Mapa fizyczna Indii

Indie są jednym z największych państw Azji, znajdującym się w Azji Południowej nad Oceanem Indyjskim. Terytorium kraju obejmuje cały Półwysep Indyjski zwany Dekanem wraz z nasadą, przyjmując kształt spłaszczonego od północy czworoboku. Indie mają za sobą długą i bogatą historię i są krajem cechującym się niezwykłą kulturą i zwyczajami, które są wciąż żywe w tymże kraju. Przykładem może być wciąż istniejący system kast, choć zanikający w dużych miastach. Indie są także najludniejszym po Chinach krajem, gdzie żyje największe na świecie skupisko wyznawców hinduizmu i islamu.

Powierzchnia, położenie i granice

Powierzchnia – 3 287 262 km²

Położenie – Azja Południowa nad Oceanem Indyjskim, od północy ograniczone masywem Himalajów, od wschodu Zatoką Bengalską, a od zachodu Morzem Arabskim.

Skrajne punkty – północny 37°06'N, południowy 8°04'N, zachodni 68°07'E, wschodni 97°25'E. Rozciągłość południkowa wynosi 3200 km, a równoleżnikowa 2800 km.

Indie graniczą z następującymi państwami:

Linia brzegowa – 7001 km

Obszar Indii widziany z kosmosu.

Ukształtowanie poziome

Indie dzielą się na trzy podstawowe jednostki strukturalne. Są to: Półwysep Indyjski, Nizina Hindustańska na północnym wschodzie kraju i pas młodych łańcuchów górskich, ciągnący się od Karakorum, przez Himalaje po góry Mizo na pograniczu z Birmą.

Linia brzegowa kraju jest mało urozmaicona. U zachodniej nasady Półwyspu Indyjskiego położone są dwa mniejsze półwyspy, są to: Kaććh i Kathijawar rozdzielone zatokami: Kaczską i Kambajską. Wybrzeże Morza Arabskiego, zwane w południowej części Wybrzeżem Malabarskim ciągnie się prawie po linii prostej. Niewielkie zatoki na tym wybrzeżu uformowały się jedynie przy lejkowatych ujściach rzek. Południowa część wybrzeża Morza Arabskiego jest klifowa, w centralnej części występują plaże, a na północy ciągnie się wybrzeże riasowe.

Od Cejlonu, Indie oddziela cieśnina Palk, oraz sąsiadujące z nią zatoki: Mannar od południa i Palk od północy. Pomiędzy Cejlonem, na którego terytorium znajduje się Sri Lanka, a Indiami ciągnie się łańcuch niewielkich wysp, który jest naturalnym połączeniem tych krajów. Łańcuch tych wysp nazywa się Mostem Adama. Linia brzegowa Zatoki Bengalskiej jest nieco bardziej rozwinięta. Wybrzeże Koromandelskie, bo tak jest nazywany ten odcinek linii brzegowej Indii, urozmaicają delty wielkich rzek takich jak Ganges i Brahmaputra, z setkami drobnych wysepek. Poza nimi wybrzeże urozmaicają liczne mierzeje i laguny.

Himalaje

Budowa geologiczna

Płaskowyż Dekan, który zajmuje większą część Indii buduje krystaliczna tarcza pochodząca z prekambru. Tarcza ta jest dawnym fragmentem prastarego kontynentu Gondwany. Od okresu trzeciorzędowego obszar ten przesuwa się w kierunku północnym, czego efektem jest wypiętrzenie się najwyższych gór świata – Himalajów.

Obszar Dekanu jest zbudowany głównie z gnejsów, łupków, kwarcytów i piaskowców. Utwory prekambryjskie wychodzą na powierzchnię ziemi w całej południowej i wschodniej części wyżyny. Północno-wschodnia część wyżyny oraz doliny rzek Mahanadi i Godawari reprezentują utwory paleozoiczne, na które składają się piaskowce i łupki z bogatymi pokładami węgla. Północno-zachodnia część Dekanu oraz półwysep Kathijawar są zajęte przez rozległe pokrywy bazaltowe, które są pozostałością wylewów lawy w początkowym okresie orogenezy alpejskiej. Podczas alpejskich ruchów górotwórczych doszło także do ponownego wydźwignięcia zewnętrznych fragmentów wyżyny Dekanu. Utworzone zostały wtedy takie pasma jak Ghaty.

Nadbrzeżne niziny, które otaczają wyżynę dekańską są zbudowane z osadów aluwialnych. Nizina Hindustańska, która uformowała się w obniżeniu tektonicznym, wypełniła się od trzeciorzędu osadami aluwialnymi. Osady te były znoszone z Himalajów i wytworzyły rozległy pas nizin.

Himalaje zbudowane są głównie z utworów prekambryjskich i paleozoicznych, na które składają się łupki i granity. Główne wypiętrzenie nastąpiło w oligocenie. Obecnie wciąż góry te ulegają wypiętrzeniu.

Pustynia Thar