Podział administracyjny Polski 1975-1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych. Utworzono 49 województw, zlikwidowano pośredni szczebel administracyjny, czyli powiaty. Województwo warszawskie miało status województwa stołecznego, a województwa łódzkie i krakowskie były tzw. województwami miejskimi. Początkowo Wrocław stanowił jednostkę podziału administracyjnego stopnia wojewódzkiego w obrębie woj. wrocławskiego.

Obszar województwa gorzowskiego znajdował się w latach 1946-1950 w granicach województwa poznańskiego, a przez następne 25 lat w granicach województwa zielonogórskiego. Po reformie administracyjnej z 1975 z północnej części zielonogórskiego, dwóch powiatów województwa szczecińskiego (myśliborski, choszczeński) oraz gminy Międzychód (woj. poznańskie) utworzono województwo gorzowskie. Jego obszar wynosił 8 484 km² (10 miejsce w Polsce), a ludność w 1994 509 000 mieszkańców. W 1998 dzieliło się na 22 miasta i 38 gmin. Graniczyło z 5 województwami: od północy ze szczecińskim i koszalińskim, od wschodu z pilskim i poznańskim, a od południa z zielonogórskim. Granica zachodnia stanowiła granicę państwową do 3 października 1990 z NRD, później z Niemcami. W 1999 14 miast i 25 gmin weszło w skład województwa lubuskiego, 7 miast i 11 gmin do zachodniopomorskiego, a 1 miasto i 2 gminy do wielkopolskiego.