|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Niestety, w bazie brak podobnych
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
GohonzonCzy wiesz że...? Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma – "Nauka Przebudzonego") – system filozoficzno-etyczny uznawany przez wielu ludzi za religię, rzadziej za psychologię. Założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Jako religia buddyzm zalicza się do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych. Daimoku: Namu-Myōhō-Renge-Kyō – fraza-modlitwa (inwokacja), podstawa wierzeń buddyjskiej szkoły Nichirena, Najwyższe Prawo przenikające wszystkie zjawiska we wszechświecie. Wyraża prawdziwą istotę życia, która pozwala ludziom odkryć ich oświeconą naturę. Najgłębsze znaczenie Namu-Myōhō-Renge-Kyō można odkryć tylko poprzez praktykę. Gohonzon (jap. 御本尊 Gohonzon) - według buddyjskiej szkoły Nichirena, ucieleśnienie prawa Namu-Myōhō-Renge-Kyō w formie mandali. Honzon oznacza: "zasadniczy wizerunek" (Buddy), "obiekt adoracji, szacunku", go jest prefiksem honoryfikatywnym, wyrażającym uznanie, szacunek, adorację. Gohonzon, który otrzymuje każdy praktykujący, jest w formie papierowego zwoju, w który wpisane są czarnym tuszem sumi, znaki chińskie i dwa znaki sanskryckie. Razem znaki te przedstawiają życie w najwyższym stanie: w stanie buddy. Na dole, w centrum Gohonzonu, większymi i bardziej wyrazistymi znakami, wpisane jest Namu-Myōhō-Renge-Kyō, Nichiren. Nichiren Daishōnin ("Wielki Święty Nichiren") nauczał, że ten kto uwierzy w daimoku, będzie je recytował do Gohonzonu i nauczał wiary innych, z całą pewnością osiągnie taki stan buddy w swoim życiu, jaki on sam posiadał. Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; "język uporządkowany", w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o "nieuporządkowanej" gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (wg spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 - 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
Czy wiesz że...? beta Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |