Św. Jan piszący "Apokalipsę"

Har-Magedon (Armageddon, Armagedon, Armagieddon) – miejsce zapowiadanej w Apokalipsie św. Jana (Ap 16;16) ostatecznej bitwy między siłami dobra i zła, w której hordy Szatana zetrą się z anielskimi hufcami pod wodzą Chrystusa w zażartej walce. W jej wyniku demoniczne siły i ich sprzymierzeńcy zostaną ostatecznie pokonani, a Boskie zwycięstwo rozpocznie okres tysiącletniego panowania Chrystusa (czyli Millenium). Walkę wygrywają słudzy Boży. Szatan zostaje uwięziony na tysiąc lat w Czeluści. Po upływie tysiąca lat Szatan zostaje uwolniony i wtedy siły zła ostatecznie przegrywają. Wszyscy źli ludzie razem z Diabłem zostają zrzuceni do "jeziora ognia". Bóg tworzy nowe miasto, w którym nie ma chorób ani śmierci, głodu, płaczu i smutku. Żyją tam wyłącznie dobrzy ludzie.

Omówienie fragmentu opisującego Armageddon

Fragment opisujący wydarzenia prowadzące do Armagedonu, to księga Objawienia 16,13-16 .

Werset 13 mówi, że z ust Smoka, Bestii i Fałszywego Proroka wydobywają się trzy nieczyste duchy podobne żabom. Żaby w Prawie Mojżeszowym były zaliczane do zwierząt nieczystych. Fakt, że te duchy wychodzą z ust postaci, wskazuje, że symbolizują wypowiadane przez nich słowa. Przekład Dosłowny w przypisie do tego wersetu wyjaśnia, że "Ich postaci mogą się odnosić do propagandy czasów ostatecznych". Podobne wyjaśnienie jest zawarte w Przekładzie Nowego Świata, gdzie duchy oddano jako "nieczyste natchnione wypowiedzi".

Werset 14 wyjawia, że pod wpływem demonów narody zmierzają do sytuacji światowej, która zakończy się wojną z Bogiem. Posługują się cudami, które mają wprowadzić w błąd mieszkańców ziemi. Armageddon jest tu nazwany "wojną wielkiego dnia Boga Wszechmocnego" (NW,BWP), "bitwą wielkiego dnia Boga, Wszechwładcy" (NBG) lub "wielkim dniem Wszechmogącego Boga" (inne przekłady).

Werset 15 pozornie nie pasuje do tego fragmentu. Jezus Chrystus oznajmia, że przychodzi jak złodziej. Szczęśliwy okaże się ten, kto czuwa i strzeże swoich szat, by nie chodzić nago i nie być pohańbionym. Chrystus nawołuje do czuwania i do tego, by nie zostać oszukanym demoniczną propagandą, jaka ma się wtedy rozlegać po całej ziemi. Fragment dotyczący szat i pohańbienia nawiązuje do zwyczajów panujących w Izraelu. Gdy jeszcze istniała świątynia, kapłani i lewici mieli czuwać dzień i noc wokół niej. Zarządca Góry Świątynnej obchodził wszystkie straże, niosąc przed sobą płonące pochodnie. Jeśli któryś ze strażników nie powstał i nie powiedział: ‚Pokój tobie, zarządco Góry Świątynnej!’, i okazało się, że zasnął, to Zarządca bił go swą laską i miał prawo spalić mu odzienie. Ponieważ ten „przełożony świątyni”, obchodził podczas straży nocnych wszystkie 24 stanowiska strażników, każdy z nich musiał czuwać, by nie dać się zaskoczyć.

Werset 16 wyjaśnia, że narody zostają zebrane na miejscu zwane po hebrajsku "Har-Magedon". Jest to jedyne miejsce w Biblii, gdzie ta nazwa się pojawia.

Pochodzenie nazwy

W języku polskim brzmi ono jako "Armageddon" (z różnymi wariantami wymowy). W języku hebrajskim brzmi "Har-Magedon." Termin ten pochodzi od Megiddo – starożytnego miasta w Palestynie. Słowo "har" oznacza górę,stąd całe słowo Har-Magedon to "góra Megiddo". Ponieważ Megiddo miało strategiczne znaczenie dla armii, znalazło to wydźwięk w jego nazwie. Słowo Megiddo oznacza "zgromadzenie, spotkanie, koncentrację wojsk".

Z miastem Megiddo wiąże się jego rola jako miejsca bitew, które zdecydowały o losach wielu narodów, a nawet imperiów. Eric H. Cline, Profesor Archeologii i Historii Starożytnej na Uniwersytecie George'a Washingtona wymienia ich aż 34 .

Dlatego wyraz Har-Magedon można przetłumaczyć jako "góra zgromadzenia wojsk" lub "góra rozstrzygnięcia".