Gangi Nowego Jorku (ang. Gangs of New York) – film z 2002 w reżyserii Martina Scorsese.

Opis fabuły

Rok 1846. W nowojorskiej dzielnicy Five Points, wybucha wojna między ugrupowaniem irlandzkich imigrantów pod wodzą Księdza Vallona (Neeson) i Tubylcami dowodzonymi przez Billa Rzeźnika Cuttinga (Day-Lewis). W decydującym starciu, na oczach kilkuletniego syna, Vallon zostaje zamordowany przez Cuttinga, który obejmuje pełnię władzy nad dzielnicą.

Szesnaście lat później Amsterdam Vallon (Di Caprio) wraca do Nowego Jorku z zamiarem pomszczenia ojca. Trwa wojna secesyjna, do Stanów przybywają kolejne fale imigrantów (młodzi mężczyźni trafiają od razu do armii), co rodzi nowe konflikty. Amsterdam próbuje zdobyć zaufanie zabójcy ojca, zakochuje się w uroczej złodziejce (Diaz), a ostatecznie staje do otwartego boju z Rzeźnikiem. Niepokoje społeczne rosną z powodu przymusowego wcielania do armii. Mieszkańcy nie uznają wojny na Południu za swój problem. Martwią się tylko o przetrwanie w mieście bezprawia, bezrobocia i coraz większej liczby imigrantów. Małe grupki domagają się wystąpienia z Unii. W końcu dochodzi do krwawo stłumionych rozruchów przeciw poborowi. Bogatsi są linczowani za to, że mogli za 300 dolarów wykupić się z poboru. W owym czasach była to kwota niebo wyższa niż współcześnie. Każdy nawet niepozorny mieszkaniec, który nie jest politykiem, policjantem lub bogaczem, należy do któregoś z wielu gangów. A wielu z wyżej wymienionych współpracuje mniej lub bardziej z nimi. Stan wojny miesza się z niestabilnym zawieszeniem broni. Strażacy nie gaszą pożarów, gdyż wykłócają się o to, który budynek jest w strefie wpływów której remizy.

Scorsese w swoim filmie próbował ukazać ciemne strony kształtującego się mocarstwa (korupcja polityczna, wyzysk nowo przybyłych) oraz uhonorować przybywających do ziemi obiecanej w poszukiwaniu lepszego życia przesiedleńców z Europy. Końcowy efekt rozczarował, krytycy zarzucili Gangom przerost formy nad treścią, niejasne przesłanie oraz hołdowanie melodramatycznemu schematowi. Za największy atut dzieła powszechnie uznano wybitną kreację Daniela Day-Lewisa.