Geografia Polinezji Francuskiej - Polski Serwis Naukowy

Położenie wysp

Polinezja Francuska jest zamorską wspólnotą terytorialną Francji, która leży w południowej części Oceanu Spokojnego. Wyspy te rozrzucone na około 3,5 mln km cechują się tropikalnym klimatem i różnorodnością roślinną.

Powierzchnia i rozmieszczenie na oceanie

Powierzchnia - 4 156 km

Mapa Polinezji Francuskiej

Rozmieszczenie wysp - składające się z 5 archipelagów i wyspy Tahiti terytorium leży w południowo-środkowej części Pacyfiku pomiędzy 7 a 27S oraz między 130 a 156W.

Klimat zwrotnikowy - w klasyfikacji klimatów Okołowicza, jedna z 5 głównych stref klimatycznych, obejmująca obszary kuli ziemskiej w okolicach obu zwrotników. Średnie roczne temperatury w tej strefie przekraczają 20 °C, ale średnie miesięczne są bardziej zróżnicowane w ciągu roku niż w klimacie równikowym: temperatura najchłodniejszego miesiąca może wynosić od 10 do 20 °C natomiast temperatury najcieplejszego miesiąca są wyższe niż we wszystkich pozostałych strefach (często przekraczają 30 do 35 °C). Cechą charakterystyczną klimatów zwrotnikowych są duże amplitudy dobowe temperatur. Opady występują najczęściej lub wyłącznie w półroczu letnim. W klimatach suchych są one sporadyczne lub całkowicie ich brak.
Rafa – nagromadzenie szkieletów organizmów morskich, które są utwardzane przez zawarte w wodzie sole mineralne, tworzące wyraźnie zaznaczający się w morfologii podwodny wał lub grzbiet tak masywny i duży, że jest zdolny do przeciwstawienia się niszczącemu wpływowi fal (co odróżnia go od małych struktur, np. bioherm). Najczęściej współczesne rafy zbudowane są ze szkieletów korali, dlatego mówi się o rafach koralowych (jednakże w ich tworzeniu biorą udział także inne organizmy rafotwórcze, m.in. mszywioły, mięczaki, otwornice, a także glony).

Linia brzegowa - 2 530 km

Ukształtowanie poziome

Wyspa Bora-Bora

Polinezja Francuska dzieli się na 5 archipelagów, są to: Wyspy Towarzystwa (1 965 km), Markizy (1 274 km), Wyspy Tuamotu (398 km), Wyspy Tubuai (287 km) i Wyspy Gambiera (230 km). W archipelagu Wysp Towarzystwa leży największa wyspa Tahiti o powierzchni 1 042 km. Wyspy Polinezji Francuskiej cechują się słabo i umiarkowanie rozwiniętą linią brzegową. Najbardziej urozmaicone wybrzeże mają Wyspy Gambiera, gdzie liczne są półwyspy i szerokie, płytkie zatoki. Tahiti ma umiarkowanie rozwiniętą linię brzegową, która charakteryzuje się osobliwym kształtem, przypominającym dwie połączone ze sobą wyspy. Większość wysp cechuje się słabym urozmaiceniem wybrzeża. Fakt ten dotyczy przede wszystkim atoli, które tworzą charakterystyczne dla siebie pierścienie podłużnych wysepek, pomiędzy którymi znajduje się płytka laguna. Większość wysp ma niskie wybrzeże, gdzie dominują piaszczyste plaże. Większość wysp Polinezji Francuskiej otaczają rafy koralowe. Niektóre wyspy jak np. Tahiti cechują się znacznym udziałem wysokiego, skalistego wybrzeża, ale i tam także ciągną się piaszczyste plaże. Tahiti, a w szczególności sąsiednia Moorea, otoczone są rafami koralowymi.

