|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Tajemnica spowijająca Góry Gamburcewa na Antarktydzie Wschodniej wzbudza zainteresowanie naukowców od 1958 r. Pytania o to, jak to pasmo się wykształciło i jak wpłynęło miliony lat temu na rozprzestrzenianie się lodowców na kontynencie nie znajdywały odpowiedzi... aż do tej po... Sześć symboli Tatr, które wymagają ochrony, wybrali eksperci od tatrzańskiej przyrody. Internauci w głosowaniu wybiorą tylko trzy z nich, na ochronę których zostanie przeznaczony milion złotych. Milion złotych na ochronę tatrzańskiej prz... Wybieramy jeden cel na następne 20 lat niepodległości Polski
1.Reforma systemu edukacji - nauczanie zasad współpracy,
kształtowanie postaw otwartości i zaufania oraz nowoczesne metody
kształcenia
2.Stworzenie silnych centrów naukowo-innowac... Ponad 200 obiektów - głównie naczyń pochodzących z różnych epok; od pradziejów po XX stulecie - można będzie podziwiać na wystawie "Z ceramiką przez wieki". Muzeum Narodowe w Kielcach otworzy ją w piątek i będzie prezentować do końca ... Wirus WSS [ang. white spot syndrome virus] ma niszczycielski wpływ na hodowle krewetek na całym świecie, a jego agresywność rośnie wraz z rozprzestrzenianiem się epidemii, odwrotnie niż w przypadku innych wirusów, jak np. grypa, które stop...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 GrańCzy wiesz że...? Rohacki Koń – fragment grani Rohacza Ostrego, koń skalny znajdujący się poniżej jego wierzchołka, od strony Jamnickiej Przełęczy. Prowadzi przez niego znakowany, eksponowany (i poprzez to trudny) szlak turystyczny na ten szczyt, ubezpieczony przy pomocy łańcuchów (po obu stronach skały są urwiska). Pokonuje się go po południowej stronie grani, po stromo podciętej granitowej płycie, trzymając się łańcucha długości ok. 10 m. Mariusz Zaruski pisał o tym miejscu: Koń skalny – najtrudniejsze miejsce w grani Rohacza Ostrego (przebył ją zimą 1912 r.). Ornak – grzbiet górski, część północnej grani Siwego Zwornika w polskich Tatrach Zachodnich. Oddziela Dolinę Starorobociańską od Doliny Pyszniańskiej. 
Grań (ang. arête, niem. Gebirgsgrat, czes. areta) – słowo wywodzące się z języka wołoskiego (por. rum. grui – "szczyt") zazwyczaj stromy, ostry i skalisty grzbiet górski, ostra krawędź utworzona przez stykające się zbocza lub ostra, często silnie poszarpana, szczytowa partia pasma lub grzbietu górskiego. Przykładem może być Rohacki Koń. Jednak grań może być również szeroka i trawiasta, jak np. grań Czerwonych Wierchów. Przez grań rozumie się też cały grzbiet pasma górskiego, na ogół skalisty, ale miejscami szeroki i trawiasty, jak np. grań Tatr Zachodnich, Bździochowa Grań, itp. Żebro – wypukła forma ukształtowania terenu. Jest to wypukłość zbocza lub ściany stosunkowo wąska, skalista i stroma, o długości do kilkuset metrów, a w Himalajach nawet do kilku kilometrów. Żebro jest podobne do grzędy, ale znacznie od niej węższe i bardziej strome.
Bździochowa Grań (słow. hrebeň Sviniek, niem. Svinka-Grat, węg. Svinka-gerinc) – długa tatrzańska grań boczna odchodząca na północny zachód od Kołowego Szczytu w grani głównej słowackich Tatr Wysokich. Oddziela ona Dolinę Kołową od Doliny Czarnej Jaworowej, a na odcinku od Żółtej Czuby Dolinę Kołową i Dolinę Jaworową (od wierzchołka Żółtej Czuby grań ta zmienia kierunek i biegnie na północ). Na żaden z obiektów w Bździochowej Grani nie prowadzą szlaki turystyczne. Grań zazwyczaj stanowi odcinek łączący sąsiednie szczyty ze sobą. Ale granią nazywa się czasami także wybitne żebra skalne opadające ze szczytu ku dolinie i nie łączące się z sąsiednim szczytem. W górach wyższych niż Tatry zdarzają się granie lodowe. Czerwone Wierchy – masyw górski znajdujący się w ciągu głównego grzbietu Tatr Zachodnich. Biegnie nim granica słowacko-polska. Położony jest nad dolinami: Cichą, Tomanową, Tomanową Liptowską, Kondratową, Małej Łąki i Miętusią i Kościeliską.
