktawia, wyszła w kilka miesięcy później za Marka Antoniusza.

Potomkowie Gajusza Klaudiusza Marcellusa

Zobacz też

drzewo genealogiczne Klaudiuszów Marcellusów