Hamburger SV (pełna nazwa Hamburger Sport-Verein e. V., w skrócie HSV) – niemiecki klub sportowy z siedzibą w Hamburgu.

Informacje ogólne o klubie

Za oficjalną datę założenia klubu uznawany jest 29 września 1887 roku. Jest klubem wielosekcyjnym; oprócz najstarszej i najbardziej utytułowanej sekcji piłki nożnej mężczyzn posiada również następujące sekcje: tenisa stołowego (założona 1927), piłki nożnej kobiet (założona 1970), siatkówki seniorów, baseballa (założona 1985), softballa, badmintona i hokeja na lodzie. W latach 1976-2002 istniała również sekcja piłki ręcznej mężczyzn — obecnie w kooperacji z HSV Hamburg.

Drużyna piłki nożnej mężczyzn nieprzerwanie od 1963 gra w Bundeslidze. Była sześciokrotnym mistrzem Niemiec (1922 — nieoficjalny tytuł, 1923, 1928, 1959/60, 1978/79, 1981/82, 1982/83) oraz ośmiokrotnym wicemistrzem Niemiec (1924, 1956/57, 1957/58, 1975/76, 1979/80, 1980/81, 1983/84, 1986/87). Zdobyła również Puchar Ligi Niemieckiej (2003), trzykrotnie Puchar Niemiec (1962/63, 1975/76, 1986/87) a kolejne trzy razy grała w meczu finałowym tych rozgrywek (1955/56, 1966/67, 1973/74). Drużyna Hamburger SV odnosiła również sukcesy w klubowych rozgrywkach europejskich. Zdobyła Puchar Mistrzów (1982/83) oraz Puchar Zdobywców Pucharów (1976/77). Dodatkowo, brała również udział w meczach finałowych: Pucharu Mistrzów (1979/80), Pucharu Zdobywców Pucharów (1967/68) i Pucharu UEFA (1981/82). Najwięcej goli (137) w historii klubu dla drużyny strzelił Uwe Seeler. W największej liczbie meczów jako zawodnik uczestniczył Manfred Kaltz (581). Barwami klubu są kolory: niebieski, biały, oraz czarny. Swoje spotkania jako gospodarz drużyna piłkarska rozgrywa od 1953 roku na stadionie HSH Nordbank Arena, mogącym pomieścić 55 869 widzów (stan na maj 2008). Gracze drużyny określani są przez fanów i media mianami: Rothosen, Hanseaten oraz Bundesliga-Dino.

Zawodnicy sekcji tenisa stołowego największe sukcesy święcili w latach 30., 40. i 50. XX wieku. Drużyna tenisa stołowego zdobyła dwukrotnie mistrzostwo Niemiec (1937, 1938), a w 1939 została wicemistrzem kraju. W grze pojedynczej mężczyzn zawodnicy zdobyli trzykrotnie mistrzostwo Niemiec: 1933 (Paul Benthien), 1934 (Erich Deisler) oraz w 1944 (Heinz Benthien) oraz trzykrotnie wicemistrzostwo kraju: 1936 (Erich Deisler), 1937 (Paul Benthien) i 1943 (Heinz Benthien). W grze pojedynczej kobiet Ursula Paulsen dwukrotnie (1956, 1958) zajęła 3. miejsce w mistrzostwach Niemiec. W grze podwójnej mężczyzn zawodnicy należący do tej sekcji zdobyli w 1943 wicemistrzostwo kraju (Heinz Benthien), natomiast trzykrotnie zajęli 3. miejsce: 1940 (Heinz Benthien), 1944 (Heinz Benthien–Erich Deisler), 1948 (Erich Deisler). W grze podwójnej kobiet Ursula Paulsen zdobyła raz (1956) 3. miejsce w miastrzostwach Niemiec. W grze mieszanej zawodnicy należący do tej sekcji zdobyli mistrzostwo kraju w 1957 (Ursula Paulsen), dwukrotnie wicemistrzostwo: 1943 (Heinz Benthien), 2003 (Oliver Alke), oraz dwukrotnie zajęli 3. miejsce: 1940 (Heinz Benthien) i 1947 (Erich Deisler).

Drużyna siatkarska mężczyzn była sześciokrotnym mistrzem Niemiec (1976, 1977, 1985, 1986, 1986, 1988). Wygrała również pięciokrotnie DVV-Pokal (Puchar Niemiec; 1974, 1977, 1983, 1985, 1989, 1992 — ten ostatni jako 1. VC Hamburg)

Drużyna baseballa (występująca pod nazwą HSV Stealers) zdobyła w 2000 mistrzostwo Niemiec, natomiast wicemistrzem kraju była trzykrotnie: 1995, 1996, 1997. W roku 2000 zespół wygrał również rozgrywki Pucharu Niemiec oraz Pucharu Europy.

Męska drużyna badmintona została w 1957 wicemistrzem Niemiec. Natomiast w 1981 zawodnicy sekcji badmintona Gert Kattau i Joachim Schulz zdobyli 3. miejsce w mistrzostwach Niemiec w grze podwójnej mężczyzn.

Drużyna piłki ręcznej mężczyzn zdobyła w 1966 wicemistrzostwo Niemiec.

Drużyna piłki nożnej kobiet była finalistą Pucharu Niemiec w 2002, a następnie w 2004 finalistą Halowego Pucharu Niemiec.

Męska drużyna krykieta była dwukrotnym wicemistrzem Niemiec (2006, 2008).

Historia

Początki

Oficjalnie za datę założenia Hamburger Sport-Verein e.V. uznaje się 29 września 1887 roku. Jednak jest to jedynie data powstania najstarszego spośród późniejszych klubów-założycieli SC Germania von 1887. Dopiero ponad dwadzieścia lat później, 2 czerwca 1919 roku doszło do połączenia trzech zespołów z Hamburga — SC Germania von 1887, Hamburger FC 1888 oraz, mającego swoją siedzibę w dzielnicy Eppendorf, FC Falke 1906.

