Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Europejscy naukowcy badają miejskie wyspy ciepła na rowerach, z powietrza i z kosmosu
Tego lata zespół naukowców badał zjawisko "miejskich wysp ciepła" - powiązane ze zmianami klimatu - za pomocą sprzętu zamontowanego na rowerach w Holandii oraz przy użyciu technologii naziemnych i powietrznych w Grecji. Obydwa projekty badawcze stanowią część zakrojonych na większą sk...
 
Wyspa na jez. Legińskim była zasiedlona ok. 550-400 r.p.n.e.
Archeolodzy z Uniwersytetu Warszawskiego zakończyli prace na wyspie na jeziorze Legińskim k. Reszla. Badania wykazały, że we wczesnej epoce żelaza wyspę zamieszkiwali ludzie reprezentujący tzw. kulturę kurhanów zachodniobałtyjskich. Jak powiedziała PAP...
 
Polska iberystka bada dzieje Wyspy Wielkanocnej
Złożone procesy polityczne, które rozpoczęły się na Wyspie Wielkanocnej (Rapa Nui) po jej odkryciu w XVIII wieku są tematem badawczym dr Zuzanny Jakubowskiej z Instytutu Iberystyki Uniwersytetu Warszawskiego. Iberystka analizuje teksty z czterech ...
 
Ornitolodzy zbudują rybitwom trzy sztuczne wyspy
Ornitolodzy z Polskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków zbudują w woj. warmińsko-mazurskim trzy sztuczne wyspy, mają nadzieję, że rybitwy rzeczne uwiją na nich swoje gniazda i złożą jaja. Przedsięwzięcie jest pionierskie nie tylko w kraju, ale i w Eur...
 
Klimat odczuwa wpływ transportu
Transport wpływa na klimat, a eksperci twierdzą, że sytuacja będzie się pogarszać. Dane pokazują, że dziesięć lat temu transport odpowiadał za około 10% całego ocieplenia antropogenicznego netto, na szczycie listy znalazł się dwutl...

Reklama:


Geografia Wallis i Futuny

Czy wiesz że...?
Rafa – nagromadzenie szkieletów organizmów morskich, które są utwardzane przez zawarte w wodzie sole mineralne, tworzące wyraźnie zaznaczający się w morfologii podwodny wał lub grzbiet tak masywny i duży, że jest zdolny do przeciwstawienia się niszczącemu wpływowi fal (co odróżnia go od małych struktur, np. bioherm). Najczęściej współczesne rafy zbudowane są ze szkieletów korali, dlatego mówi się o rafach koralowych (jednakże w ich tworzeniu biorą udział także inne organizmy rafotwórcze, m.in. mszywioły, mięczaki, otwornice, a także glony).

Wallis i Futuna (Wallis-et-Futuna) – zbiorowość zamorska Francji w Oceanii, obejmująca wyspy wulkaniczne Wallis oraz Futuna i Alofi (Wyspy Hoorn) oraz około 20 innych. Znajduje się w Polinezji, na północny wschód od wysp Fidżi oraz na zachód od Samoa.

Jezioro – naturalny śródlądowy zbiornik wodny, którego występowanie uwarunkowane jest istnieniem zagłębienia (misy jeziornej), w którym mogą gromadzić się wody powierzchniowe, oraz zasilaniem przewyższającym straty wody wskutek parowania lub odpływu. Większość jezior występuje na obszarach zajmowanych niegdyś przez lodowiec. Woda z topniejącego lodowca wypełniała doliny i tworzyła jeziora. Powstanie mis jeziornych wiąże się przede wszystkim z procesami geologicznymi. Zasilanie należy natomiast przede wszystkim od warunków klimatycznych. Jezioro różni się od stawu występowaniem strefy afotycznej – światło nie dociera do dna uniemożliwiając tam rozwój roślinności.
Położenie wysp

Wallis i Futuna są zamorską wspólnotą terytorialną Francji, które leżą w zachodniej części Oceanu Spokojnego. Wyspy wchodzą w skład Polinezji i różnią się między sobą pod względem rzeźby terenu, znajdując się w strefie tropikalnego klimatu.

Powierzchnia i położenie wysp

Powierzchnia - 274 km

Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Na świecie znanych jest ponad 30 tys. współcześnie żyjących, naukowo opisanych gatunków. Ryby są najstarszymi kręgowcami świata, pojawiły się około 480 mln lat temu. W Polsce występuje około 120 gatunków.

