Generalny Inspektorat Kawalerii (do 19 kwietnia 1924 nazywany Generalnym Inspektoratem Jazdy) − instytucja wojskowa nadzorująca kawalerię WP w latach 1921 − 1926.

Geneza

Stanowisko Inspektora Jazdy miało długą tradycję w Wojsku Polskim. Pierwszy raz ustanowiono tę instytucję w 1808 w armii Księstwa Warszawskiego, a funkcję inspektora jazdy pełnił wówczas gen. Aleksander Rożniecki. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, pierwotnie w armii II RP funkcjonował także Inspektorat Jazdy (dokładna data utworzenia nie jet znana) na czele z gen. dyw. Zygmuntem Łempickim. 31 maja 1919 został zlikwidowany, a w jego miejsce powołano Generalny Inspektorat Jazdy (GIJ) istniejący do 1920. 1 marca tego roku GIJ został rozwiązany, a jego miejsce zajęła Sekcja Jazdy przy Departamencie I Broni głównych i Wojsk Taborowych, na czele którego stał płk. Adam Bieliński.

Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej i przejściu armii na stopę pokojową nastąpiła reorganizacja najwyższych władz wojskowych. W ramach przeprowadzonych zmian powołano Generalne Inspektoraty Artylerii i Jazdy, a później także Wojsk Technicznych, Szkół i Piechoty.

Generalny Inspektorat Jazdy tworzony był stopniowo, już w kwietniu 1921 inspekcję jazdy powierzono gen. Tadeuszowi Rozwadowskiemu, a w sierpniu 1921 ustanowiono stanowisko pomocnika Generalnego Inspektora Jazdy, na które został powołany gen. Roman Żaba zastąpiony w październiku 1921 r. przez płk. Władysława Oksza-Orzechowskiego.

We wrześniu 1921 minister spraw wojskowych gen. Kazimierz Sosnkowski wydał rozporządzenie, w którym ustalił etat Generalnego Inspektora Jazdy, a w grudniu ustalił także organizację i zakres działania Generalnego Inspektoratu Jazdy (GIJ).W następny roku prestiż Generalnego Inspektoratu Jazdy wzmocniono dodatkowo przemianowując stanowisko pomocnika GIJ na zastępcę tegoż. Siedziba GIJ pierwotnie znajdowała się w Warszawie w Hotelu Europejskim, następnie przeniesiona została do Pałacu Mostowskich, a następnie (1924 r.) na Krakowskie Przedmieście nr 11.