Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
Regulaminy
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Nie czas by tracić eko-gospodarkę
Spowolnienie gospodarcze i globalne problemy takie jak zmiany klimatu mogą stwarzać nowe możliwości biznesowe, nowe rynki i nowe miejsca pracy, jeżeli Europa przejdzie na eko-wydajną gospodarkę - podsumowali unijni ministrowie ds. ko...
 
Czas jasnych planet
Druga połowa lutego to czas, w którym możemy zobaczyć na niebie wszystkie planety, które są dostrzegalne gołym okiem - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech. Okresy, w których możemy na niebie podziwiać wszystkie pla...
 
Nie tylko czas leczy rany
Leczenie ran towarzyszy ludzkości od zarania dziejów. Już najstarszym wspólnotom zależało na tym, aby myśliwi ranni w polowaniu czy wojownicy po bitwie mogli powrócić do zdrowia i nadal służyć społeczności. Prawdopodobnie ...
 
Z muzyką czas płynie szybciej
Czas zdaje się płynąć szybciej, kiedy dobrze się bawimy, zaś dłuży się gdy na coś czekamy lub się nudzimy. Najczęściej przyspieszenie subiektywnego postrzegania czasu wiąże się z nastrojem pozytywnym, zaś jego spowolnienie z nega...
 
Nadchodzi czas Czerwonej Planety
Mars zbliża się do opozycji, więc najbliższe tygodnie są świetnym czasem do obserwacji Czerwonej Planety - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Mówiąc, że planeta zewnętrzna zn...

Reklama:


Gramatyka języka niemieckiego

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Przysłówek - nieodmienna część mowy określająca cechy czynności, stany oraz inne cechy. Występuje przeważnie z czasownikiem, przymiotnikiem lub innym przysłówkiem. Pełni funkcję okolicznika lub orzecznika. Ze względu na funkcję składniową do przysłówków należą także zaimki przysłowne.

Wypowiedzenie - komunikat językowy wyrażony zespołem wyrazów powiązanych logicznie i gramatycznie lub jednym wyrazem, wyodrębnionym prozodyjnie (mający zamknięty kontur intonacyjny).
Przypisy
  1. Bezokoliczniki czasu przyszłego pojawiają się jednak w zdaniach niemieckich stosunkowo rzadko.
  2. O istnieniu dwóch zaimków o tożsamej formie sie w mianowniku świadczy inna odmiana tych zaimków przez przypadki – zaimki te mają różne formy celownika (ihr dla pierwszego zaimka oraz ihnen dla drugiego zaimka). Pary zaimków ich : wir, du : ihr oraz er / sie / es : sie nie są formami odpowiednio liczby pojedynczej i mnogiej jednego zaimka, gdyż nie są to pary wyrazów odnoszące się do pojedynczego i zwielokrotnionego egzemplarza danej osoby lub rzeczy ("my" nie oznacza "ja + ja", "wy" nie oznacza tylko "ty + ty", ale też m.in. "ty + on", a Sie to nie tylko np. "on + on", ale może się odnosić też do adresata wypowiedzi, także pojedynczego). Dlatego wszystkie zaimki osobowe można uznać za oddzielne jednostki leksykalne (leksemy), odmienne przez przypadki według własnego wzorca.
  3. Reguły ortograficzne są wtórne wobec systemu języka i nie mogą stanowić punktu odniesienia w analizie gramatyki. Dlatego sie ("oni / one") i Sie ("Pan / Pani / Państwo") nie mogą tylko na podstawie pisowni zostać uznane za różne leksemy.
  4. Jest to najważniejsze kryterium uznania zaimka sie ("oni / one") oraz Sie ("Pan / Pani / Państwo") za jedną jednostkę leksykalną. Mimo ich znaczenia formalnie odpowiadającego różnym osobom gramatycznym (odpowiednio trzeciej i drugiej), zaimki te używane są w zdaniu z orzeczeniem zawsze w osobie trzeciej. Wreszcie ostatniego argumentu za tą tezą dostarcza gramatyka historyczna: zaimek sie ("ona") wywodzi się od staro-wysoko-niem. si(u), podczas gdy zarówno sie, jak i Sie pochodzą z jednego źródła si(e). Formy grzecznościowe wywodzą się z użycia zaimka dla trzeciej osoby liczby mnogiej w wypowiedzeniach typu: Eurer Gnaden haben geruht → Sie haben geruht [Duden 1996, str. 1399]. Niemniej istnieje też inna interpretacja, uznająca formę grzecznościową Sie za leksem odmienny od łączonych we wspólną jednostkę pozostałych znaczeń sie na podstawie odniesienia do różnych osób gramatycznych (mimo różnych form celownika i odmiennej etymologii).
  5. Mianownik tego zaimka tożsamy jest z niektórymi formami gramatycznymi zaimka dzierżawczego ihr i obu zaimków osobowowych sie, które to zaimki są jednak odrębnymi leksemami.
  6. Użycia te przypominają użycie rzeczowników odliczebnikowych (i jako takie tłumaczone są na język polski), jednak w opisach gramatyki niemieckiej często wyrazy te traktowane są jako liczebniki główne. Wynika to ze względów znaczeniowych – konstrukcje zwei Euro, ein (halbes) Tausend Menschen czy eine Million Lichtjahre formalnie nie różnią się od siebie na tyle, żeby uzasadniało to wyodrębnienie różnych części mowy.
  7. Wskazuje to na silny etymologiczny związek niemieckich liczebników porządkowych ze stopniem najwyższym przymiotnika, por. zwanzigste ("dwudziesty") i kleinste ("najmniejszy"). Oba wyrazy wskazują bowiem na ostatni (ekstremalny) element danego szeregu: dwudziesty = "ostatni z kolejnych dwudziestu", najmniejszy = "ostatni z kolejnych coraz mniejszych" [Ludewig, 185].
  8. Ze średnio-wysoko-niem. lei(e) = "rodzaj".
  9. Analogicznie do liczebników porządkowych przymiotnikowych widoczny jest w tu silny związek ze stopniem najwyższym przysłówków, por. bestens, wenigstens itp.
  10. Krause, Olaf; Progressiv im Deutschen. Eine empirische Untersuchung im Kontrast mit Niederländisch und Englisch, Tübingen 2000
  11. Pottelberge, Jeroen van, Der am-Progressiv, Struktur und parallele Entwicklung in den kontinentalwestgermanischen Sprachen, [w:] Tübinger Beiträge zur Linguistik, 478, 2004
  12. Henriksson, Henrik, Aspektualität ohne Aspekt? Progressivität und Imperfektivität im Deutschen und Schwedischen, [w:] Lunder germanistische Forschungen, 68, 2006
  13. Krause, Olaf, Progressiv-Konstruktionen im Deutschen im Vergleich mit dem Niederländischen, Englischen und Italienischen, fragment pracy: Zur Typologie der Progressiv-Konstruktionen im Deutschen. Eine kontrastive Untersuchung, Freie Universität Berlin, 1994.
    URL: http://www.germanistik.uni-hannover.de/organisation/publikationen/HAL/hal-2.pdf (Ostatni dostęp: 21 czerwca 2008)
  14. Engel, Ulrich, Deutsch-polnische Kontrastive Grammatik (DPG), 1999

