Soft Machine – brytyjska progresywna grupa rockowa wywodząca się ze sceny Canterbury. Soft Machine obok Henry Cow i Pink Floyd była najwybitniejszą grupą brytyjskiego podziemia artystycznego drugiej połowy lat sześćdziesiątych. Prekursor i jeden z najwybitniejszych przedstawicieli jazz-rocka. Muzyka grupy oparta była na solowej wirtuozerii instrumentalistów, rozbudowanych solówkach łączących elementy rocka, jazzu i improwizacji, eksperymentów dźwiękowych oraz muzycznej głębi. Choć grupa nie zdobyła wielkiej popularności, zaliczana jest do najbardziej wpływowych grup rockowych.

Dick Heckstall-Smith (ur. 26 września 1934 w Ludlow, zm. 17 grudnia 2004 w Londynie) – brytyjski innowacyjny saksofonista jazzowy, jazz rockowy i bluesowy, kompozytor i lider.

Jack Bruce, właśc. John Simon Bruce (ur. 14 maja 1943 w Bishopsbriggs), brytyjski kompozytor, wokalista i basista zespołu Cream. Uczestniczył także w nagraniach płyt m.in. Johna Mayalla, Lou Reeda, Franka Zappy, Charliego Wattsa z The Rolling Stones i Billa Warda z Black Sabbath.

Alexis Korner (ur. 19 kwietnia 1928 roku, zm. 1 stycznia 1984 roku) – wokalista, kompozytor tworzący muzykę z gatunku bluesa. Nazywany był "ojcem" brytyjskiego bluesa.

Graham John Clifton Bond (ur. 28 października 1937 w Romford w hrabstwie Essex w Wielkiej Brytanii – zm 8 maja 1974), brytyjski wokalista, saksofonista altowy i organista jazzowy, bluesowy i rockowy, jeden z prekursorów brytyjskiego bluesa. Był prawdziwym innowatorem; pierwszy użył organów Hammonda w kombinacji z głośnikami Lesliego i był pierwszym, który grał na melotronie.

John Mayall (ur. 29 listopada 1933 w Macclesfield, hrabstwo Cheshire w Anglii) – brytyjski multiinstrumentalista (gra na gitarze, instrumentach klawiszowych, harmonijce), kompozytor, bluesman, pionier muzyki rockowej.

Cream – brytyjska grupa rockowa, która zdefiniowała styl blues rock. Sformowana w połowie 1966 roku przez Erica Claptona, mającego dobrą reputację po występach z Yardbirds i grupie Johna Mayalla. Do grupy dołączyli basista Jack Bruce i perkusista Ginger Baker. Zawarta na zaledwie trzech studyjnych płytach muzyka, oparta na solówkach gitarowych Claptona i sekcji rytmicznej, całą swoją atrakcyjność objawiała na koncertach. Zdolności improwizacyjne wszystkich muzyków, połączone z zespołową dyscypliną, czyniły występy grupy niezapomnianym spektaklem. Żywot grupy okazał się dość krótki. Trzy osobowości, mające różne koncepcje muzyczne i wizję świata, trudno mieściły się w ramach grupy. Ostatecznie grupa rozwiązała się w 1968 po zaledwie dwóch latach działalności. Pożegnalny koncert Cream stał się jednym z ważnych wydarzeń w historii rocka.