Heikki Johannes Kovalainen (ur. 19 października 1981 w Suomussalmi) – fiński kierowca wyścigowy. Od 2007 roku jest kierowcą Formuły 1. W roku 2007 jeździł w Renault, w latach 2008–2009 w McLarenie, a w sezonach 2010–2011 w Lotusie. Od 2012 jest kierowcą Caterhama. W Formule 1 odniósł jedno zwycięstwo: w Grand Prix Węgier 2008.

Karierę zaczynał w kartingu mając dziesięć lat. Gokartami ścigał się do 2000 roku. W 2001 roku rozpoczął ściganie się samochodami jednomiejscowymi debiutując w Brytyjskiej Formule Renault 2000. W 2002 roku dołączył do programu Renault Driver Development i zadebiutował w Brytyjskiej Formule 3. Rok później został kierowcą serii World Series by Nissan. W 2003 roku został wicemistrzem, a rok później wywalczył mistrzostwo tej serii. W roku 2005 był kierowcą serii GP2 i zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców. W 2006 roku został pełnoetatowym kierowcą testowym zespołu Formuły 1, Mild Seven Renault F1 Team.

Jako oficjalny kierowca w Formule 1 zadebiutował w 2007 roku w zespole Renault w miejsce Fernando Alonso. W pierwszej części sezonu odnosił nieregularne wyniki, ale w drugiej punktował regularnie, zdobył także pierwsze podium (drugie miejsce w Grand Prix Japonii) i na koniec sezonu wyprzedził w klasyfikacji kierowców partnera z zespołu, Giancarlo Fisichellę. W 2008 roku przeszedł do zespołu McLaren. Fin osiągał znacznie gorsze wyniki od zespołowego partnera, Lewisa Hamiltona, ale mimo to zdołał wygrać swój pierwszy wyścig – Grand Prix Węgier. W sezonie 2009 także na ogół był wolniejszy od Hamiltona i po sezonie McLaren rozwiązał z nim kontrakt. Kovalainen przeszedł do powracającego do Formuły 1 Lotusa, dla którego startował do 2011 roku, nie zdołając jednak przez ten okres wywalczyć ani punktu. Od sezonu 2012 jest kierowcą powstałego na podstawach Lotusa Caterhama.

Dzieciństwo

Heikki Kovalainen urodził się 19 października 1981 roku w fińskiej miejscowości Suomussalmi jako trzecie, najmłodsze dziecko Seppo i Sisko Kovalainenów. Pierwszym słowem, jakie wypowiedział, był wyraz "auto". Jego ulubionym przedmiotem w szkole był język angielski, nie lubił natomiast matematyki i fizyki.

Jako że jego ojciec brał udział w wyścigach na lodzie, Kovalainen zainteresował się sportami motorowymi. Pierwszy raz za kierownicą gokarta zasiadł w wieku 6 lat. W 1991 roku uzyskał licencję niezbędną do brania udziału w fińskich zawodach kartingowych i w takich też zawodach wówczas zadebiutował.

Jako kierowca kartingowy Kovalainen odnosił obiecujące wyniki. W 1998 roku był jedenasty w klasyfikacji generalnej Kartingowych Mistrzostw Finlandii Formuły A, ale rok później zajął w tych mistrzostwach drugą pozycję. Ponadto w 1999 roku brał udział jeszcze w Kartingowym Pucharze Monako Formuły A (6 pozycja) oraz w Mistrzostwach Świata Formuły A (18 miejsce w klasyfikacji ogólnej). W następnym sezonie wygrał klasyfikację Skandynawskich Mistrzostw Formuły A, był drugi w Mistrzostwach Finlandii Formuły A, uczestniczył też w takich seriach jak Europejskie Mistrzostwa Formuły Super A (czwarta pozycja w klasyfikacji) czy Mistrzostwa Świata Formuły Super A (trzecie miejsce). Ponadto wygrał zawody Paris Bercy Elf Masters, był także drugi w Göteborgs Stora Pris. Kovalainen został ogłoszony jako Kartingowy Kierowca Roku 2000 w Finlandii.

Przed Formułą 1

W 2001 roku Kovalainen zadebiutował w wyścigach samochodów jednomiejscowych. Został wówczas kierowcą zespołu Fortec Motorsport w Brytyjskiej Formule Renault. Kimi Räikkönen wygrał tę serię w 2000 roku, po czym trafił do Formuły 1 do zespołu Sauber. Kovalainen w 13 wyścigach odniósł dwa zwycięstwa, zdobył dwa pole positions, pięć podiów i trzy najszybsze okrążenia. Te wyniki zaowocowały 243 punktami i czwartym miejscem w klasyfikacji generalnej. Ponadto zadebiutował w Formule 3, startując w Grand Prix Makau (ósme miejsce) i Korea Super Prix. Fińska Federacja Sportów Motorowych wybrała Kovalainena jako Debiutanta Roku 2001.

