Geralt z Rivii – fikcyjna postać, wiedźmin, bohater powieści i opowiadań Andrzeja Sapkowskiego oraz opartych na nich produkcji: komiksów, filmu, serialu telewizyjnego oraz gier komputerowych. Jego losy i przygody zostały spisane w kilku tomach opowiadań oraz liczącej pięć tomów Sadze o wiedźminie. W filmie Wiedźmin w Geralta wcielał się Michał Żebrowski, w grach komputerowych głosu postaci użyczał Jacek Rozenek, zaś w wydanym pod koniec 2011 roku słuchowisku – Krzysztof Banaszyk.

Geralt, zwany Białym Wilkiem (w Starszej Mowie: Gwynbleidd), był dzieckiem czarodziejki Visenny oraz (prawdopodobnie) wojownika imieniem Korin (bohaterowie opowiadania Droga, z której się nie wraca, choć co do ojca autor pozostawia pole do interpretacji). Krótko po narodzinach został zabrany przez swoją matkę do Wiedźmińskiego Siedliszcza – Kaer Morhen. Po przebyciu licznych mutacji podczas Próby Traw i Zmian, uzyskał praktycznie nadludzkie możliwości fizyczne i psychiczne (lepszy refleks, szybkość, siła czy ostrzejszy słuch). Ukończył szkolenia pozwalające mu być wiedźminem, ruszył w świat na swoim koniu (każdego, jakiego posiadał, nazywał Płotka) jako najemny łowca potworów, przeżywając liczne przygody.

Imię

Herb Rivii

Pierwotnie chciał przedstawiać się nazwiskiem Geralt Roger Eryk du Haute-Bellegarde, aczkolwiek pomysł ten wybił mu z głowy jego mentor, wiedźmin Vesemir. Poradził mu, aby ciągnął losy z różnymi dźwięcznymi nazwami (Geralt opowiada o tym pod koniec Chrztu ognia, nie wiadomo jednak, czy mówi poważnie, czy jedynie kpi z wampirycznego wieloczłonowego nazwiska Regisa oraz nilfgaardzkiego nazwiska Cahira). Ostatecznie zostaje jednak pasowany zgodnie ze swoim wylosowanym przydomkiem, przez królową Rivii i Lyrii, Meve, za obronę mostu na Jarudze (ostatnie strony Chrztu ognia). Czasem jego imię nieprawidłowo wymawiane jest jako Gerald lub Gerard.

Geralt twierdził, że pochodzenie wybrał sobie, aby wzbudzić zaufanie u ludzi; z tego samego powodu nauczył się też rivskiego akcentu. W Mieczu przeznaczenia wyznaje, że uczynił to także, by móc identyfikować się z jakimkolwiek miejscem.

Losy Geralta

Geralt nie wierzył w przeznaczenie, dlatego chcąc sprawdzić jego moc, zażądał, zgodnie z wiedźmińską tradycją, nienarodzonego dziecka Pavetty i księcia Duny’ego. Nie zabrał go jednak, gdy okazało się, że dzieckiem tym była dziewczynka. Mimo to, gdy trzykrotnie jego los związał się z Ciri, zaopiekował się dziewczynką i pokochał jak własną córkę. Ze względu na bycie wiedźminem jest bezpłodny, nie mogąc mieć własnych dzieci.

Jego najlepszym przyjacielem był bard Jaskier, a kochanką i miłością życia czarodziejka Yennefer, z którą żeni się w luźno nawiązującym do sagi opowiadaniu Coś się kończy, coś się zaczyna.

W ostatnim tomie sagi (Pani Jeziora) Geralt ginie w roku 1265 w Rivii, przebity widłami przez prostego chłopa, przez co ginie także Yennefer, chcąca go uzdrowić. Jednak pewien fragment tekstu wprowadza niejasność, ukazując scenę, w której Geralt i Yennefer odzyskują przytomność w bliżej nieokreślonym miejscu, co nie daje jednoznacznej informacji, że na pewno zginęli; niepewność potęguje także scena z jednorożcem i Ciri. Można dojść do wniosku, że Ciri (albo Jednorożec/Yennefer) ratuje wiedźmina, po czym Ciri przenosi do innego świata. Potwierdza to też wiedza, że wiedźmin potrafił przeżyć pewien czas mając przebite bronią serce.

Historia Geralta kontynuowana jest w grach komputerowych, jednak – jak stwierdził Sapkowski – przedstawione w nich wydarzenia nie stanowią oficjalnej kontynuacji sagi. Po pięciu latach od swojej rzekomej śmierci cierpiący na amnezję Geralt powraca do Kaer Morhen. Niedługo później wyrusza w pogoń za przestępcami, którzy ukradli z warowni wiedźmińskie artefakty. W toku fabuły angażuje się w konflikt na tle rasowym i udaje mu się zapobiec skrytobójczemu atakowi na króla Temerii Foltesta, dzięki czemu zyskuje jego zaufanie. W prologu Zabójców królów przypuszczony zostaje kolejny, tym razem udany zamach na władcę, zaś Geralt będący jedyną osobą, która widziała zajście, zostaje oskarżony o jego zamordowanie. Chcąc oczyścić swoje imię, wyrusza tropem królobójcy, ponownie angażując się w konflikt na tle rasowym. W grach nawiązuje romans z Triss Merigold, stara się również przypomnieć sobie swoje wcześniejsze życie.