Graham Hill - Polski Serwis Naukowy

Graham Hill podczas Grand Prix Niemiec w sezonie 1969

Norman Graham Hill (ur. 15 lutego 1929 w Londynie, zm. 29 listopada 1975 tamże) – brytyjski kierowca wyścigowy; dwukrotny mistrz Formuły 1

Jako jedyny w historii Hill zdobył potrójną koronę sportów motorowych. Wygrał:

Formułę 1 w 1962 i 1968 i Grand Prix Monako (1963, 1964, 1965, 1968, 1969)

Indianapolis 500 w 1966

24h Le Mans w 1972

Kariera wyścigowa

Po odbyciu służby wojskowej, Hill został mechanikiem samochodowym. Dołączył do Lotusa w późnych latach 50. Zaczął się ścigać w dość nietypowym wieku 30 lat. Dzięki obecności Lotusa w Formule 1 dostał szansę zaprezentowania swych umiejętności. Zadebiutował w Grand Prix Monako w 1958.

Embassy Hill – brytyjski zespół wyścigowy Formuły 1 założony przez dwukrotnego mistrza świata Grahama Hilla. Zespół startował w latach 1973-1975.

Matra Sports – oddział francuskiej firmy Matra, odpowiedzialny za sporty motorowe i funkcjonujący w latach 1964–1974. Samochody Matra odnosiły sukcesy w takich seriach wyścigowych, jak 24h Le Mans, Formuła 3, Formuła 2 czy Formuła 1, zdobywając w tej ostatniej w sezonie 1969 mistrzostwo konstruktorów oraz za sprawą Jackiego Stewarta kierowców.

W 1960 Hill przeszedł do BRM. W 1962 zdobył dla nich tytuł mistrza. Graham był także częścią "brytyjskiej inwazji" na Indianapolis 500 w latach 60. Hill zatriumfował w tej imprezie w 1966.

W 1967 Brytyjczyk powrócił do Lotusa pomagając rozwinąć Lotusa 49 z nowym 8-cylindrowym silnikiem Coswortha. Po tym jak jego dwaj koledzy z zespołu – Jim Clark i Mike Spence zginęli na początku sezonu 1968, Hill poprowadził zespół i zdobył drugi tytuł mistrza F1. Lotus miał w tym czasie reputację kruchego i niebezpiecznego, szczególnie po ulepszeniach aerodynamicznych, które spowodowały podobne wypadki Hilla i Jochena Rindta w czasie Grand Prix Hiszpanii w 1969. Wypadek Grahama z Grand Prix USA tego samego roku zmusił go do przerwania kariery.

Grand Prix Stanów Zjednoczonych to wyścig organizowany nieregularnie, w różnych miejscach, od roku 1908. Od sezonu 1959 pojawiał się w kalendarzu Formuły 1 jako eliminacja Mistrzostw Świata.

Indianapolis 500 – wyścig samochodowy rozgrywany corocznie w Stanach Zjednoczonych w ostatnią niedzielę maja. Wyścig rozgrywany jest od 1911 roku na dystansie 500 mil, czyli 200 okrążeń na torze Indianapolis Motor Speedway. Jest to jedno z największych wydarzeń sportowych na świecie, oglądane na żywo przez około 270 tysięcy widzów.

W wieku 41 lat Hill jednak nie przeszedł na emeryturę. Po wypadku Brytyjczyk próbował się jeszcze ścigać w Formule 1, jednak bez większych sukcesów. Ostatnim zwycięstwem w F1 Hilla był niezaliczany do mistrzostw świata International Trophy na Silverstone w 1971 w Brabhamie BT34. Graham w tym okresie znany był ze swojej dowcipności i wytrzymałości. W 1972 razem z Henrym Pescarolo wygrał 24h Le Mans dla Matry.

Mgła – krople wody (lub kryształy lodu) zawieszone w powietrzu, których dolna podstawa styka się z powierzchnią ziemi. Mgła powoduje ograniczenie widzialności poniżej 1 km.

24H Le Mans - wyścigi samochodowe i motocyklowe, w których zadaniem zawodników jest przejechanie jak największej liczby okrążeń w ciągu dokładnie jednej doby. W zawodach startują drużyny trzyosobowe.

