Golda Meir  (heb. גולדה מאיר; arab. جولدا مائير) (ur. 3 maja 1898, zm. 8 grudnia 1978) – izraelski polityk, premier Izraela, minister pracy, spraw zagranicznych. Była czwartym premierem Izraela, pełniąc to stanowisko od 17 marca 1969 roku do 11 kwietnia 1974. Była "Żelazną Damą" izraelskiej polityki lata przed przylgnięciem tego określenia do Margaret Thatcher. Pierwsza (i jak dotychczas ostatnia) kobieta na stanowisku szefa rządu Izraela, a także trzecia pani premier na świecie. Dawid Ben Gurion swego czasu określił ją jako jedynego mężczyznę w gabinecie.

Wczesne lata

Urodziła się 3 maja 1898 roku w Kijowie na Ukrainie, jako Golda Mabowicz. Była córką Blume Naidicz i Mosze Mabowicza. W swej autobiografii napisała, iż jej najwcześniejsze wspomnienia to ojciec barykadujący drzwi wejściowe w odpowiedzi na wieści o nadchodzącym pogromie. Golda miała dwie siostry, Szejnę i Tzipke, piątka jej pozostałego rodzeństwa zmarła w dzieciństwie. W 1903 roku ojciec wyjechał do USA, reszta rodziny przeprowadziła się do Pińska, a starsza siostra Goldy, Szejna, zaangażowała się w działalność w radykalnej organizacji syjonistyczno-rewolucyjnej. Ta aktywność siostry bardzo imponowała Goldzie, ale zmusiła resztę rodziny do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych.

Na emigracji w USA

W 1906 roku jej rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych i osiedliła się w Milwaukee w stanie Wisconsin. Ojciec pracował jako producent dywanów, a matka w sklepie spożywczym. Gdy Golda ukończyła 14 lat, matka nakazała jej zakończyć edukację i wyjść za mąż. Golda uciekła z domu, wyjechała do Denver, gdzie mieszkała jej siostra Szejna. Przebywała tam przez rok. W tym czasie poznała Morrisa Meyersona, późniejszego męża. Powróciła do Milwaukee w wieku 18 lat. Po ukończeniu szkół pracowała tam jako nauczycielka. W tym czasie była także już aktywną działaczką młodzieżowego ruchu syjonistycznego Habonim. Brała udział w wiecach, przemawiała często publicznie, opowiadając się za syjonizmem socjalistycznym. Nierzadko także gościła osoby przybyłe z Palestyny. Formalnie wstąpiła do Syjonistycznej Organizacji Pracy w 1915 roku.

Poślubiła Morrisa Meyersona i w 1921 roku wraz z mężem i siostrą Szejną wyemigrowała do Palestyny.

Kibuc Merhavia i życie w Jerozolimie

Rodzina Meyersów była jedną z pierwszych, które osiedliły się w kibucu Merhavia. Początkowo ich podanie o zamieszkanie tam zostało odrzucone, jednak wkrótce potem uzyskali na to zgodę. W tym czasie ujawniły się talenty przywódcze Goldy, wkrótce członkowie kibucu wybrali ją na swojego przedstawiciela w centrali związków zawodowych Histadrut. W 1924 roku Morris oznajmił małżonce, iż znużyło go życie w kibucu i cała rodzina opuściła tę wspólnotę.

W 1924 roku Meyersonowie osiedlili się w Jerozolimie (przez krótki czas mieszkając uprzednio w Tel Awiwie) i Golda rozpoczęła działalność polityczną. Była współzałożycielką Socjaldemokratycznej Robotniczej Partii Izraela (Mapai) oraz organizacji związkowej Powszechnej Organizacji Robotników Żydowskich w Ziemi Izraela (Histadrut). Była przewodniczącym sekcji politycznej Histadrut.

W tym czasie urodziła dwójkę dzieci – Menachema i Sarę. Powinności służbowe zmusiły Goldę do przeprowadzki z dziećmi do Tel Awiwu, podczas gdy jej mąż pozostał w Jerozolimie. Morris i Golda żyli oddzielnie, uzyskali sądową separację, ale nigdy nie wzięli rozwodu. Morris zmarł w 1951 roku.