Kolorami klubowymi drużyny piłkarskiej SC Germania von 1887 były czarny i niebieski. Dodatkowo na górnej części ubioru widniała litera "G". Mecze prowadzone były na boisku przy ówczesnym torze wyścigów konnych w dzielnicy Mühlenkamp. W latach 1896, 1897, 1901 i 1902 drużyna była czterokrotnie mistrzem ligi miejskiej (Hamburga), a w 1904 roku wicemistrzem Niemiec (po przegranej 1:3 z drużyną Britannii Berlin w finale). Kolejny z klubów Hamburger FC 1888 został założony 1 czerwca 1888 roku jako zespół powstały przy placówce oświatowej Wilhelm-Gymnasium. Stroje zawodników były ciemnoniebieskie, a mecze w roli gospodarza rozgrywano na boisku przy lodowisku w hamburskiej dzielnicy Sternschanze. Największym osiągnięciem zespołu było mistrzostwo północnych Niemiec zdobyte w 1918 roku. FC Falke 1906 utworzony został w 1906 roku przy placówce oświatowej Oberrealschule Eppendorf, a barwami zespołu były kolory niebieski (górna część ubioru) i biały (dolna).

Powstały w wyniku fuzji w 1919 klub początkowo funkcjonował pod nazwą Hamburg 88-Germania-Falke, by jeszcze w tym samym roku zmienić ją na Hamburger Sport-Verein. Barwami klubowymi stały się kolory: biały i czerwony, będące oficjalnymi barwami miasta Hamburga oraz Ligi Hanzeatyckiej. Kolorami dodatkowymi zostały niebieski i czarny, niegdyś używany przez klub SC Germania von 1887.

Lata 1919-1933

W 1919 roku klub przystąpił do rozgrywek na szczeblu regionalnym (Hamburg), zajmując w nich ostatecznie 2. miejsce. Pierwszy po połączeniu trzech klubów mecz, przegrany 1:4, drużyna z Hamburga rozegrała 1 czerwca 1919 roku przeciwko Viktorii Recklinghausen. W 1920 roku drużyna Hamburger SV wzięła udział w rozgrywkach Ligi Północnych Niemiec (Norddeutsche Liga), zajmując 1. miejsce w okręgu północnym. Po wygranym 8:0 meczu w finale Ligi Północnych Niemiec (z drużyną Hannover 96) zespół z Hamburga zakwalifikował się do rozgrywek o mistrzostwo Niemiec, kończąc rywalizację już w pierwszej rundzie, w której przegrał 1:3 z piłkarzami Duisburger SV.

W sezonie 1921/1922 piłkarze Hamburger SV ponownie zajęli, podobnie jak w ubiegłorocznych rozgrywkach, 1. miejsce w północnym okręgu Ligi Północnych Niemiec. Drużyna z Hamburga wygrała następnie turniej o mistrzostwo Niemiec, wygrywając mecze kolejno z zespołami: Titanią Stettin (5:0), Wackerem Monachium (4:0) i w finale z 1. FC Nürnberg. Ta ostatnia rywalizacja obejmowała w sumie dwa mecze – pierwszy zakończył się wynikiem remisowym 2:2 zdecydowano więc o rozegraniu meczu dodatkowego. Rozegrano go w Lipsku, a jego zwycięzcą został ze względów regulaminowych zespół hamburski.

W sezonie 1922/1923 drużyna piłkarzy Hamburger SV po raz trzeci została mistrzem okręgu w rozgrywkach Ligi Północnych Niemiec, a następnie wygrała zawody o mistrzostwo Ligi Północnych Niemiec pokonując po kolei zespoły: Borussia Harburg (3:1), Eintracht Hannover (4:1) i w meczu finałowym 2:0 Holstein Kiel. Zdobyła również po raz drugi tytuł mistrza kraju wygrywając w kolejnych rundach z piłkarzami klubów: Guts Muts Drezno (2:0), VfB Königsberg (3:2), a następnie w meczu finałowym rozegranym 10 czerwca 1923 roku na stadionie w Berlinie, drużynę Union Oberschöneweide (3:0).

Drużyna piłkarska Hamburger SV w sezonie 1923/1924 zakończyła rozgrywki Ligi Północnych Niemiec na 1. miejscu w okręgu Alster, a następnie wygrała turniej o mistrzostwo regionu. W tym sezonie zespół zdobył również wicemistrzostwo Niemiec, pokonując drużyny Sportfreunde Breslau (3:0) i SV Leipzig (1:0), ale przegrywając w meczu finałowym oglądanym przez około 30 tysięcy widzów, a rozegranym na stadionie w Berlinie z piłkarzami klubu 1. FC Nürnberg 0:2. W kolejnych trzech sezonach zespół Hamburger SV nie odnosił takich sukcesów jak w latach poprzednich. W 1925 roku drużyna piłkarska nie zakwalifikowała się do drugiej rundy mistrzostw Niemiec przegrywając z zespołem FSV Frankfurt 1:2, a w sezonie 1925/1926 zajęła 2. miejsce w mistrzostwach północnych Niemiec (Norddeutsche Meisterschaft). W tym sezonie wygrała w rozgrywkach o Puchar Północnych Niemiec, pokonując w ostatnim meczu piłkarzy klubu Holstein Kiel 3:1. Rok później zespół ponownie był drugi w mistrzostwach regionu.

W sezonie 1927/1928 zespół Hamburger SV zajął 1. miejsce w okręgu Alter w ramach rozgrywek Ligi Północnych Niemiec, a także po raz szósty został mistrzem północnych Niemiec (wygrywając wszystkie mecze, w których brał udział na turnieju — 6). W rywalizacji o mistrzostwo kraju (Deutsche Meisterschaft) wygrał po kolei z drużynami: Schalke 04 Gelsenkirchen (4:2), VfB Königsberg (4:0), Bayernem Monachium (8:0 — trzy gole Tulla Hardera), by w meczu finałowym rozgrywanym na Altonaer Stadion w Altonie pokonać Herthę Berlin 5:2, i po raz trzeci w historii klubu zostać mistrzem kraju. W latach 1929, 1931–1933 czterokrotnie zespół hamburski zostawał mistrzem północnych Niemiec, niemniej w rozgrywkach o mistrzostwo kraju przegrywał mecze już w pierwszych rundach, stąd nie brał już udziału w meczu finałowym turnieju.

