Harriet Elisabeth Stowe z domu Beecher (ur. 14 czerwca 1811 w Litchfield w stanie Connecticut, zm. 1 lipca 1896 w Hartford), amerykańska pisarka i działaczka społeczna, znana głównie z napisania sentymentalnej powieści Chata wuja Toma, opisującej murzyńskich niewolników zamieszkujących amerykańskie Południe. Pisała także powieści historyczne oraz powieści obyczajowe, których akcja toczy się zwykle w Nowej Anglii. Brała udział w akcji ukrywania zbiegłych niewolników i przerzucania ich na Północ, walczyła również o prawa wyborcze dla kobiet.

Córka pastora kongrenacjonalistycznego, Lymana Beechera, uczyła się, a później sama nauczała w szkole swej siostry w Hartford (Connecticut). Od 1832 pracowała jako nauczycielka w Cincinnati. Zamieszczała w lokalnej prasie opowiadania i szkice. W 1836 poślubiła Calvina Ellisa Stowe'a, pastora i profesora w teologicznym seminarium jej ojca. Obserwowanie w Kentucky życia niewolników i nastroje abolicjonistyczne w seminarium wywarły na nią znaczny wpływ. W 1850 przeprowadziła się do Maine, gdzie napisała 'Chatę wuja Toma', powieść o losach szlachetnego i bohaterskiego murzyńskiego niewolnika, wuja Toma, która przyczyniła się do wzrostu idei abolicjonistycznych w Stanach Zjednoczonych oraz (niebezpośrednio) do wybuchu wojny secesyjnej. W rok po jej wydaniu sprzedano 300 000 egzemplarzy. Przetłumaczono ją na 25 języków. Ataki na wiarygodność książki skłoniły Harriet Beecher Stowe do opublikowania Klucza do chaty wuja Toma, zawierającego dokumenty i świadectwa przeciw niewolnictwu. Chatę wuja Toma zaadoptował z powodzeniem na sztukę teatralną George Aiken. Autorka aż do późnej starości pisała eseje, studia społeczne oraz powieści.

Twórczość

Bibliografia