Grań (biał. Грань) – wieś na Białorusi w obwodzie mińskim, część rejonu stołpeckiego. Składa się z osady Grań, kolonii Smolarnia i folwarku Grań. Osada Grań położona była na 150 ha. W szczytowym okresie tj. lata 30. XX w., było 15 domów. Grań zamieszkiwały wspólnie rodziny polskie, białoruskie i żydowskie – Mostowscy, Dubianiec, Downar, Jakusik, Nosow, Zujewski, Szalkowicz, Goldberg, Florjanowicz, Gorwicz, Berman. Bibliografia
Góra – wypukła forma ukształtowania terenu o silnie urozmaiconej rzeźbie, wysokościach względnych w stosunku do najbliższych den dolinnych powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Ze względu na wysokości względne i stromość stoków wyróżnia się góry niskie, średnie i wysokie. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne.
Szczyty i przełęcze Tatr Zachodnich wymienione w kolejności ich występowania w grani głównej Tatr od Liliowego do Huciańskiej Przełęczy. Kolejność wszystkich szczytów i przełęczy podana jest na podstawie mapy "Tatry Zachodnie słowackie i polskie". Jedynie dla przełęczy Białe Wrótka podane jest inne jej położenie, na podstawie Wielkiej Encyklopedii Tatrzańskiej.
Czy wiesz że...? beta Smreczyński Staw – polodowcowe jezioro morenowe w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się ono u wylotu Doliny Pyszniańskiej i Hali Smreczyny, powyżej Doliny Kościeliskiej, na wysokości 1226 m n.p.m. Powstało w zagłębieniu między morenami dwóch lodowców. Średnia jego głębokość wynosi 1,8 m, głębokość maksymalna 5,3 m, powierzchnia 0,75 ha, pojemność 13 540 m³. Od innych tatrzańskich jezior różni się wysokim rozwojem życia organicznego i występowaniem płazów; stwierdzono występowanie traszki górskiej i karpackiej, żaby trawnej. Jest to też jedno z nielicznych tatrzańskich jezior, które nie jest położone na dnie dzikiego kotła polodowcowego otoczonego stromymi ścianami, lecz na równinie w lesie. Jego brzegi są bagniste, porośnięte roślinami bagiennymi. W wodzie obfity fitoplankton, a w nim głównie bruzdnice. Wokół stawu znajduje się ścisły rezerwat przyrody. Cały staw otoczony jest lasem, a ponad nim widoczne są szczyty: Smreczyński Wierch (2086 m n.p.m.), Kamienista (2126 m n.p.m.), Błyszcz (2158 m n.p.m.), zbocza Starorobociańskiego Wierchu (2178 m n.p.m.). Biegnie po nich granica polsko-słowacka.
Język wołoski – umowna nazwa grupy dialektów, którym posługiwali się Wołosi po wywędrowaniu ze swojej bałkańskiej kolebki w średniowieczu. Genetycznie zaliczyć go należy do grupy języków wschodnioromańskich, przy czym ze względu na swoją historię można go zaliczyć do języków kreolskich ("języków mieszanych").
Język rumuński (dakorumuński, limba română, limba dacoromână, arch. limba rumână) to język z grupy romańskiej (podgrupa wschodnioromańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się około 26 mln osób, z czego około 20,5 mln w Rumunii, około 2,7 mln w Mołdawii (zob. język mołdawski), około 200 tysięcy w Izraelu, około 100 tysięcy w Serbii i około 400 tysięcy na Ukrainie; mniejsze skupiska użytkowników w innych krajach (takich jak: Australia, Azerbejdżan, Kanada, Węgry, Kazachstan, Rosja i USA).
Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.
Starorobociański Wierch, dawniej: Klin, Wysoki Wierch (słow. Klin, Vysoký vrch) – najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich (2176 m n.p.m.) i jeden z najwyższych szczytów Tatr Zachodnich.
Język czeski (cs. čeština lub český jazyk) – język z grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. Najbliżej spokrewniony jest ze słowackim, śląskim, polskim, kaszubskim oraz dwoma językami łużyckimi. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
