Zasadniczo układ podwójny gwiazd mógłby powstać w wyniku przechwycenia towarzysza wskutek odziaływania grawitacyjnego. Jednak jest to dosyć mało prawdopodobne, zaś z uwagi na to, że ponad połowa gwiazd znajduje się w układach podwójnych i proporcje te dotyczą również gwiazd w bardzo wczesnym etapie ewolucyjnym tzn. przed ciągiem głównym, proponuje się inne wyjaśnienia (Tohline J.E., 2002, Annual Reviews of Astronomy and Astrophysics, 40, 349). Dotyczą one ewolucji obłoku protogwiazdowego, w którym podczas zapadania się może dojść do fragmentacji. Proces ten może nastąpić już podczas lub tuż po etapie kolapsu obłoku wskutek swobodnego spadku materii, którego masa przekracza masę Jeansa. Wówczas moment pędu rotującego macierzystego obłoku bezpośrednio zamienia się na moment orbitalny dwóch obłoków potomnych. Inna możliwość jest taka, że początkowo w centrum rotującego obłoku formuje się stabilna pojedyncza konfiguracja w kształcie elipsoidy. Do fragmentacji dochodzi w momencie, gdy wokół centralnej protogwiazdy zbierze się odpowiednio dużo szybko rotującej materii w formie dysku akrecyjnego, w którym rozwija się niestabilność niesymetryczna osiowo.