George Junius Stinney (ur. 21 października 1929, zm. 16 czerwca 1944) – najmłodszy skazany na śmierć w USA i na całym kontynencie amerykańskim w XX wieku (najmłodszym w historii tej części świata był James Arcene). Gdy wykonywano wyrok miał czternaście lat, siedem miesięcy i 29 dni. Stinney był Murzynem, najstarszym synem ubogiego młynarza w stanie Karolina Południowa.

Oskarżenie i proces

Stinneya oskarżono o zgwałcenie i zabicie dwóch białych dziewczynek: jedenastoletniej Betty June Binnicker i ośmioletniej Mary Emmy Thames.

By uchronić się przed linczem, jego rodzina emigrowała do stanów północnych. Proces rozpoczął się 24 kwietnia 1944 w hrabstwie Clarendon. Adwokatem został Charles Plowden, prawnik ambitny, ale dopiero rozpoczynający karierę. Swój plan działań oparł nie na faktycznej obronie klienta, ale na poddaniu go badaniom psychiatrycznym. Dwunastu białych sędziów przysięgłych (co do faktu ich rzetelnego wyboru istnieją wątpliwości) po zaledwie dwóch godzinach i 55 minutach, wydało wyrok skazujący. Sędzia Phillip Stoll uzasadnił wyrok śmierci, tym że Stinney był bardzo zdemoralizowaną jednostką. Adwokat nie poinformował klienta o możliwości odwołania się i nie próbował komentować werdyktu. W wywiadze powiedział, że nie było sensu, bo rodzina nie miała na to pieniędzy.

Proces odbywał się pod wielką presją społeczną. Mimo to, gubernator Południowej Karoliny Olin D. Johnston, otrzymał setki listów domagających się ułaskawienia. Argumentowano m.in. przykładem szesnastoletniego, białego chłopca skazanego na łagodny wyrok za gwałt i morderstwo w tym samym stanie, wysunięto nawet opinię, że Tylko dla Hitlera jest możliwa egzekucja dziecka. Johnston odwiedził skazanego – chłopiec miał mu powiedzieć, że czasem nie wie, co robi. Gubernator poinformował Stinneya, że nie skorzysta z prawa łaski (działo się to w roku wyborów, a taki akt mógłby zaszkodzić kandydatowi), i tak też uczynił.