|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Nowa metoda opracowana przez naukowców z Niemiec i Hiszpanii umożliwia teraz astronomom identyfikację aktywnych obszarów na powierzchni komety. Technika opisana w czasopiśmie Astronomy and Astrophysics może okazać się pomocna naukowcom w ... Naukowcy z Europejskiego Laboratorium Biologii Molekularnej (EMBL) w Grenoble, Francja, opracowali nową technikę, która umożliwia jednoczesne wprowadzenie 15 markerów fluorescencyjnych do komórki ssaka. To odkrycie ich zdaniem może przyczynić si... Zespół naukowców w Niemczech wykorzystał nową technikę, aby rzucić więcej światła na rozwój chronicznych chorób zapalnych płuc takich jak rozedma czy zapalenie oskrzeli. Wyniki badań, sfinansowanych częściowo z funduszy UE, opublikowano w czasopiśmie Nature Chemical... Zespół naukowców z Francji, Niemiec i Szwajcarii wykorzystał technikę laserową do wywołania deszczu w wolnej atmosferze. Technika, która została szczegółowo opisana w czasopiśmie Nature Photonics, może zostać wykorzystana do badania powstawania kropelek w ... Naukowcy, których prace są finansowane ze środków unijnych, opracowali technikę, która umożliwi chirurgom odróżnienie tkanki nowotworowej od zdrowej w czasie rzeczywistym, w trakcie operacji. Ta nowatorska technika, opisana w artykule opublikowanym w czasopiśmie Angewandt...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Granatnik M203Czy wiesz że...? Nowa Technika Wojskowa to ukazujący się od 1991 pierwszy w Polsce niezależny (od MON) miesięcznik o tematyce ogólnowojskowej, wydawany przez wydawnictwo Magnum-X. Początkowo od maja 1991 ukazywał się pod tytułem "Technika Wojskowa", od lipca 1992, w związku ze zmianą wydawcy, miesięcznik zmienił tytuł na obecny "Nowa Technika Wojskowa". Granat (z łac. → wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający. Najczęściej przez określenie to rozumie się granat ręczny, przeznaczony do miotania przez żołnierza w kierunku nieprzyjaciela, gdzie ma nastąpić wybuch. Dawne granaty ręczne, stosowane od XV wieku, były metalowymi naczyniami o cienkich ścianach, wypełnionymi prochem oraz kamieniami lub drobnymi kulkami. Były zawodne i niebezpieczne w użyciu, ale, celnie rzucone, mogły dokonać przerażającego spustoszenia. W połowie XVII wieku pojawiły się granaty działowe - pociski wybuchowe, wystrzeliwane z armat. M203 – granatnik podwieszany do karabinu M16 lub karabinka M4 . Granatnik podwieszany (podlufowy) - granatnik o kalibrze do 40 mm mocowany pod lufą karabinu lub karabinka, przeznaczony głównie do miotania granatów odłamkowych na odległość do 400 m. Zestaw złożony z karabinu i granatnika podwieszanego jest nazywany karabinem-granatnikiem. Podstawowymi zespołami granatnika podwieszanego są: lufa, zamek, Mechanizm spustowy i celownik.
Granatnik M320 – niemiecki granatnik produkowany przez firmę Heckler & Koch. Zastąpił szeroko używany granatnik podwieszany M203. W przeciwieństwie do poprzednika może być nie tylko podwieszony pod lufę karabinków szturmowych M16 lub M4, lecz również używany samodzielnie. Jest to broń jednostrzałowa miotająca 40 mm granaty. Minimalna bezpieczna odległość od celu wynosi 30 m. Maksymalny zasięg – 400 m. Granatnik przeznaczony jest do niszczenia celów powierzchniowych (skupisk piechoty), fortyfikacji oraz lekko opancerzonych pojazdów. M203 zastąpił granatnik M79 w latach 70. XX wieku. M203 okazał się bronią udaną, ale nie pozbawioną wad. Największymi wadami był zawodny bezpiecznik, oraz sposób ładowania. Zawodność bezpiecznika powodowała, że broń była przenoszona niezaładowana, co opóźniało oddanie pierwszego strzału. M203 jest ładowany po przesunięciu lufy do przodu i trudno załadować go nabojami z granatami o dużej długości (np. oświetlającymi). Dlatego obecnie testowany jest granatnik podwieszany XM320, który ma zastąpić M203. International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
