Gheorghe Zamfir /'ge̯or.ge zamˈfir/ (ur. 6 kwietnia 1941, w Găeşti, Rumunia) - muzyk, wirtuoz gry na fletni Pana. Początkowo pragnął zostać akordeonistą. W wieku 14 lat zaczął naukę gry na fletni Pana jako samouk. Swoją edukację kontynuował w Akademii Muzycznej w Bukareszcie, gdzie był uczniem Fanica Luca (1968). W stołecznej uczelni uzyskał dyplom pedagoga, ukończył też dyrygenturę. Został zauważony przez szwajcarskiego znawcę muzyki etnicznej Marcela Cellier, który w latach 60. mocno badał rumuńską muzykę ludową. Zamfir przeszedł do historii rozwijając i unowocześniając tradycyjny rumuński styl grania na fletni Pana, jak również sam instrument, zwiększając w nim liczbę piszczałek z 20 do 22, 25, 28 i 30 oraz zwiększając tym samym jego zakres, uzyskując - także poprzez odpowiednią zmianę ułożenia ust podczas gry - do 9 dźwięków z każdej piszczałki .

Kariera sceniczna

Jak głosi pogłoska, Zamfir miał przyłączyć się do legendarnego zespołu popowego Raspberries podczas ich przerwanej trasy koncertowej w 1976.

Podczas swojej 50-letniej kariery, Gheorghe Zamfir zdobył w sumie 120 złotych i platynowych płyt, sprzedając w tym czasie ponad 120 milionów albumów. W 1976 jego utwór Doina de Jale dotarł do czwartej pozycji brytyjskiej listy przebojów.

Artysta napisał książkę poświęconą grze na fletni Pana Traitė Du Naï Roumain: méthode de flûte de pan, Paris: Chappell S.A., 1975, ISBN 88-8291-286-8.

Jest autorem autobiografii Binecuvântare şi blestem (Błogosławieństwo i przekleństwa), Arad: Mirador, 2000, ISBN 973-9284-56-6.

Aktualnie mieszka i daje nauki w Bukareszcie.

Głównie poprzez niezliczoną liczbę występów w reklamówkach telewizyjnych, jak również poprzez dużą liczbę sprzedanych albumów rozpropagował fletnię Pana, przybliżając szerszej publiczności zarówno sam instrument, jak i technikę gry na nim. Jednym z jego bardziej znaczących wkładów w przemysł filmowy był soundtrack dla klasycznego australijskiego obrazu Piknik pod Wiszącą Skałą. Jego muzyka znajduje się na ścieżkach dźwiękowych wielu hollywoodzkich produkcji. Został poproszony przez Ennio Morricone o wykonanie Wspomnień Dzieciństwa (Childhood Memories) i Pieśni Cockeya (Cockeye's Song) na ścieżce dźwiękowej klasycznego filmu kina gangsterskiego Dawno temu w Ameryce (Once Upon A Time In America). Jego muzykę można usłyszeć również w filmie Karate Kid, a jego utwór Samotny Pasterz (The Lonely Shepherd) został nagrany z orkiestrą Jamesa Lasta, znajdując się później w ścieżce dźwiękowej filmu Quentina Tarantino Kill Bill Vol. 1.

Artysta występujący w Krakowie w 2008 roku

Przypisy

Linki zewnętrzne