Po niezakwalifikowaniu się do Grand Prix Monako w 1975 wycofał się z posady kierowcy, skupiając się na kierowaniu własnym zespołem. Ze sponsoringiem firmy Embassy, Hill założył Embassy Hill w 1973. Zespół używał podwozi teamów Shadow i Lola. Na sezon 1975 Embassy Hill zaprojektował własne podwozie.

Anthony William Brise (ur. 28 marca 1952 w Erith, Kent, zm. 29 listopada 1975 w Arkley, Londyn) – brytyjski kierowca wyścigowy pochodzący z Anglii; zwycięzca dwóch z trzech rozgrywanych mistrzostw brytyjskiej Formuły 3 w 1973 oraz uczestnik 10 wyścigów Formuły 1, w których zdobył 1 punkt zaliczany do mistrzostw świata

Awionetka – potoczne, przez purystów uznane za niefachowe, określenie małego samolotu turystycznego, sportowego lub dyspozycyjnego[1], stosowane obecnie na ogół przez ludzi nie związanych z lotnictwem, spotykane zwłaszcza w mediach. Przed II wojną światową było używane bardziej oficjalnie i powszechnie[2], obecnie jest już rzadsze[1]. Termin awionetka nie ma dokładnie sprecyzowanego zakresu - nazywane są tak głównie małe 2-4 miejscowe, jednosilnikowe, rzadziej dwusilnikowe samoloty, napędzane silnikami tłokowymi o małej lub średniej mocy. Małe samoloty, odpowiadające temu określeniu, są oficjalnie klasyfikowane przez polskie prawo jako samoloty lekkie (o masie startowej nie większej niż 5.700 kg), samoloty bardzo lekkie (o masie startowej nie większej niż 750 kg) lub samoloty ultralekkie (o masie startowej nie większej niż 495 kg)[3]. Jednakże, termin awionetka najczęściej jest stosowany do samolotów bardzo lekkich i lekkich o masie startowej nie przekraczającej ok. 1000 kg (np. Cessna 152), rzadziej do samolotów ultralekkich, natomiast w zasadzie nie jest stosowany do większych samolotów lekkich, o masie startowej przekraczającej ok. 2300 kg (dla porównania Piper PA-34 Seneca - 2154 kg).

Rodzina

Hill poślubił swoją żonę Bettie w 1955. Mieli dwie córki – Briggite i Samanthę oraz syna Damona, który później poszedł w ślady ojca i zdobył tytuł mistrza Formuły 1 w sezonie 1996.

Śmierć

29 listopada 1975 Graham Hill zginął w katastrofie lotniczej. Wracając z sesji testowej na francuskim torze Paul Ricard awionetka Piper Aztec, którą pilotował Brytyjczyk rozbiła się z powodu zamglenia pod Londynem. Pięciu członków Embassy Hill zginęło w wypadku, w tym kierowca wyścigowy zespołu Tony Brise.

British Racing Motors (BRM) – konsorcjum założone przez Raymonda Maysa. Pierwszy jego samochód startujący w Formule 1 w sezonach 1950-1977. Pierwszym samochodem który wygrał Grand Prix Holandii w 1959 roku. W latach 1961-1965 British Racing Motors odnosił największe sukcesy. W 1962 roku kierowca zespołu Graham Hill zdobył mistrzostwo świata a w 1965 roku samochody BRM toczyły bratobójczy pojedynek o indywidualne mistrzostwo świata. W latach 70. zespół popadł w kłopoty finansowe i Louis Stanley wycofał zespół w 1977 roku.

Sezon 1962 był po rok wcześniej wywalczonym mistrzostwie bardzo nieudanym sezonem dla włoskiej stajni Ferrari. Stało się to częściowo dzięki wewnętrznym wstrząsom, a częściowo dzięki wielkiemu postępowi jaki poczyniły Brytyjskie zespoły. Ostatecznie mistrzostwo konstruktorów zdobył zespół BRM, z mistrzem kierowców Grahamem Hillem. Jack Brabham stworzył własny zespół w którym także startował zdobywając 9 punktów. Meksykanin Ricardo Rodríguez w swoim debiucie zdobył 4 miejsce mając 20 lat i 123 dni, tym samym stał się najmłodszym zdobywcą punktów w F1. Rekord ten został pobity dopiero 38 lat później przez Jensona Buttona, który swoje punkty zdobył w wieku 20 lat i 67 dni.