Rzeźba "Ettore e Andromaca" (1973)

Giorgio de Chirico (ur. 10 czerwca 1888 w Volos, (Grecja) - zm. 20 listopada 1978 w Rzymie) – włoski malarz, najbardziej znany jako twórca malarstwa metafizycznego (pittura metafisica). Uznawany za prekursora surrealizmu.

Biografia

Młodość

Urodził się w Grecji jako pierwszy syn włoskich rodziców. Matka pochodziła z Genui a ojciec, inżynier kolejnictwa z Palermo. W wieku lat 12 Giorgio rozpoczął naukę na Politechnice Ateńskiej a wieczorami uczęszczał na lekcje rysunku. W roku 1905 po śmierci ojca rodzina De Chirico powróciła do Włoch. W 1906 Giorgio przeniósł się do Monachium i rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych. Tam zainteresowały go prace Arnolda Boecklina i Maxa Klingera oraz dzieła Fryderyka Nietzschego i Arthura Schopenhauera.

Włochy 1909-1911

Latem 1909 roku wyjechał na sześć miesięcy do Mediolanu gdzie zapoznał się z rodzącym się właśnie futuryzmem, a następnie do Florencji gdzie pod wpływem ‘objawienia’ na Piazza Santa Croce powstał pierwszy obraz z serii metafizycznych placów, Enigma jesiennego popołudnia. O objawieniu i dziele, które pod jego wpływem powstało sam De Chirico pisał: „Ta chwila jest dla mnie enigmą, ponieważ jest niewytłumaczalna. I chciałbym nazwać dzieło, które z niej powstało enigmą”. Okres spędzony we Włoszech ‘dostarczył nowych katalitycznych doświadczeń’. Duże wrażenie zrobił na De Chirico kilkudniowy pobyt w Turynie w drodze do Paryża. Poruszyły go ‘metafizyczne’ place i arkady oraz ekscentryczna Mole Antonelliana.

Paryż 1911-1915

W 1911 Giorgio dostał wezwanie do odbycia służby wojskowej, razem z matką uciekli do Francji. W Paryżu zamieszkali z bratem Giorgio, Andreą de Chirico (znanym jako Alberto Savinio), również malarzem. Tam na cotygodniowych spotkaniach u poety Guillaume'a Apollinaira poznał wpływowe postaci świata sztuki jak Constantin Brancusi, Andre Derain, Pablo Picasso, Amadeo Modigliani. Wystawił kilka dzieł na Salon d’Automne w 1912 i 1913 i także na Salon de Independants w 1913 i 1914. Udało mu się także sprzedać pierwsze dzieło, Czerwoną wieże. Jako pierwszy napisał o nim pochlebnie Guillaume Apollinaire i również za jego sprawą De Chirico poznał mecenasa Paula Guillaume, z którym podpisał kontrakt.

Wojna

Będąc w Paryżu ignorował wezwania do odbycia służby wojskowej we Włoszech i uznany został za dezertera. Wkrótce po wybuchu I wojny światowej ponownie dostał powołanie i skorzystał z amnestii obiecującej uniknięcie kary wcześniejszym dezerterom. De Chirico uznany został za niezdolnego do walki i trafił do szpitala w Ferrarze. Tam poznał Carlo Carrę, który zafascynowany stylem De Chirico również zaczął malować w stylu metafizycznym. Kilka lat później Carra nie informując o tym przyjaciela zorganizował swoją solową wystawę proklamując się twórcą pittura metafisica. To był koniec ich przyjaźni. Zdarzenie to utwierdziło De Chirico w przekonaniu, że jest on zdany tylko na siebie.

1918-1978

Po wojnie przeniósł się na kilka lat do Rzymu. Szybko zyskał sławę w Europie. W 1924 ożenił się z rosyjską baleriną Raissą Guriewicz. W roku 1928 odbyła się jego pierwsza wystawa w Nowym Jorku, a wkrótce także w Londynie. W roku 1930 ożenił się po raz drugi, z Rosjanką Isabellą Pakszwer, z którą pozostał do końca życia. Po 1944 na stałe osiedlili się w Rzymie. Zmarł w Rzymie w 1978 roku, parę miesięcy po 90 urodzinach.