Halina Mickiewiczówna de Larzac (ur. 8 listopada 1923 w Stołpcach, zm. 19 listopada 2001 w Gdańsku) – polska śpiewaczka operowa i operetkowa. Sopran koloraturowy. Była starszym wykładowcą na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku.

Życiorys

Urodziła się w Stołpcach, lecz wychowała się w Warszawie. Jej dzieciństwo i młodość przypadły na okres okupowanej przez Niemców Warszawy, gdzie występowała w prywatnych mieszkaniach i małych kawiarniach, w których kelnerkami były aktorki dramatyczne owych czasów. W owych kawiarniach występowali polscy muzycy jak: Witold Lutosławski, Zygmunt Latoszewski, Andrzej Panufnik. Tam także odbył się debiut dziewiętnastoletniej wówczas Haliny Mickiewiczówny. Halina Mickiewiczówna pobierała naukę śpiewu solowego u Ady Sari, którą wojna zaskoczyła w Warszawie. W 1941 roku podjęła się konspiracyjnego nauczania w swoim prywatnym mieszkaniu, do którego trafiła młodziutka wówczas Halina Mickiewiczówna.

Debiut Mickiewiczówny przeszedł najśmielsze oczekiwania. Potrafiła wyśpiewywać najtrudniejsze staccata, tryle, pasaże czy też girlandy ozdobników, co czyniła lekko, naturalnie i bez wysiłku. Halina Mickiewiczówna miała doskonały słuch i muzykalnością, która pozwoliła jej pogłębiać treści muzyczne utworów koloraturowych, pisanych przede wszystkim dla popisu technicznego. Halina Mickiewiczówna została nazwana Słowikiem Warszawy, który był objawieniem talentu czystej wody. Przez kolejne trzy lata uczyła się u Ady Sari, u której znalazła schronienie w okupowanej podczas wojny Warszawie stając się jej nie tylko uczennica, ale przyjaciółką. Po wojnie sytuacja polskich śpiewaków nie była łatwa, żelazna kurtyna dzieliła od świata, nawet wielka kariera w kraju nie dawała prawa występów na Zachodzie.

Halina Mickiewiczówna została uznana przez krytyków muzycznych w kraju za najdowcipniejszą, najbardziej urokliwą i precyzyjną Rozynę w Cyruliku Rossiniego, wspaniałą Konstancję w Uprowadzeniu z Seraju Mozarta, brawurowo wykonywała walce Straussa, popisowe fragmenty operetek. Recenzent pisał w "Kurierze Warszawskim": "Pani Halina Mickiewiczówna jest bezkonkurencyjna. Nie sądzę, aby była w tej chwili w Polsce inna śpiewaczka, która z taka swobodą i łatwością, a jednocześnie dokładnością i artyzmem odtwarzałaby rolę Konstancji".

Stała się legendą pięćdziesiątych i sześćdziesiątych lat dwudziestego wieku, zawsze oczekiwana, żarliwie oklaskiwana, uwielbiana przez publiczność. W tamtym też okresie śpiewaczka przeniosła się do Gdyni. Rozszerzyła swój repertuar o cykle pieśni romantycznych i współczesnych, nagrywała wiele dla radia oraz zwróciła się ostatecznie ku pracy pedagogicznej na początku w Teatrze Muzycznym w Gdyni, w którym nie tylko stała się pedagogiem, ale również doradcą w dziedzinie obsady i doboru repertuaru. Następnie przyszła Średnia Szkoła Muzyczna, by w końcu stać się pedagogiem w Akademii Muzycznej w Gdańsku im. Stanisława Moniuszki. Jesienią 1997 roku Halina Mickiewiczówna obchodziła 55-lecie pracy artystycznej i 25-lecie pracy pedagogicznej, w trakcie której podpisała 29 dyplomów, z których 6 z wyróżnieniem. Operowych emerytur dosłużyło się wielu jej absolwentów w tym: Kazimierz Sergiel – bas Opery Bałtyckiej, tenor Ryszard Karczykowski, Jerzy Mahler – bas Opery Kameralnej w Warszawie. Najwybitniejsi obok nich to: Małgorzata Armanowska, Kira Boreczko, Jacek Labuda, Aleksandra Kucharska-Szefler, Wojciech Parchem oraz piosenkarka Irena Jarocka.

Wśród wychowanków Haliny Mickiewiczówny znajduje się wielu laureatów konkursów krajowych i międzynarodowych. Jednym z nich jest Tomasz Krzysica, który zdobył w roku 2001 roku na VIII Międzynarodowym Konkursie Wokalnym Rosetum w Mediolanie pierwsze miejsce i stal się pierwszy i jedynym Polakiem zwycięzcą w historii tego konkursu.

W 1997 roku z okazji 55-lecia pracy artystyczno-pedagogicznej została wydana płyta pt: Halina Mickiewiczówna - Maestra Koloratury z nagraniami archiwalnymi z lat 1953-1962, dzięki pomocy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, Wydziału Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w Gdyni, Wydziału Kultury, Nauki i Sportu Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.

Choroba i śmierć

Halina Mickiewiczówna przez wiele lat była częściowo niewidoma, chorowała na demencje siatkówki ocznej, poza tym chorowała na astmę. W połowie listopada 2001 roku jej stan zdrowia nagle się pogorszył, została hospitalizowana w jednym ze szpitali w Trójmieście, gdzie zmarła dnia 19 listopada. Pomimo ciężkiej astmy i poważnych problemów zdrowotnych Halina Mickiewicz zawsze żartowała ze swoich dolegliwości zdrowotnych.

Ciekawostki

Halina Mickiewiczówna do końca swojego życia co roku przygotowywała borowiny, które miały niepowtarzalny smak; w kuchni maestry koloratury również znajdowała się kolekcja kubków do herbaty i kawy, które jej studenci przywozili z wyjazdów krajowych i zagranicznych, a które ożywali podczas lekcji lub wizyt w domu maestry.

Przypisy