Paprocie, paprociowe (Polypodiopsida Cronquist) – klasa paprotników. Obecnie na świecie występuje około 10 000 gatunków paproci, co jest liczbą małą w porównaniu do ich prehistorycznej różnorodności (jak się przypuszcza istniało wtedy około milion gatunków).
Mapa wysp

Położenie wysp - Uvéa (Wallis) 1317'S i 17612'W, 1416'S i 17808'W. Te dwie główne wyspy leżą między archipelagiem Fidżi, a Samoa.

Linia brzegowa - 129 km

Ukształtowanie poziome

Terytorium Wallis i Futuna składa się z dwóch grup wysp oddalonych od siebie o 210 km. W skład Wallis o powierzchni 159 km wchodzą: największa wyspa Uvéa zwana też Wallis i przybrzeżne wysepki takie jak Nukuloa, Nukuteatea, Nukutapu i inne niewielkie wysepki rafowe. W skład Wysp Hoorn wchodzą: Futuna, Alofi i skały Samaruma. Największa Wyspa Wallis ma dobrze rozwiniętą linię brzegową i jest otoczona barierą raf koralowych, przez co wyspa jest trudno dostępna dla żeglugi morskiej. Futuna i sąsiednia Alofi mają słabo urozmaiconą linię brzegową i są częściowo otoczone przez rafy koralowe, od zachodu i południa. Wybrzeże dwóch grup wysp różni się. Uvéa ma wybrzeże niskie, koralowe, gdzie wody między barierą raf koralowych, a wyspą są bardzo płytkie. Futuna cechuje się wysokim wybrzeże, gdzie występują odcinki klifowe. Na sąsiednie Alofi, wybrzeże jest niskie i usiane w większości piaszczystymi plażami.

Mont Puke (czasami nazywana również Mont Singavi) to najwyższy szczyt Wallis i Futuny, położony jest na wyspie Futuna w archipelagu Wysp Hoorn. Wznosi się na wysokość 524m n.p.m.

Ocean Spokojny (Pacyfik), Ocean Wielki – największy, najgłębszy i najstarszy na świecie zbiornik wodny. Z powierzchnią równą 178,7 mln km² zajmuje jedną trzecią całej Ziemi. Największą rozciągłość południkową osiąga między Arktycznym Morzem Beringa a Morzem Rossa przy brzegach Antarktydy i wynosi ona aż 15500 km. Z kolei największą rozciągłość równoleżnikową osiąga między wybrzeżem Indonezji a Kolumbii i Peru i wynosi 19800 km czyli prawie połowę obwodu kuli ziemskiej i pięć razy więcej niż średnica Księżyca. Granicami oceanu są: Ameryki Północna i Południowa na wschodzie, Azja i Australia na zachodzie oraz lodu Arktyki i Antarktydy odpowiednio na północy i południu. Pojemność oceanu szacowana jest na 169,2 mln km³ co stanowi 46% ziemskich zasobów wód. Tradycyjnie dzieli się go wzdłuż równika na część północną i południową, ale wyjątkami są tutaj wyspy Gilberta i Galapagos w całości uznawane za Południowy Pacyfik. Na tym Oceanie znajduje się największa głębia Rów Mariański (głębokość: 10 911 m) oraz druga co do wielkości wyspa świata Nowa Gwinea. Średnia głębokość wynosi 4 280 m p.p.m.

Budowa geologiczna i rzeźba

Futuna i Alofi widziane z kosmosu

Główne wyspy są pochodzenia wulkanicznego i zostały wydźwignięte na niewielką wysokość. Mniejsze wyspy otaczające Wallis są wyspami koralowymi, które powstały w okresie czwartorzędu. Grupa Wallis i Futuna różnią się od siebie pod względem rzeźby terenu. Uvéa jest wybitnie nizinna, gdzie średnia wysokość wynosi 20-30 m n.p.m. Najwyższy punkt ma 45 m n.p.m. Krajobraz wyspy to większości równiny, gdzie znajdują się niewielkie, łagodne wzgórza. Futuna jest wyspą górzystą z przeciętną wysokością 200-400 m n.p.m., gdzie najwyższy punkt to Mont Singavi mający 765 m n.p.m. Całą wyspę wypełniają niskie góry. Alofi jest mniej górzysta, gdzie Mont Kolafau osiąga 412 m n.p.m.

