|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W amazońskiej dżungli odkryto nowy gatunek drożdży o nazwie Candida carvajalis. Naukowcy z Instytutu Badań nad Żywnością w Wielkiej Brytanii oraz Pontificia Universidad Catolica del Ecuador opisali C. carvajalis w artykule, który ukazał się w interne... Zespół polskich badaczy odkrył nowy gatunek ptaka wróblowego z wczesnego oligocenu, czyli sprzed około 30 mln lat. To jeden z najstarszych na świecie ptaków przypisywanych do tego rzędu - informują odkrywcy.Nowy gatunek o nazwie Jamna szybiaki (Passe... Brazylijscy, brytyjscy i amerykańcy badacze odkryli cztery nowe, występujące w Brazylii gatunki grzybów z rodzaju Ophiocordyceps unilateralis (O. unilateralis), pasożytujące na mrówkach szczepu Camponotini. Cztery nowo odkryte gatunki grzybów przejmujących kontrolę nad zachowaniem mrówek przedstawiono w cz... W ramach badań finansowanych przez UE naukowcy nagrali prawie 200 000 filmów przedstawiających ludzkie geny biorące udział w szeregu procesów, między innymi w jednym z najważniejszych procesów życiowych: podziale komórkowym. Szczegółowe informacje ... Widowisko historyczne pt. ,,Poznańczycy 1919-2011" zaprezentowane zostanie w niedzielę na Ostrowie Tumskim w Poznaniu. Ma przypomnieć zdobycie twierdzy Bobrujsk przez Wojska Wielkopolskie, biorące udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Widowisko przygotowu...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Gualtiero JacopettiCzy wiesz że...? Kalabria (wł. Calabria) to region administracyjny w południowych Włoszech o powierzchni 15 080 km² i 2,05 milionach mieszkańców, ze stolicą w Catanzaro (102,5 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 142 osób na km². DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu. Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8. Gualtiero Jacopetti (ur. 4 września 1919, Barga, region Toskania - zm. 17 sierpnia 2011) – włoski dziennikarz, reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych. Filmem Mondo Cane (nakręconym wspólnie z Paolo Cavarą i Franco Prosperim) zapoczątkował nowy gatunek filmowy - Mondo movies. Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – przełożenie najczęściej tekstu literackiego, lecz także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego w celu dostosowania go do filmu. Scenariusz adaptacji jest zazwyczaj swobodny. Autorzy dodają i odejmują, łagodzą i zmieniają. Bardzo często pomijane są, ważne w pierwowzorze, wątki oraz zmienione zostają zakończenia, często rozbudowane na potrzeby filmów. Wierność pierwowzorowi bardzo często sprawia, iż film przestaje być atrakcyjny.
Reżyser – autor realizujący własną artystyczną koncepcję multidyscyplinarnego utworu: spektaklu, filmu, audycji radiowej, programu telewizyjnego, nagrania dźwiękowego itp. Nadzoruje i koordynuje działania wszystkich biorących udział w przedsięwzięciu. Reżyser nadaje ostateczny kształt utworowi i jest za niego odpowiedzialny w sensie artystycznym. BiografiaGualtiero Jacopetti z zawodu był dziennikarzem. W latach 50. XX w. zadebiutował jako aktor rolą adwokata w filmie Un giorno in pretura w reż. Steno. Następnie pracował jako scenarzysta przy realizacji filmu Europa di notte (1959) w reż. Alessandro Blasettiego. W latach 1960-61 Gualtiero Jacopetti podjął wspólnie z Franco Prosperim i Paolo Cavarą pracę nad filmem dokumentalnym, zatytułowanym Mondo Cane. Film, kręcony w rożnych regionach świata, od Afryki i Papui po Europę i Amerykę Północną, stanowił szeroki przegląd lokalnych, ludzkich obyczajów i zachowań zbiorowych, ukazanych często w okrutny sposób, naruszający tematy uważane wówczas za tabu. Nie spodobało się to części krytyki, tym niemniej film odniósł sukces na całym świecie, wsparty dodatkowo znakomitą ścieżką dźwiękową, skomponowaną przez Riza Ortolaniego i Nino Oliviero; tytułowy szlagier, More był nominowany do Oscara. Voltaire (Wolter), właśc. François-Marie Arouet (Voltaire jest pseudonimem artystycznym); ur. 21 listopada 1694 w Paryżu, zm. 30 maja 1778 w Paryżu) – francuski pisarz epoki oświecenia, filozof, dramaturg i historyk. Tworzył satyry, powieści, dramaty oraz "Listy".
Lacjum (wł. Lazio) – to region administracyjny w centralnych Włoszech, o powierzchni 17 203 km²; 5,2 mln mieszkańców ze stolicą w Rzymie (2,5 mln mieszkańców). Gęstość zaludnienia 302 os./km². Sukces Mondo Cane sprawił, że reżyser "poszedł za ciosem" i w 1963 roku nakręcił ciąg dalszy – Mondo Cane 2. Obraz ten był jednak bardziej stonowany od swego poprzednika i nie wzbudzał już takich kontrowersji. Kręcony był we Włoszech (Abruzja, Kalabria, Lacjum, sugestywne sceny pokazujące obyczaje bractwa Sacconi rossi z Bazyliki św. Bartłomieja na Wyspie Tyberyjskiej). Jacopetti i tym razem współpracował z przyjacielem Franco Prosperim a także z pisarzem i dziennikarzem Stanislao Nievo. Mondo movies, czyli filmy mondo, zwane również filmami śmierci – zarówno krótko- jak i długometrażowe filmy dokumentalne, będące kompilacją scen ukazujących prawdziwą śmierć. Materiały wchodzące w skład filmów mondo pochodzą głównie z archiwów policyjnych (sceny zbrodni, autopsje), przypadkowych nagrań (publiczne samobójstwa, wypadki, zamieszki), filmów snuff (niesławne "filmy ostatniego tchnienia") i kronik wojennych (ludobójstwo, ofiary walk). Jakość wykorzystanych fragmentów może być różna, począwszy od amatorskich nagrań, np. czarno-białych i bez głosu, aż po barwne, profesjonalnie nagrane produkcje.
Nagroda Akademii Filmowej – powszechnie znana jako Oscar ( (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) w dziedzinie filmu. Została ufundowana w 1927 roku. Żyłka reporterska i pasja poznawcza spowodowały, że Gualtiero Jacopetti nakręcił w latach następnych szereg filmów tego typu: La donna nel mondo (1963), poświęcony sytuacji kobiet w różnych częściach świata, Africa addio (1965-66), szokujący dokument nt. tragicznych skutków dekolonizacji w Afryce (przez część krytyki film został uznany jako rasistowski), Addio zio Tom (1971), szydercza analiza niewolnictwa w USA w XIX w. czy wreszcie Mondo Candido (1975), współczesna adaptacja Kandyda Woltera. Również przy tym ostatnim filmie nie udało się uniknąć głosów krytyki. Padły oskarżenia o rasizm a nawet faszyzm. Wszystko to spowodowało, że Gualtiero Jacopetti zaprzestał kręcenia filmów i wycofał się z kinematografii na rzecz życia prywatnego, w którym mimo to dawała znać o sobie jego wrodzona pasja podróżnika i bacznego obserwatora życia. W 2006 ukazał się we Francji na DVD zbiór wszystkich filmów Jacopettiego wraz z jego wywiadem nt. realizacji Mondo Cane. FilmografiaŹródłaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