Bibliografia

  • Duden. Die Zweifelsfälle der deutschen Sprache, Bibliographisches Institut AG, Mannheim 1972
  • Helbig, Gerhard & Busha, Joachim: Deutsche Grammatik. Ein Handbuch für den Ausländerunterricht, VEB Verlag Enzyklopädie Leipzig, Leipzig 1972
  • Jung, Walter: Grammatik der deutschen Sprache, VEB Bibliographisches Institut, Leipzig 1966 (5. durchgesehene Auflage 1973)
  • Kurze Grammatik der deutschen Sprache, [w:] Duden. Deutsches Universalwörterbuch A – Z, Dudenverlag, Mannheim – Leipzig – Wien – Zürich 1996, str. 15-48
  • Ludewig, Walter, Dr.: Lexikon der deutschen Sprachlehre, [w:] Wahrig, Gerhard, Deutsches Wörterbuch, Bertelsmann Lexikon-Verlag, Berlin – München – Wien 1968, 1972, str. 49-248
  • Schendels E.: Deutsche Grammatik. Morphologie, Syntax, Text, Izdatelstwo "Wysszaja Szkoła", Moskwa 1979
    • Celownik (łac. dativus) - forma używana jako dopełnienie dalsze (Kasia dała Ali prezent) oraz do oznaczania celu pożytku lub szkody (np. dzieci zepsuły mu telewizor - mu nie dotyczy tu bezpośrednio akcji, a jedynie jej skutków). W języku niemieckim i greckim spełnia rolę narzędnika na zasadzie tzw. synkretyzmu przypadków.
    Język rosyjski (русский язык, russkij jazyk; dawniej też język wielkoruski) – język należący do grupy oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.


    przejdź do podstrony: [1][2] 3




    Czy wiesz że...? beta

    Irak, Republika Iraku (arab. العراق, Al-Irak; جمهورية العراق, Dżumhurijjat al-Irak) – państwo arabskie na Bliskim Wschodzie, leżące nad Zatoką Perską.
    Mowa zależna - przytoczenie czyjejś wypowiedzi nie w formie dosłownej, ale w formie zdania podrzędnego dopełnieniowego. Orzeczeniem w zdaniu nadrzędnym jest czasownik oznaczający mówienie (np. powiedział, poprosił, polecił).
    Przyrostek (sufiks) – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną, przy czym rozróżnienie na "sufiks" jako element słowotwórczy i "końcówkę" jako wykładnik fleksyjny typowe jest wyłącznie dla polonistyki i slawistyki, a nie jest stosowane w innych filologiach, stąd na przykład w angielskiej i niemieckiej wersji tego artykułu "sufiks" jest egzemplifikowany w pierwszym rzędzie jako wykładnik deklinacyjny). Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden.
    Przegłos inaczej metafonia (umlaut – z niem. ) to wymiana samogłosek w temacie (np. w języku niemieckim i praindoeuropejskim) jak również proces fonetyczny w wyniku którego przegłos się pojawia, np. przegłos lechicki.
    Następstwo czasów (ang. sequence of tenses) – w wielu językach zależność między czasami użytymi w zdaniu podrzędnym i nadrzędnym. Użycie określonego czasu w zdaniu nadrzędnym wymusza użycie określonego czasu w zdaniu podrzędnym, w zależności od stosunku czasu zaistnienia czynności w zdaniu podrzędnym do czasu zaistnienia innej czynności w zdaniu nadrzędnym. Często pojawia się w mowie zależnej.
    Czas przyszły - kategoria gramatyczna (czas gramatyczny) czasownika, która najczęściej wskazuje i nazywa późniejszą czynność lub późniejszy stan niż moment mówienia lub pisania o nich, np. pójdę, kupię, będę spał. W języku polskim od czasowników dokonanych tworzy się czas przyszły prosty odpowiadający formą czasowi teraźniejszemu, a od czasowników niedokonanych - czas przyszły złożony.
    Czas przeszły - kategoria gramatyczna (czas gramatyczny) czasownika, która najczęściej wskazuje i nazywa wcześniejszą czynność lub wcześniejszy stan niż moment mówienia lub pisania o nich, np. poszedłem, kupiłem, spałem.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.