Polinezja (z gr. πολύς polys „liczny” + νῆσος nesos „wyspa”) – wschodnia część Oceanii, położona w środkowej części Oceanu Spokojnego, po obu stronach równika i po obu stronach linii zmiany daty. Wyspy Polinezji są pochodzenia wulkanicznego lub koralowego. Klimat wysp jest gorący i wilgotny; porasta je bujna roślinność międzyzwrotnikowa.

Mont Kolafau (znany także jako Mount Bougainville) - najwyższy szczyt wyspy Alofi w archipelagu Wysp Hoorn (francuskie terytorium zależne Wallis i Futuna. Wznosi się na wysokość 412 m n.p.m.

Klimat

Wyspy leżą w strefie klimatu podrównikowego wilgotnego, kształtowane przez południowo-wschodnie pasaty. Temperatury są typowe dla klimatu równikowego i wynoszą średnia 26C, gdzie dobowe i roczne różnice są niewielkie. Opady są wysokie, ale największa ich ilość przypada na miesiące letnie: listopad-kwiecień. Średnia opadowa wynosi od 2 500 do 3 000 mm. W okresie zimowym występuje okres pory suchej, ale w tym czasie także występują opady. Przez cały rok utrzymuje się wysoka wilgotność powietrza wynosząca 80%.

Wyspa – każdy z trwałych fragmentów , jeziorach, stawach, morzach i oceanach. Mała wyspa, to wysepka. Za wyspy nie uznaje się ruchomych ławic piaszczystych, ani obszarów lądu zalewanych podczas przypływów.

Archipelag (z gr. Ἀρχιπέλαγος Archipelagos - nazwa prowincji bizantyjskiej obejmującej główne wyspy Morza Egejskiego) - grupa wysp położonych blisko siebie, najczęściej o wspólnej genezie i podobnej budowie geologicznej. Ze względu na ułożenie wysp można wyróżnić roje wysp - archipelagi składające się z bezładnie rozmieszczonych niedużych wysp oraz łańcuchy wysp, w których wyspy rozmieszczone są rzędem obok siebie.

Wody

Wyspa Alofi widziana z wybrzeża Futuny

Sieć rzeczna jest uboga, ograniczona do niewielkich rzek mających postać głównie strumieni. Na Uvéa występuje kilka niewielkie jezior pochodzenia wulkanicznego, największe Lac Lalolao. Mniejsze wyspy są pozbawione wód powierzchniowych.

Wyspy Hoorn (także Wyspy Futuna) są jedną z dwóch grup wysp francuskiego terytorium zależnego Wallis i Futuna. Wyspy te mają powierzchnię 115 km², a ludność 4873 (2003).

Zima – jedna z czterech pór roku w przyrodzie, w strefie klimatu umiarkowanego. Charakteryzuje się najniższymi temperaturami powietrza w skali roku, umiarkowaną ilością opadu atmosferycznego, zazwyczaj zestaloną (zamarzniętą) formą opadu i osadu atmosferycznego, a większość świata roślin i zwierząt przechodzi okres uśpienia.

Flora i fauna

Region wysp porastają niewielkie obszary lasów tropikalnych, z drzewiastymi paprociami, pandanowce i palmy kokosowe. Mniejsze wyspy, koralowe są gęsto porośnięte roślinnością tropikalną. Liczne są podmorskie koralowce. Wiele gatunków roślin tropikalnych ma duże znaczenie w rolnictwie, należą do nich m.in. bananowce, drzewo chlebowe i wiele innych.

Pora sucha - okres o niższych opadach atmosferycznych. W klimacie gorącym za okres taki uważa się miesiące, w których sumy opadów spadają poniżej 60 mm.

Klif, faleza, urwisko brzegowe, brzeg wysoki – stroma, często pionowa ściana brzegu morskiego lub jeziornego, utworzona wskutek podmywania brzegu przez fale (procesu abrazji) zachodzącego u jej podstawy na styku z platformą abrazyjną.

Fauna ogranicza się do ptaków, głównie morskich do zwierząt żyjących w morzu, gdzie występuje wiele gatunków skorupiaków, ryb, a także ssaków morskich.