1933-1945

Od 1933 roku Hamburger SV występował w nowych rozgrywkach zwanych Gauliga/Bereichsliga Nordmark. W latach 1934-1936 przegrywał je, za każdym razem będąc w tabeli za drużyną Eimsbütteler TV, wywodzącej się z dzielnicy Hamburga, Eimsbüttel. W 1937 roku wywalczyli mistrzostwo rozgrywek, przeszli fazę grupową mistrzostw Niemiec. W półfinale ulegli jednak 2:3 1. FC Nürnberg, a w meczu o 3. miejsce 0:1 VfB Stuttgart. W 1938 roku Hamburger SV ponownie był czwarty w mistrzostwach kraju, po tym jak najpierw wywalczył mistrzostwo regionu, a następnie przegrał w półfinale 2:3 z Hannoverem 96 po dogrywce i 2:4 z Fortuną Düsseldorf także po dogrywce (w pierwszym meczu między HSV a Fortuną padł bezbramkowy remis). W sezonie 1938/1939 sytuacja znów się powtórzyła i znów HSV zajęło 4. pozycję. W decydujących meczach uległo 1:4 Admirze Wiedeń, a potem 2:3 Dresdner SC. Natomiast gracz HSV, Werner Höffmann, zdobywając 28 goli w rozgrywkach został królem strzelców, pierwszym w historii mistrzostw Niemiec wywodzącym się z klubu z Hamburga. Po wybuchu drugiej wojny światowej w Niemczech rozgrywki ligowe nadal toczyły się. W 1941 roku HSV przeszedł rozgrywki regionalne bez straty punktu i wygrał fazę grupową mistrzostw kraju. W półfinale uległ jednak Schalke 04 Gelsenkirchen w dwumeczu (1:0 i 0:3). Do 1945 roku Hamburger SV nie osiągnął już więcej sukcesów w niemieckim czempionacie. W wyniku wojny zmarło kilku zawodników HSV, w tym Rudolf Noack, Werner Höffmann i Eugen Kahl. Swoje pierwsze spotkanie po zakończeniu wojny HSV rozegrał 16 lipca 1945 na swoim stadionie Rothenbaum i wygrał 2:0 z Altoną 93.

1945-1963

W 1945 roku po zwycięstwie nad III Rzeszą, Alianci podzielili ją na strefy okupacyjne czterech zwycięskich mocarstw: Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji oraz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Tak samo podzielono strefy rozgrywek piłkarskich, a Hamburg i północ Niemiec znalazła się pod wpływami Wielkiej Brytanii. W sezonie 1946/1947 w rozgrywkach okręgowych HSV zajął drugie miejsce za lokalnym rywalem, FC St. Pauli, a w 22 spotkaniach zdobył 101 goli, wygrywając m.in. 14:2 z TuS Hamburg, 11:0 z Unionem Altona czy 14:0 z Post SV. W barażach o awans do mistrzostw strefy brytyjskiej spotkał się z VfB Lübeck i zwyciężył 5:2. Potem po dwóch meczach pokonał Schalke 04 Gelsenkirchen (0:0 i 2:0), 3:1 Rot-Weiß Oberhausen, a w finale w Düsseldorfie 1:0 Borussię Dortmund. Tym samym Hamburger SV został po raz pierwszy piłkarskim mistrzem strefy brytyjskiej. Rok później piłkarze z Hamburga zostali mistrzami północy kraju, a dzięki pokonaniu Hamborn 07 3:1, Entrachtu Brunszwik 3:2 i St. Pauli 6:1 ponownie wywalczyli prymat w swojej strefie wpływów alianckich. Jednak w mistrzostwach całego kraju odpadli już po pierwszej rundzie przegrywając 1:2 z TuS Neuendorf.

Zarówno w 1949, jak i 1950 roku HSV sięgał po mistrzostwo Północnych Niemiec, jednak odpadał w mistrzostwach narodowych. W 1950 roku zespół wyjechał na tournée do Stanów Zjednoczonych i stał się pierwszą niemiecką drużyną po zakończeniu wojny, która wystąpiła na boiskach USA. Hamburger SV zwyciężył tam we wszystkich sześciu rozegranych spotkaniach: 4:1 z drużyną Nowego Jorku, 10:0 z All Stars Chicago, 9:1 z Elizabeth SC Newark, 5:0 z drużyną z Filadelfii, 7:2 z New Jersey i 9:2 z Brooklynu. Sezon 1950/1951 zakończył się czternastym w historii tytułem mistrza Niemiec Północnych, jednak w krajowych rozgrywkach zespół zajął 3. miejsce w grupie. Herbert Woitkowiak, zawodnik HSV, z 40 golami został królem strzelców całego cyklu mistrzostw kraju. Rok 1952 i 1953 przyniósł kolejne dwa mistrzostwa regionu. 15 sierpnia 1953 w barwach Hamburger Sport-Verein zadebiutował 16-letni wówczas Uwe Seeler, który w późniejszych latach stał się najlepszym strzelcem w historii klubu. Jego debiut miał miejsce w zwycięskim 5:3 meczu z Göttingen 05. W 1954 roku HSV nie odniósł sukcesu, ale w 1955 roku odzyskał on mistrzostwo swojego regionu. W sezonie 1955/1956 obronił ten tytuł, a Seeler z 32 golami został najlepszym strzelcem rozgrywek. Drużyna jednak ponownie nie potrafiła przebić się do decydującej fazy mistrzostw Niemiec. Rok później Seeler zdobył 31 bramek, najwięcej w lidze. "Die Rothosen" po raz dziewiętnasty zostali mistrzami Północy oraz dotarli do finału mistrzostw kraju. Na stadionie w Hanowerze lepsza od hamburczyków okazała się Borussia Dortmund, która zwyciężyła 4:1. W 1958 roku miała miejsce podobna historia, gdy po dwudziestym tytule mistrza regionu HSV uległo 0:3 w finale mistrzostw Niemiec Schalke 04. Natomiast rok 1959 to kolejny prymat w rozgrywkach rejonu Hamburga i okolic.

W sezonie 1959/1960 HSV trenowany przez Güntera Mahlmanna po wygraniu mistrzostw Północy zwyciężył także swoją grupę w rundzie eliminacyjnej mistrzostw Niemiec. Dzięki temu 25 czerwca 1960 roku na Waldstadionie we Frankfurcie nad Menem zmierzył się w decydującym o czempionacie spotkaniu z 1. FC Köln. Ostatecznie Hamburger SV zwyciężył 3:2 po golach Uwe Seelera i jednym Gerta Dörfela, dzięki czemu po 32 latach ponownie został najlepszą drużyną Niemiec. Jesienią 1960 klub po raz pierwszy w historii wystąpił w europejskich pucharach. W 1/8 finału edycji 1960/1961 Pucharu Mistrzów zmierzył się ze szwajcarskim BSC Young Boys. W pierwszym meczu w Bernie Niemcy wygrali 5:0 po dwóch golach Klausa Stürmera i Uwe Seelera oraz jednym Klausa Neisnera. W rewanżu w Hamburgu padł remis 3:3 (bramki dla HSV zdobywali Stürmer, "Charly" Dörfel i po samobójczym trafieniu Léon Walker). W ćwierćfinale HSV trafił na mistrza Anglii, Burnley F.C.. W Anglii Hamburger SV przegrał 1:3 (gol Dörfla), ale w rewanżu na własnym stadionie wygrał 4:1 (dwa trafienia Seelera i jedno Dörfla oraz Stürmera) i awansował do dalszej rundy. W półfinale z Barceloną do rozstrzygnięcia potrzeba było trzech spotkań. W pierwszym w Hiszpanii wygrała Barcelona 1:0, a w drugim w Niemczech HSV 2:1 (strzelcy dla HSV: Peter Wulf i Seeler). W decydującym o awansie meczu, na neutralnym stadionie w Brukseli wygrała Barcelona 1:0 po bramce Evaristo de Macedo i to ona weszła do finału. Ani w 1961, ani w kolejnych dwóch latach HSV nie zdołało osiągnąć kolejnych sukcesów w rozgrywkach ligowych. Jednak w 1963 roku klub dotarł do finału Pucharu Niemiec i dzięki hat-trickowi Uwego Seelera pokonał 3:0 Borussię Dortmund, zapisując tym samym w swojej historii pierwszy zdobyty krajowy puchar.

1963-1976

Uwe Seeler, najlepszy strzelec Hamburger SV w historii.

W 1963 roku Niemiecki Związek Piłki Nożnej utworzył nowe rozgrywki w kraju - Bundesligę, składającą się pierwotnie z 16 drużyn. W skład wszedł między innymi Hamburger SV, a w premierowym sezonie zespół ten poprowadził trener Martin Wilke. 24 sierpnia HSV rozegrał swoje pierwsze spotkanie w Bundeslidze i zremisował na wyjeździe z Preußen Münster 1:1. 7 marca 1964 roku Hamburger SV uległ na wyjeździe 2:9 TSV 1860 Monachium i jest to najwyższa porażka w historii klubu. Na koniec sezonu 1963/1964 drużyna z Hamburga zajęła 6. miejsce, a jej napastnik Uwe Seeler z 30 golami został królem strzelców.

Po sezonie 1963/1964 doszło do zmiany trenera. Wilkego zastąpił Georg Gawliczek. W HSV pracował dwa lata, ale nie osiągnął sukcesów w lidze. Natomiast jego następca Josef Schneider doszedł z zespołem do finału Pucharu Niemiec, jednak hamburczycy ulegli w nim 0:4 Bayernowi Monachium. Schneidera zastąpił Kurt Koch, a Hamburger SV miał wystąpić w Pucharze Zdobywców Pucharów 1967/1968, gdyż poprzednim triumfatorem tych rozgrywek był właśnie Bayern, który automatycznie uzyskał miejsce w następnej edycji. W 1/16 finału HSV zmierzył się ze zdobywcą Pucharu Danii, Freja Randers. W pierwszym meczu w Hamburgu po 3 golach Seelera i po jednym Wernera Krämera oraz jednym Franza-Josefa Höniga "Die Rothosen" wygrali 5:3. W rewanżu także zwyciężyli, tym razem 2:0 po trafieniach Jürgena Kurbjuhna i Holgera Dieckmanna. W 1/8 finału przeciwnikiem Hamburger Sport-Verein była Wisła Kraków. Niemcy wygrali dwumecz pokonując "Wiślaków" 1:0 w Krakowie (gol Seelera) i 4:0 na własnym stadionie (dwa gole Schulza i po jednym Seelera i Kurbjuhna). HSV w drodze do finału przeszedł także dwie następne przeszkody. W ćwierćfinale uporał się z Olympique Lyon po trzech meczach (2:0 po bramkach Dieckmanna i Dörfla), 0:2 i w dodatkowym znów 2:0 po dwóch trafieniach Seelera). Natomiast w pierwszym meczu 1/2 finału Niemcy zremisowali 1:1 z Cardiff City (gol: Helmut Sandmann), ale w drugim w Cardiff pokonali miejscowych 3:2 (gole: dwa Höniga i jeden Seelera). 23 maja 1968 w finale na Feijenoord Stadion w Rotterdamie HSV podejmował A.C. Milan. Już w 3. minucie bramkę dla "rosso-nerich" strzelił Kurt Hamrin, a w 15. dołożył drugie trafienie, dzięki czemu mediolańczycy sięgneli po Puchar Zdobywców Pucharów.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

Koch pracował w Hamburger SV jeszcze przez rok, ale nie odnosząc sukcesu w lidze został zastąpiony przez Georga Knöpfle. W 1970 roku HSV był szósty w lidze, jednak ponownie doszło do zmiany trenera i nowym szkoleniowcem klubu został Klaus-Dieter Ochs. Poprawił on lokatę z poprzedniego sezonu, jednak z kolejnych dwóch HSV zajmował miejsca poza dziesiątką. 1 maja 1972 roku karierę sportową zakończył Uwe Seeler, a na jego pożegnalny mecz na Volksparkstadion przybyło 62 tysiące widzów. W 1973 roku następcą Ochsa mianowano Kuno Klötzera. W 1974 roku doprowadził on zespół do finału Pucharu Niemiec, jednak HSV uległ w nim 1:3 Eintrachtowi Frankfurt. Z kolei w 1975 roku zajął 4. miejsce w lidze, a sezon później wywalczył wicemistrzostwo kraju kończąc sezon 4 punkty za Borussią Mönchengladbach. 26 czerwca 1976 Hambruger SV zdobył swój drugi krajowy puchar w historii, gdy na stadionie we Frankfurcie nad Menem pokonał 2:0 1. FC Kaiserslautern.

1976-1987

Dzięki zdobyciu Pucharu Niemiec Hamburger SV jesienią 1976 wystąpił w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów. Już w pierwszej rundzie spotkał się z Islandzkim ÍBK Keflavík. Zdobywca Pucharu Islandii w pierwszym meczu w Hamburgu uległ 0:3, a gole dla Niemców zdobywali Klaus Zaczyk, Willi Reimann i Peter Hidien. W rewanżu w Islandii padł remis 1:1 (HSV zdobył gola po strzale Hidiena). W 1/8 finału "Die Rothosen" wylosowali Heart of Midlothian F.C. ze Szkocji. Zawodnicy Hamburger SV dwukrotnie zdobywali po 4 gole w meczu wygrywając najpierw 4:2 na własnym stadionie (trafienia Olego Björnmose, Kurta Eigla, Williego Reimanna i Manfreda Kaltza) oraz 4:1 w Edynburgu (po dwie bramki Eigla i Felixa Magatha). W ćwierćfinale HSV uporał się z kolejną przeszkodą - MTK Budapeszt. W pierwszym meczu zremisowali ze zdobywcami Pucharu Węgier 1:1, a gola zdobył Georg Volkert. W rewanżu na Volksparkstadion hamburczycy wygrali z Węgrami 4:1, a bramki zdobywali: Reimann (2), Kaltz i Zaczyk. W półfinale Niemcy wylosowali Atlético Madryt i na Estadio Vicente Calderón przegrali oni z gospodarzami 1:3, a autorem honorwego trafienia był Magath. W rewanżu odrobili stratę wygrywając 3:0 i dzięki golom Kaltza, Reimanna i Ferdinanda Kellera awansowali do finału. 11 maja 1977 roku na Stadionie Olimpijskim w Amsterdamie przeciwnikiem Hamburger Sport-Verein był belgijski Anderlecht. Do 78. minuty utrzymywał się wynik bezbramkowy i wtedy gola z rzutu karnego zdobył Georg Volkert. W 88. minucie gola na 2:0 zdobył Magath i Hamburger SV zdobyło swoje pierwsze europejskie trofeum w historii.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

Po sukcesie w Pucharze Zdobywców Pucharów ze stanowiska trenera odszedł Klötzer i został zastąpiony przez Rudiego Gutendorfa, ale niedługo potem kolejnym trenerem został Turek Arkoç Özcan, były bramkarz HSV. Jednym z transferów przeprowadznych przez hamburski klub było zakupienie reprezentanta Anglii, Kevina Keegana. Özcan doprowadził HSV do 10. miejsca w lidze, a przed sezonem 1978/1979 został zastąpiony przez Chorwata z pochodzenia, Branko Zebeca. Na koniec sezonu wywalczył on mistrzostwo Niemiec, pierwsze dla HSV od czasu utworzenia Bundesligi. Najlepszym strzelcem zespołu został Keegan, który zdobył 17 goli. Jesienią 1979 Hamburger SV drugi raz w swojej historii wystąpił w Pucharze Mistrzów. W pierwszej rundzie wyeliminował islandzki Valur Reykjavík. W stolicy Islandii dwa gole zdobył Horst Hrubesch i jednego Ivan Buljan, a HSV wygrał 3:0. W rewanżu w Hamburgu ponownie wygrali Niemcy, tym razem 2:1, po bramkach Hrubescha i Bernda Wehmeyera. W 1/8 finału rywalem hamburczyków było Dinamo Tbilisi. Na Volksparkstadion padł rezultat 3:1 dla HSV (gole Kaltza, Keegana i Hartwiga), a w rewanżu w Tbilisi 3:2 dla przyjezdnych (trafienia Keegana, Hrubescha i Buljana). W ćwierćfinale "Die Rothosen" natrafili na mistrza Jugosławii, Hajduka Split. W 45. minucie meczu w Hamburgu jedynego gola zdobył Willi Reimann. Na wyjeździe Niemcy ulegli 2:3, ale dzięki golom autorstwa Hrubescha i Holgera Hieronymusa strzelonym w Splicie awansowali do 1/2. W niej rywalem Hamburger SV był Real Madryt. Na Estadio Santiago Bernabéu "Królewscy" zwyciężyli 2:0, a bohaterem spotkania był strzelec dwóch goli Santillana. W rewanżu lepsi okazali się gracze HSV, którzy po dwóch golach Kaltza, dwóch Hrubescha i jednym Memeringa wygrali 5:1 i awansowali do finału Pucharu Europy, w którym ich rywalem miał być obrońca trofeum, Nottingham Forest. Finał odbył się 28 maja 1980 roku na Santiago Bernabéu w Madrycie. Jedynego gola spotkania zdobył John Robertson w 21. minucie meczu, a piłkarze Forest drugi raz z rzędu sięgnęli po najważniejsze trofeum klubowe w Europie. Z kolei w lidze Hamburger SV był drugi tracąc dwa punkty do Bayernu Monachium.

Finał Pucharu Mistrzów

Franz Beckenbauer, jeden z czołowych obrońców świata, w HSV grał w latach 1980-1982.

Latem 1980 nowym zawodnikiem Hamburger SV został mistrz świata z 1974 roku i dwukrotny laureat Złotej Piłki Franz Beckenbauer. W trakcie sezonu 1980/1981 Zebeca zastąpił jego rodak Aleksandar Ristić. HSV został wicemistrzem kraju, ponownie będąc za Bayernem w tabeli. W 1/32 Pucharu UEFA Hamburger SV pokonał w dwumeczu jugosłowańskie FK Sarajevo. W pierwszym meczu padł wynik 4:2 dla Niemców (dwie bramki Hrubescha i po jednej Kaltza oraz Hartwiga), a w drugim remis 3:3 (hat-trick Hrubescha). Hamburczycy przeszli także 1/16 finału. Po remisie 1:1 na Philips Stadion z tamtejszym PSV Eindhoven (kolejny gol Hrubescha), wygrali u siebie 2:1 (trafienia Jürgena Groha i Hrubescha). HSV odpadł jednak w 1/8 finału po dwóch porażkach z AS Saint-Étienne: 0:5 na własnym stadionie i 0:1 we Francji.

Latem 1981 roku nowym trenerem zespołu został Austriak Ernst Happel, który w 1978 roku na mistrzostwach świata w Argentynie wywalczył z reprezentacją Holandii wicemistrzostwo świata. W lidze drużyna pod jego wodzą wywalczyła swój szósty tytuł mistrza kraju, a drugi od czasu utworzenia Bundesligi. HSV zakończyło sezon z 3 punktami przewagi nad drugim w tabeli 1. FC Köln, a napastnik Horst Hrubesch z 27 golami został najlepszym strzelcem ligi. Hamburger SV wystąpił także w rozgrywkach Pucharu UEFA. W pierwszej rundzie rywalem Niemców był FC Utrecht, jednak już w premierowym spotkaniu przegrali oni 0:1 na własnym stadionie. W rewanżu w Arnhem padło 9 bramek, a HSV zwyciężył 6:3 po dwóch golach Jürgena Milewskiego oraz po jednym Bernda Wehmeyera, Jimmy'ego Hartwiga, Larsa Bastrupa oraz 20-letniego wówczas Thomasa von Heesena. W 1/16 finału rywalem HSV był francuski zespół Girondins Bordeaux. U siebie Francuzi wygrali 2:1, a honorowego gola dla wicemistrzów RFN zdobył Manfred Kaltz z rzutu karnego. W rewanżu na Volksparkstadion dwie bramki zdobył Horst Hrubesch i dzięki zwycięstwu 2:0 dalej awansował zespół z Hamburga. W 1/8 finału Hamburger SV wylosował Aberdeen F.C. i ponownie przegrał pierwszy mecz, tym razem 2:3 (dwa gole dla HSV zdobywał Hrubesch). Wygrał jednak rewanż 3:1 (zdobywcy bramek: Hrubesch, Memering i Ditmar Jakobs) i przeszedł do kolejnej rundy. Pierwszy mecz ćwierćfinałowy ze szwajcarskim Neuchâtel Xamax zakończył się zwycięstwem hamburczyków 3:2 (trafienia Bastrupa, Memeringa i von Heesena), a w drugim spotkaniu padł wynik bezbramkowy. Półfinałową parę Hamburger SV tworzył z FK Radničkim Nisz z Jugosławii. Pierwszy mecz Jugosłowianie wygrali 2:1 u siebie, a honorowego gola dla niemieckiej drużyny zdobył von Heesen. W rewanżowym meczu ulegli jednak w Hamburugu 1:5 - von Heesen z Hartwigiem zdobyli po dwie bramki, a jedną dołożył Felix Magath. 5 maja 1982 roku HSV rozegrał swój pierwszy finałowy mecz na Ullevi w Göteborgu z tamtejszym IFK, jednak uległ 0:1. Rewanż również nie był udany dla podopiecznych Happela, którzy na własnym stadionie zostali pokonani 3:0 przez Szwedów.

Finał Pucharu UEFA

Finał Pucharu UEFA

Felix Magath, zdobywca zwycięskiego gola dla HSV w finale Pucharze Mistrzów 1983.

W sezonie 1982/1983 zespół Happela kontynuował pasmo sukcesów i drugi raz z rzędu okazał się najlepszy w lidze, dzięki lepszej różnicy bramek niż rywal Werder Brema. Atak Hrubesch-Milewski zdobył w tamtym sezonie łącznie 32 gole. Dzięki wywalczonemu rok wcześniej tytułowi mistrza RFN, Hamburger Sport-Verein wystąpił w edycji 1982/1983 Pucharu Mistrzów. W 1/16 finału spotkał się z mistrzem Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Dynamem Berlin i po remisie 1:1 w Berlinie (gol Milewskiego) wygrał u siebie 2:0, dzięki bramkom Hartwiga i Hrubescha. W 1/8 finału rywalem Niemców był mistrz Grecji, Olympiakos Pireus. Na własnym stadionie wygrali oni z Grekami 1:0, dzięki bramce von Heesena. Jednak w rewanżu nie dali szans rywalom zwyciężając 4:0, a gole w Pireusie strzelali Magath, Hrubesch, Rolff i Bastrup. W ćwierćfinale rywalem HSV był mistrz Związku Radzieckiego, Dynamo Kijów, prowadzony przez trenera Jurija Morozowa. 2 marca 1983 na stadionie w Tbilisi hat-tricka ustrzelił Lars Bastrup przyczyniając się do wygranej 3:0. W rewanżu mistrzowie RFN przegrali 1:2 (gol Hartwiga), ale awansowali do 1/2 finału. Przeciwnikiem Niemców w tej fazie rozgrywek Real Sociedad San Sebastián, mistrz Hiszpanii. Na Estádio Anoeta był remis 1:1, a strzelcem bramki dla HSV był Rolff. W 75. minucie rewanżowego spotkania gola zdobył Dimitar Jakobs, jednak 5 minut później wyrównał Diego Alvárez. W 84. minucie wynik meczu ustalił von Heesen i Hamburger SV drugi raz w swojej historii awansował do finału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych. W równoległym dwumeczu półfinału Juventus uporał się z Widzewem Łódź i to mistrz Włoch miał być przeciwnikiem Hamburger SV w finale. 25 maja 1983 roku na Stadionie Olimpijskim w Atenach już w 7. minucie Felix Magath pokonał bramkarza "Starej Damy", Dino Zoffa. Włosi do końca meczu nie zdołali jednak odrobić strat i Hamburger SV zdobył Puchar Europy po raz pierwszy w swojej historii i stał się drugim niemieckim zespołem, który tego dokonał.

Finał Pucharu Mistrzów

Thomas von Heesen, napastnik HSV w latach 80. i 90.

W Pucharze Interkontynentalnym, rozegranym w tym samym roku, Hamburger SV uległ 1:2 po dogrywce zdobywcy Copa Libertadores Grêmio Porto Alegre. Z kolei w Superpucharze Europy zremisowali 0:0 i przegrali 0:2 z Aberdeen. W sezonie 1983/1984 drużyna Happela do końca walczyła o tytuł mistrzowski, jednak utraciła go na rzecz VfB Stuttgart, tracąc do tej drużyny 4 punkty. Najlepszym strzelcem HSV po odejściu Hrubescha do Standardu Liège został Dieter Schatzschneider z 15 golami. Pierwszą rundę Pucharu Mistrzów HSV przeszedł, dzięki wycofaniu się Vllazni Szkodra. Przygodę z pucharem obrońcy tytułu zakończyli już w 1/8 finału na potyczkach z Dinamem Bukareszt. W Bukareszcie przegrali oni 0:3, a w rewanżu nie zdołali odrobić strat i wygrali 3:2, pomimo że do 80 minuty prowadzili 3:0 po dwóch golach Jakobsa i jednym von Heesena. W 1985 roku HSV był piąty w lidze, a w Pucharze UEFA najpierw przeszedł Southampton F.C. (0:0 i 2:0 po golach Kaltza i Szkota McGhee), a następnie CSKA Sofia (4:0 po dwóch bramkach von Heesena, jednej Magatha i McGhee oraz 2:1 po trafieniach Wuttke i McGhee). Odpadli w 1/8 finału po dwumeczu z Interem Mediolan. U siebie wicemistrz RFN zwyciężył 2:1 (bramki Schrödera i von Heesena), ale w rewanżu uległ 0:1. W 1986 roku HSV był siódmy, a w 1987 drugi w lidze za Bayernem. W tamtym roku zdobył też swój trzeci Puchar Niemiec po zwycięstwie 3:1 nad Stuttgarter Kickers.

1987-1999

Thomas Doll, były piłkarz i trener HSV.

Latem 1987 roku Ernst Happel powrócił do ojczyzny i został trenerem Tirolu Innsbruck, a nowym trenerem Hamburger SV został Josip Skoblar, ale jeszcze w tym samym roku został zmieniony przez byłego gracza "Die Rothosen", Williego Reimanna. W sezonie 1987/1988 zajął 6. miejsce w lidze. W Pucharze Zdobywców Pucharów klub odpadł w 1/8 finału po dwóch porażkach 0:1 i 0:2 z Ajaksem Amsterdam. W 1989 roku gracze Reimanna byli czwarci w lidze, a sezonie 1989/1990 był ostatnim dla tego szkoleniowca w Hamburger SV. Został on zwolniony po zajęciu 11. pozycji w Bundeslidze i odpadnięciu w ćwierćfinale Pucharu UEFA z Juventusem (0:2 i 2:1 po golach Jana Furtoka i Andreasa Merkle). We wczseśniejszych rundach HSV eliminował kolejno Örgryte IS (2:1, 5:1), Real Saragossa (0:1, 2:0) i FC Porto (1:0, 1:2).

Następcą Reimanna w 1990 roku został Gerd-Volker Schock. Trener ten pracował w Hamburgu przez dwa sezony doprowadzając tamtejszy klub do 5. i 12. miejsca w Bundeslidze. W trzech kolejnych sezonach najlepszym strzelcem zespołu był Polak Jan Furtok. W czerwcu 1991 roku klub, po tym jak przeżywał kłopoty finansowe, sprzedał Thomasa Dolla do Lazio Rzym za 16 milionów marek, co było najdroższym wówczas transferem w historii HSV. W edycji 1991/1992 Pucharu UEFA Hamburger SV odpadł 1/8 finału dwukrotnie ulegając 1:2 i 1:4 czeskiej Sigmie Ołomuniec.

W latach 1992-1995 trenerem zespołu był Benno Möhlmann, ale w trzech kolejnych sezonach drużyna zajmowała miejsca poniżej dziesiątego - kolejno dwunaste, jedenaste i trzynaste. Następcą Möhlmanna w 1995 roku został Felix Magath, który był asystentem swojego poprzednika, a prezesem klubu wybrano innego byłego gracza "Die Rothosen", Uwego Seelera. Na stanowisku pierwszego trenera klubu pracował dwa lata. W 1996 roku był z HSV piąty w lidze, ale rok później jego podpieczni zajęli 12. pozycję. Dodatkowo odpadli w 3. rundzie Pucharu UEFA po dwóch porażkach z AS Monaco 0:3 i 0:2. W 1997 roku szkoleniowcem klubu został Frank Pagelsdorf, a w 1998 roku rozpoczęto przebudowę stadionu Volksparkstadion. Do końca lat 90. piłkarze Hamburger SV nie osiągnęli większych sukcesów. W 1998 roku zajęli 9., a w 1999 7. miejsce w lidze.

1999-2010

Rafael van der Vaart, czołowy piłkarz Hamburger SV w latach 2005-2008.

Nowymi nabytkami Hamburger SV przed rozpoczęciem sezonu 1999/2000 byli między innymi dwaj Irańczycy Mehdi Mahdavikia i Vahid Hashemian, a także Chorwat Niko Kovač i napastnik VfL Wolfsburg Roy Präger. W 2000 roku zespół pod przewodnictwem Franka Pagelsdorfa zajął 3. miejsce w lidze za Bayernem Monachium i Bayerem Leverkusen. Najlepszymi strzelcami tamtego sezonu byli Ghańczyk Anthony Yeboah, Präger i bramkarz Hans-Jörg Butt, który zaliczył 9 trafień, wszystkie z rzutów karnych. Latem 2000 zespół wzmocnili tacy zawodnicy jak Bośniak Sergej Barbarez z Borussii Dortmund, trzej Czesi Milan Fukal, Tomáš Ujfaluši i Marek Heinz czy reprezentant Danii Stig Tøfting. Zespół po raz pierwszy wystąpił w nowej edycji Ligi Mistrzów, a w eliminacjach trafił na Brøndby IF. W Kopenhadze wygrał 2:0 po golach Barbareza i Mahdavikii, a w rewanżu zremisował 0:0. W fazie grupowej przeciwnikiem hamburczyków były drużyny Juventusu, Panathinaikosu Ateny i Deportivo La Coruña. W pierwszym meczu grupowym HSV zremisował 4:4 u siebie ze Juventusem, a autorami bramek dla Hamburger SV byli Yeboah, Mahdavikia, Butt i Kovač. W 2. kolejce zespół uległ na wyjeździe Deportivo 1:2 (gol Barbareza), a w 3. u siebie Panathinaikosowi 0:1. W drugim spotkaniu z "Koniczynkami" w Atenach padł bezbramkowy remis, ale HSV wygrało w Turynie z "Juve" 3:1, dzięki golom Prägera, Yeboaha i Panadicia. W ostatniej kolejce fazy grupowej Niemcy zremisowali u siebie 1:1 z Deportivo (bramka Mahdavikii) i zajęli ostatecznie 3. miejsce w swojej grupie, a z Pucharu UEFA odpadli po dwóch porażkach 0:1 i 0:3 z Romą. W lidze zespół spisał się słabiej niż przed rokiem i zajął 13.lokatę. Królem strzelców Bundesligi z 22 golami został Sergej Barbarez.

Mladen Petrić, czołowy obecnie strzelec HSV.

W 2001 roku odszedł trener Pagelsdorf, a w jego miejsce zatrudniono Austriaka Kurta Jarę. Z drużyny odeszli Yeboah, Butt, Kovač, Tøfting czy Hashemian, a w ich miejsce zakupiono między innymi Jörga Albertza z Rangers F.C., Bernarda Romeo z San Lorenzo de Almagro czy bramkarza Martina Pieckenhagena. W 2002 roku HSV był jedenasty w lidze, a w 2003 zajął 4. pozycję. W Pucharze UEFA grał tylko w jednej rundzie i odpadł z niego po dwumeczu z Dniprem Dniepropetrowsk (2:1, 0:3).

Jeszcze w 2003 roku zwolniono trenera Jarę, a za niego zatrudniono Klausa Toppmöllera. Z kolei od 2004 roku kolejnym szkoleniowcem klubu był dawny zawodnik HSV, Thomas Doll. Najlepszy strzelec HSV ostatnich trzech sezonów, Romeo, odszedł do RCD Mallorca, a Ujfaluši został sprzedany za 7,5 miliona euro do Fiorentiny. W zamian zakupiono Benjamina Lautha z TSV 1860 Monachium, Belgowie Daniela Van Buytena z Olympique Marsylia i Émile Lokonda Mpenza ze Standardu Liège oraz Piotra Trochowskiego z Bayernu Monachium i Khalida Boulahrouza z RKC Waalwijk. Drużyna zajęła 8. miejsce w sezonie 2004/2005, a najlepszym strzelcem z 11 golami został Barbarez.

Na sezon 2005/2006 Doll pozostał na stanowisku pierwszego trenera. W klubie ponownie nastąpiła wymiana kadry zawodników. Mpenza odszedł do katarskiego Ar-Rajjan, a Romeo wrócił z wypożyczenia do Mallorki, ale odszedł do Osasuny Pampeluna. Do drużyny przybyli za to dwaj czołowi zawodnicy Ajaksu Amsterdam, Rafael van der Vaart za 5,1 miliona euro i Nigel de Jong za 1,5 miliona euro, a także Kameruńczyk Timothée Atouba z Tottenhamu Hotspur. Van der Vaart był obok Barbareza najlepszym strzelcem sezonu, w którym Hamburger SV zajęło 3. miejsce kwalifikując się do fazy eliminacyjnej Ligi Mistrzów.

Nigel de Jong, gracz HSV w latach 2006-2009 i najdrożej sprzedany zawodnik w historii klubu.

Przed rozpoczęciem sezonu sezon 2006/2007 w HSV doszło do kolejnych ruchów transferowych. Klub sprzedał za 8 milionów euro Van Buytena do Bayernu Monachium i za ponad 13 milionów Boulahrouza do Chelsea Londyn. Natomiast Barbarez odszedł za darmo do Bayeru Leverkusen. Natomiast do zespołu z Hamburga przybyli: Vincent Kompany z Anderlechtu za 8 milionów euro (stał się najdroższym piłkarzem zakupionym przez HSV), Joris Mathijsen z AZ Alkmaar za 6 milionów, Argentyńczyk Juan Pablo Sorín z Villarrealu, Peruwiańczyk José Paolo Guerrero z Bayernu, reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej Boubacar Sanogo z 1. FC Kaiserslautern, bramkarz Frank Rost z Schalke 04 Gelsenkirchen oraz chorwacki napastnik Ivica Olić z CSKA Moskwa. Tak wzmocniony HSV wystąpił w eliminacjach do Ligi Mistrzów. W pierwszym meczu eliminacyjnym zremisował 0:0 u siebie z Osasuną, a na wyjeździe 1:1 i dzięki zdobytej bramce w Pampelunie awansował po raz drugi w historii do fazy grupowej. W niej przeciwnikami hamburczyków były zespoły Arsenalu, FC Porto i CSKA Moskwa. Już w pierwszym spotkaniu w Hamburgu HSV uległ 1:2 Arsenalowi, a honorowego gola w 90. minucie zdobył Sanogo. W 2. kolejce HSV uległ w Moskwie CSKA 0:1, a w 3. kolejce przegrał 1:4 z FC Porto (gol Trochowskiego). W rewanżu z Portugalczykami na własnym stadionie Niemcy przegrali 1:3 (trafienie van der Vaarta), a w drugim meczu z Arsenalem ponieśli porażkę 1:2 (również bramka van der Vaarta). W ostatnim meczu w Lidze Mistrzów HSV wygrał 3:2 u siebie z CSKA po golach Besarta Berishy, van der Vaarta i Sanogo i tym samym zajął ostatnie miejsce w swojej grupie. W lidze HSV do lutego zajmował miejsce zagrożone spadkiem i wtedy zwolniono Dolla. W jego miejsce przybył Huub Stevens i doprowadził zespół do 7. miejsca w lidze.

Przed sezon 2007/2008 z zespołu Stevensa odszedł Sanogo (do Werderu Brema), a zakupiono czołowego zawodnika FSV Mainz 05, Egipcjanina Mohameda Zidana. W lidze HSV był czwarty, a 14 goli zdobył Olić. Wystąpił także w rozgrywkach Pucharu UEFA. Przeszedł rundę eliminacyjną po meczach z Honvédem Budapeszt (0:0, 4:0), a w fazie grupowej pokonał 1:0 Brann Bergen, 3:0 Stade Rennes, 2:0 Dinamo Zagrzeb i zremisował 1:1 z FC Basel. W kolejnej rundzie przeszedł FC Zürich (3:1, 0:0), ale odpadł z 1/8 finału. Przegrał 0:1 w Leverkusen z Bayerem, a u siebie wygrał 3:2 (gole Trochowskiego, Guerrero i van der Vaarta).

W 2008 roku nowym trenerem HSV został Martin Jol. Przed sezonem odeszli Kompany do Manchesteru City, van der Vaart do Realu Madryt i Zidan do Borussii Dortmund. Z kolei nowymi nabytkami HSV zostali Thiago Neves z Fluminense Rio de Janeiro, Marcell Jansen z Bayernu czy Chorwat Mladen Petrić z Borussii. W zimowym oknie transferowym de Jong został sprzedany za 19,5 miliona euro do Manchesteru City stając się najdroższym sprzedanym zawodnikiem w historii klubu. Z kolei Brazylijczyk Neves odszedł do saudyjskiego Al-Hilal.

Sukcesy

 Osobny artykuł: Hamburger SV w europejskich pucharach.

Sezony w Bundeslidze