Getto w Otwocku (jidysz אָטוואָצקער געטאָ, Otwocker geto) – zamknięta dzielnica utworzona jesienią 1940 r. przez okupanta niemieckiego celem skupienia ludności żydowskiej z Otwocka i okolic. Była drugim co do wielkości gettem w dystrykcie warszawskim. W ciągu dwóch lat zamieszkiwało je w sumie 15 tys. Żydów. Teren getta był zamknięty od strony wschodniej torem kolei szerokotorowej, od południa bazarem, Bazarową i Staszica od ul. Kolejowej do Świdra. Od północy obszar dzielnicy graniczył z gminą Falenica (miejscowość Świder), zachodni jej kraniec wyznaczał tor kolejki wąskotorowej. Getto zostało zlikwidowane 19 sierpnia 1942 r. Do obozu koncentracyjnego w Treblince wywieziono od 7 do 10 tysięcy zamieszkujących je Żydów. Kilka tysięcy rozstrzelano na miejscu.

Powstanie

Za podstawę rozpoczęcia tworzenia dzielnicy żydowskiej w Otwocku należy uznać zarządzenie Kreishauptmanna powiatu warszawskiego z 26 września 1940 r., nakazujące oczyszczenie od Żydów części Śródborowa i Soplicowa. Przesiedlenie należało przeprowadzić do 16 października 1940 r.

Na terenie getta zostały utworzone części: mieszkaniowa i kuracyjna.

Getto mieszkaniowe

Getto mieszkaniowe składało się z dwóch części przedzielonych torami kolejowymi. Na terenie tzw. getta miasteczkowego (po prawej stronie torów licząc od Warszawy) mieściły się: bazar, dwie bożnice, plac targowy oraz sanatorium Marpe. Na terenie getta środkowego mieścił się m.in. posterunek Ghetto Polizei oraz ośrodek Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej (TOZ).

Do żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej mieli prawo przenieść się wszyscy Żydzi - stali obywatele Otwocka, jak i uchodźcy przybyli do dnia 25 marca 1940 r., a więc ci, którzy przebywali w mieście od 6 miesięcy.

Getto kuracyjne

Trzecią częścią getta była tzw. żydowska dzielnica kuracyjna, która znajdowała się w granicach kwadratu ulic Świerkowej, Żeromskiego, Klonowej i granic posesji Sanatorium m.st. Warszawy, z wyłączeniem kilku prywatnych posesji.

W granicach getta kuracyjnego znalazły się żydowskie instytucje lecznicze - szpitale i sanatoria, a także pensjonaty, między innymi Sanatorium Żydowskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego "Brijus”, szpital dla umysłowo i nerwowo chorych "Zofiówka" oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze towarzystwa "Centos”. Fakt ich istnienia spowodował zapewne sam pomysł utworzenia dzielnicy kuracyjnej. Pobyt w niej był możliwy wyłącznie za pisemnym zezwoleniem lekarza miejskiego.