Źródła

  • Encyklopedia Geograficzna Świata: Australia, Oceania, Antarktyda. Wyd. OPRES Kraków 1997 ISBN 83-85909-24-9
  • Encyklopedia PWN





  • Czy wiesz że...? beta

    Rzeka – naturalny, powierzchniowy ciek wodny płynący w wyżłobionym przez erozję rzeczną korycie, okresowo zalewający dolinę rzeczną. W Polsce przyjmuje się, że rzekę stanowi ciek wodny o powierzchni dorzecza powyżej 100 km².
    Pasat; Passat – stały, ciepły wiatr o umiarkowanej sile (3~4°B), wiejący w strefie międzyzwrotnikowej między 35° szerokości północnej i 35° szerokości południowej; w epoce żaglowców miał duże znaczenie. Na półkuli północnej pasat wieje z kierunku NE, a na południowej z SE (zgodnie z działaniem siły Coriolisa, powodującej odchylenie kierunku ruchu ciał poruszających się prosto na półkuli północnej w prawo, a na południowej – w lewo). Wieją one ze strefy wyżów zwrotnikowych ku strefie niżów równikowych znajdujących się w tzw. komórce cyrkulacyjnej Hadleya. Miejsce, gdzie pasaty z obu półkul spotykają się ze sobą, nazywa się Międzyzwrotnikową Strefą Zbieżności (Konwergencji) lub bruzdą niskiego ciśnienia. Pasat to wiatr, a więc poziomy ruch powietrza. Aby mógł wiać, musi istnieć różnica ciśnień między obszarami na powierzchni Ziemi, która najczęściej spowodowana jest różnicami w nagrzaniu powierzchni naszej planety.
    Opad atmosferyczny – ogół ciekłych lub stałych produktów kondensacji pary wodnej spadających z chmur na powierzchnię Ziemi, unoszących się w powietrzu oraz osiadających na powierzchni Ziemi i przedmiotach. Dzieli się je na opady pionowe i poziome (osady atmosferyczne). Do opadów pionowych zalicza się: deszcz, mżawkę, śnieg, krupy oraz grad. Opad, który nie dociera do powierzchni Ziemi, nazywa się virgą. Opady poziome (osady atmosferyczne) dzieli się na ciekłe i stałe. Osady ciekłe to np. rosa, a osady stałe to np. gołoledź, szadź, szron czy zamróz.
    Wilgotny las równikowy (las strefy równikowej, puszcza tropikalna, las deszczowy, las tropikalny, las higromegatermiczny, błędnie zwany także dżunglą) — charakterystyczna, wiecznie zielona formacja leśna strefy międzyzwrotnikowej. Występuje na ubogich glebach laterytowych, w klimacie przez cały rok jednostajnie gorącym i wilgotnym. Na skutek szybkiego rozkładu materii organicznej roślinność jest gęsta i bujna. Lasy te cechuje brak sezonowej rytmiki w życiu roślin, ogromne bogactwo gatunkowe drzew (na 1 hektarze lasu tropikalnego występuje ok. 200 gatunków drzew, podczas gdy w lesie strefy umiarkowanej dziesięciokrotnie mniej), wielowarstwowy układ drzewostanu oraz obfitość lian i epifitów. Drzewa mają proste, wysokie (do 80 m) pnie, dość pospolite jest zjawisko kauliflorii (kwiaty wyrastają bezpośrednio z pnia). Wnętrze lasu jest bardzo cieniste, wskutek czego słabo wykształca się warstwa krzewów i runa.
    Klimat podrównikowy - wyodrębniony ze strefy klimatu równikowego pas klimatyczny leżący po obu stronach równika, który charakteryzuje występowaniem okresów o niskich opadach, i wyższych amplitudach termicznych w ciągu rocznego i dobowego cyklu, niż w klimacie równikowym.
    Klimat (z gr. klíma - strefa) – ogół zjawisk pogodowych na danym obszarze w okresie wieloletnim. Ustalany jest na podstawie wieloletnich obserwacji różnorodnych składników, najczęściej pomiarów temperatury, opadów atmosferycznych i wiatru. Standardowy okres to około trzydzieści lat.
    Lato - jedna z czterech podstawowych pór roku w przyrodzie, w strefie klimatu umiarkowanego. Charakteryzuje się najwyższymi temperaturami powietrza w skali roku. W świecie roślin jest to okres dojrzewania nasion i owoców, a w świecie zwierząt jest to okres wydawania na świat nowego pokolenia i przygotowania go do samodzielnego życia.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.