Mapa Finlandii

Obraz satelitarny

Finlandia jest jednym z najbardziej wysuniętych na północ państw Europy. Blisko jedna czwarta powierzchni kraju obejmuje tereny położone na północ od koła podbiegunowego. Poza regionami Laponia i Północna Ostrobotnia, kraj słynie z ogromnej ilości jezior, lasów, dobrze zachowanej przyrody i chłodnego klimatu.

Powierzchnia, położenie i granice

Powierzchnia całkowita Finlandii wynosi 337 030 km², co czyni z niej siódmy pod względem powierzchni kraj w Europie (po Rosji, Ukrainie, Francji, Hiszpanii, Szwecji i Niemczech). Powierzchnia lądowa wynosi 305 470 km², zaś wód – 31 560 km² (10,6% całkowitej powierzchni).

Finlandia leży w Europie Północnej, nad Zatoką Botnicką (zachodnie wybrzeże) i Zatoką Fińską (południowe wybrzeże), nad Morzem Bałtyckim. Terytorium kraju leży na obszarze przylegającym do Półwyspu Skandynawskiego.

Skrajne punkty: północny 70°06'N, południowy 59°30'N, zachodni 19°07'E, wschodni 31°35'E. Rozciągłość południkowa wynosi 1140 km, a równoleżnikowa 530 km.

Finlandia graniczy z następującymi państwami:

Długość linii brzegowej wynosi 1126 km bez wysp; z uwzględnieniem wysp ponad 4500 km.

Budowa geologiczna i rzeźba

Największy wpływ na ukształtowanie powierzchni Finlandii miały lodowce. 10 000 lat temu cofające się lodowce pozostawiły po sobie moreny, drumliny i ozy. Innymi dowodami na niegdysiejszą obecność lodowców stanowią tysiące jezior, które dzięki nim powstały. Przesuwający się lód wyrzeźbił niecki jezior, które wypełniła woda między innymi z topniejących się lodowców. Kierunek przesuwania się lodowców wpłynął na ułożenie się jezior w osi z północnego wschodu na południowy zachód. Dwa grzbiety Salpausselkä, biegnące równolegle, oddalone od siebie o około 25 kilometrów stanowią morenę czołową. Grzbiety te sięgają wysokością 200 m n.p.m. i stanowią najwyższy punkt południowej Finlandii.

Podstawę Finlandii niemal w całości tworzą krystaliczne skały tarczy bałtyckiej, na którą składają się gnejsy, granity i łupki pochodzące sprzed prawie 2,6 mld. lat. Poza tymi skałami występują intruzje i wysady sprzed 1,6 mld lat. Obszar Finlandii przez kilkaset milionów lat był terenem denudacji, która doprowadziła do powstania penepleny. Finlandia jest krajem nizinnym, a średnia wysokości nad poziomem morza wynosi 152 m n.p.m. W kraju jednak niewiele jest miejsc pokrytych równinami. Poza regionem Zatoki Botnickiej przeważają tereny pagórkowate. Na wschodzie i północy rozciągają się pogórza i wyżyny (Wyżyna Lapońska na północy i Wyżyna Maanselkä na wschodzie) , których średnia wysokość wynosi od 300 do 400 m n.p.m. W północno-zachodnim krańcu kraju znajduje się fragment Gór Skandynawskich, gdzie znajduje się najwyższy szczyt kraju – Haltiatunturi o wysokości 1328 m n.p.m. Obszary górskie Finlandii stanowią znikomy procent powierzchni kraju.

Kształt kraju

Kształt Finlandii przypomina figurę jednorękiego człowieka. Fińska personifikacja narodowa – Suomi-neito (Fińska Dziewica) wiąże się ściśle z kształtem państwa na mapie. Porównanie to jest do tego stopnia popularne, że Finowie nazywają czasem swój kraj właśnie "Suomi-neito". Nawet oficjalnie region Enontekiö, położony w północno-zachodniej części kraju między Szwecją a Norwegią, nazywany jest käsivarsi (pol. "ramię"). W wyniku wojny radziecko-fińskiej i podpisanego po wojnie pokoju paryskiego Finlandia straciła część ze swoich wschodnich terenów na rzecz ZSRR. W Finlandii mówi się, że Dziewica straciła prawe ramię (region Petsamo, obecnie Pieczenga w Rosji) jak i część spódnicy (Karelia).