Gregory Jarvis - Polski Serwis Naukowy

Gregory Bruce Jarvis

Gregory Bruce Jarvis (ur. 24 sierpnia 1944 w Detroid, stan Michigan, zm. 28 stycznia 1986 nad Przylądkiem Canaveral na Florydzie) – inżynier, amerykański astronauta.

STS-51-L - ostatnia misja promu kosmicznego Challenger. 28 stycznia 1986 r., w dniu startu po 73 sekundach na oczach całego świata rozpadł się zespół wahadłowca. Zginęła cała 7 osobowa załoga, w tym pierwsza nauczycielka w kosmosie Christa McAuliffe. Była to 25. misja wahadłowca, a 10. Challengera.

Lista zawiera nazwiska wszystkich astronautów i kosmonautów, którzy uczestniczyli w locie kosmicznym, bądź wystartowali do lotu w kosmos. Wyjątkowo uzupełniono ją o astronautów:

Edukacja i doświadczenie zawodowe

Załoga misji STS-51L. Od lewej: Sharon "Christa" McAuliffe, Gregory Jarvis, Judy Resnik, Dick Scobee, Ronald McNair, Michael Smith i Ellison Onizuka

Załoga Challengera podczas szkolenia dotyczącego awaryjnego opuszczania promu. Od lewej: Ronald McNair, Gregory Jarvis, Christa McAuliffe. Na drugim planie: Judy Resnik i Ellison Onizuka.

1962 – ukończył Mohawk Central High School w Mohawk, stan Nowy Jork.

1967 – uzyskał licencjat z inżynierii elektrycznej na State University of New York w Buffalo, a następnie rozpoczął pracę w koncernie zbrojeniowym Raytheon w miejscowości Bedford (Massachusetts). Uczestniczył w pracach nad pociskiem ziemia-powietrze SAM-D.

1969 – na Northeastern University w Bostonie (Massachusetts) otrzymał tytuł magistra (inżynieria elektryczna). Od lipca 1969 do 1973 służył w Dywizji Wojsk Kosmicznych w El Segundo (Kalifornia). Zajmował się pracami nad wojskowymi satelitami telekomunikacyjnymi typu FLTSATCOM.

1973 – otrzymał tytuł magistra w dziedzinie badań operacyjnych na West Coast University w Los Angeles (Kalifornia). W tym samym roku rozpoczął pracę w Hughes Aircraft Company. Był jednym z inżynierów pracujących przy programie satelitów telekomunikacyjnych Marisat.

1975-1976 – kierował testami oraz montażem satelity łącznościowego MARISAT F-3. Po umieszczeniu satelity na orbicie w 1976 został przeniesiony do Systems Applications Laboratory, gdzie zajmował się systemami łączności dla sił strategicznych.

1978 – w Advanced Program Laboratory pracował nad koncepcją założeniami technicznymi programu Syncom IV / Leasat.

1979 – był wiodącym inżynierem programu LEASAT zajmującym się m.in. systemami termoregulacji.

1982 – został kierownikiem ds. badań i montażu satelitów F-1 i F-2 LEASAT. Po pomyślnym umieszczeniu obiektów na orbicie okołoziemskiej w 1983 Jarvis powrócił do Systems Applications Laboratory. Pracował w nim do lipca 1984, kiedy to został wybrany na specjalistę ładunku wahadłowca.

Praca w NASA

1984-1985 – w lipcu firma Hughes Aircraft Corporation. Wybrała grupę inżynierów, z których jeden miał wziąć udział w locie kosmicznym w charakterze specjalisty ładunku, którym był satelita Syncom IV / Leasat. Wśród wybrańców poza Jarvisem znaleźli się również: Louis Butterworth (był dublerem Jarvisa), Steven Cunningham oraz John Konrad. Pierwotnie Jarvis miał polecieć w kosmos w marcu 1985 (STS-51-D), później z misją (STS-51-G), ale ostatecznie został przydzielony do załogi Challengera, który w styczniu 1986 miał wystartować do misji STS-51-L.

1986 – 28 stycznia podczas startu wahadłowca Challenger po 73 sekundach doszło do eksplozji. W katastrofie śmierć poniosła cała załoga, w której poza Jarvisem znajdowało się jeszcze sześciu astronautów: Francis Scobee, Michael John Smith, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka oraz Christa McAuliffe.

Nagrody i odznaczenia

przyznany pośmiertnie Congressional Space Medal of Honor.

Zobacz też

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Gregory Jarvis

alfabetyczna lista astronautów i kosmonautów,

grupy i oddziały astronautów.

Źródła

Biografia na stronie NASA (ang.)

Linki zewnętrzne

Biogram na stronie Spacefacts (strona w języku angielskim).