Tahiti – wyspa w południowej części Oceanu Spokojnego w archipelagu Wysp Towarzystwa (Wyspy Na Wietrze); największa wśród wysp Polinezji Francuskiej, polityczne, gospodarcze i kulturalne jej centrum. Pierwotna nazwa Otaheiti.
Wyspy Gambiera (fra. Archipel des Gambier) – archipelag składający się z 26 wysp na Oceanie Spokojnym, w Polinezji Francuskiej są południowo-wschodnim przedłużeniem Archipelagu Tuamotu. Tworzy go 20 wysepek wulkanicznych opasanych półatolem. Główna wyspa Mangareva, skalista, urodzajna; laguna wokół niej obfituje w muszle perłowe. Powierzchnia 30 km², 921 mieszkańców. (2002).

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków.

Nizina - wielka forma ukształtowania terenu, obszar leżący na wysokości od 0 do 300 m n.p.m.. Stanowią 1/3 procentowej powierzchni wszystkich kontynentów. Rozległe obszary nizinne noszą nazwę niżu. Na mapie hipsometrycznej oznaczone są jasno-zielonym kolorem.

Rekiny (fr. requin) – ogólna nazwa grupy gatunków, rodzajów, a nawet rodzin drapieżnych ryb chrzęstnoszkieletowych z podgromady spodoustych, charakteryzujących się opływowym, wrzecionowatym tułowiem, heterocerkalną płetwą ogonową, 5–7 otworami skrzelowymi umiejscowionymi tuż za głową oraz bardzo ostrymi zębami. Wiele gatunków jest poławianych dla mięsa, skór i tranu. Niektóre są niebezpieczne dla ludzi ze względu na możliwość pogryzienia – nawet śmiertelnego.

Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Na świecie znanych jest ponad 30 tys. współcześnie żyjących, naukowo opisanych gatunków. Ryby są najstarszymi kręgowcami świata, pojawiły się około 480 mln lat temu. W Polsce występuje około 120 gatunków.

Tuamotu (fr. Îles Tuamotu, oficjalnie Archipel des Tuamotu) - archipelag na Oceanie Spokojnym, w Polinezji Francuskiej. Ciągnie się na przestrzeni 1500 km między 139° i 151° dł. zach. oraz 14° i 23° szer. pd. Tworzy go potrójny łańcuch 78 niskich atoli koralowych otoczonych płytkim morzem, pełnym mielizn. Gleba wysp jałowa, roślinność uboga, jedynie w pł.-zach. części archipelagu rosną palmy kokosowe i chlebowce. Klimat zwrotnikowy, gorący; opady od 1500 mm do 2500 mm rocznie. Częste huragany. Na wyspie Makatea są bogate pokłady fosforytów. Powierzchnia - 819 km², ludność - 14 876 mieszkańców (2002).

Paprocie, paprociowe (Polypodiopsida Cronquist) – klasa paprotników. Obecnie na świecie występuje około 10 000 gatunków paproci, co jest liczbą małą w porównaniu do ich prehistorycznej różnorodności (jak się przypuszcza istniało wtedy około milion gatunków).

Ocean Spokojny (Pacyfik), Ocean Wielki – największy, najgłębszy i najstarszy na świecie zbiornik wodny. Z powierzchnią równą 178,7 mln km² zajmuje jedną trzecią całej Ziemi. Największą rozciągłość południkową osiąga między Arktycznym Morzem Beringa a Morzem Rossa przy brzegach Antarktydy i wynosi ona aż 15500 km. Z kolei największą rozciągłość równoleżnikową osiąga między wybrzeżem Indonezji a Kolumbii i Peru i wynosi 19800 km czyli prawie połowę obwodu kuli ziemskiej i pięć razy więcej niż średnica Księżyca. Granicami oceanu są: Ameryki Północna i Południowa na wschodzie, Azja i Australia na zachodzie oraz lodu Arktyki i Antarktydy odpowiednio na północy i południu. Pojemność oceanu szacowana jest na 169,2 mln km³ co stanowi 46% ziemskich zasobów wód. Tradycyjnie dzieli się go wzdłuż równika na część północną i południową, ale wyjątkami są tutaj wyspy Gilberta i Galapagos w całości uznawane za Południowy Pacyfik. Na tym Oceanie znajduje się największa głębia Rów Mariański (głębokość: 10 911 m) oraz druga co do wielkości wyspa świata Nowa Gwinea. Średnia głębokość wynosi 4 280 m p.p.m.