Heikki Kovalainen w 2002 roku

W 2002 roku Kovalainen dołączył do wspierającego młodych kierowców programu Renault Driver Development. Fin przeniósł się do Brytyjskiej Formuły 3, gdzie startował w Fortec Motorsport. W ostatnich dziewięciu wyścigach odniósł pięć zwycięstw, w tym prestiżowy wyścig towarzyszący Grand Prix Wielkiej Brytanii Formuły 1. Zdobył ponadto dwa pole positions, 12 podiów i trzy najszybsze okrążenia. W klasyfikacji generalnej zajął trzecie miejsce, za Robbie Kerrem i Jamesem Courtneyem. W 2002 roku wziął udział również w innych zawodach Formuły 3: Korea Super Prix (14 miejsce), Grand Prix Makau (druga pozycja) oraz Masters of Formula 3 (czwarta lokata). Ponownie został przez Fińską Federację Sportów Motorowych ogłoszony Debiutantem Roku.

Na sezon 2003 wybrał starty w serii World Series by Nissan, dołączając do zespołu Gabord Competición. Fin wygrał jeden wyścig, trzy razy startował z pierwszego pola, zdobył cztery podia i jedno najszybsze okrążenie. 134 punkty zapewniły mu drugie miejsce w klasyfikacji ogólnej kierowców, ale mistrzem World Series by Nissan w 2003 roku został partner Kovalainena z zespołu, Franck Montagny. Ponadto w 2003 roku po raz pierwszy testował samochód Formuły 1: jesienią testował Renault R23 na torze Circuit de Catalunya, a kilka tygodni później wziął udział w sesji testowej zespołu Minardi samochodem Minardi PS03 na torze Autodromo di Vallelunga. Kovalainen na tych testach osiągał bardzo konkurencyjne czasy i podobno niewiele brakowało, aby w sezonie 2004 został kierowcą Minardi. Jednakże na 2004 rok Kovalainen podpisał kontrakt z Renault, w myśl którego miał być drugim kierowcą testowym zespołu.

W roku 2004 kontynuował uczestnictwo w World Series by Nissan, przenosząc się jednak do zespołu Pons Racing. Fin zdobył wówczas tytuł mistrzowski, wygrywając 6 wyścigów, zdobywając 10 pole positions, 11 podium, 8 najszybszych okrążeń, 176 punktów i będąc lepszym od takich kierowców, jak Tiago Monteiro, Enrique Bernoldi czy Narain Karthikeyan. Jako członek programu Renault Driver Development Kovalainen odbywał sesje testowe z Mild Seven Renault F1 Team i pomagał przy rozwoju Renault R24.

Pod koniec roku wziął udział w zawodach Race of Champions na Stade de France. W pierwszych dwóch rundach pokonał odpowiednio Davida Coultharda i Jeana Alesiego, a w półfinale okazał się szybszy od Michaela Schumachera. W finale pokonał Rajdowego Mistrza Świata Sébastiena Loeba; w pierwszej rundzie finału był szybszy od Francuza ścigając się Peugeotem 307 WRC, mimo że nigdy wcześniej nie jeździł samochodem rajdowym. W Pucharze Narodów (Nations Cup) Finlandia (w składzie Kovalainen-Grönholm) doszła do finału, gdzie przegrała z Francją (Loeb-Alesi). Kovalainen tak skomentował zwycięstwo w Race of Champions:

W 2005 roku przeniósł się do nowopowstałej Serii GP2, która zastąpiła Formułę 3000. W GP2 był kierowcą Arden International. Kovalainen udanie rozpoczął sezon, wygrywając główny wyścig na torze Imola, a w sprincie zajmując trzecie miejsce. W głównym wyścigu na torze Circuit de Catalunya był trzeci, zdobywając tym samym trzecie podium z rzędu. Do sprintu nie zdołał jednak nawet wystartować. Podczas rundy w Monako zdobył pole position, prowadził przez pierwsze 21 okrążeń i ustanowił najszybsze okrążenie, ale problemy podczas pit-stopu spowodowały, że dojechał do mety na piątym miejscu. Główny wyścig na Nürburgringu Fin wygrał, mimo że startował z siedemnastej pozycji. W sprincie wycofał się na skutek kolizji spowodowanej przez José Maríę Lópeza. Podczas eliminacji na torze Magny Cours wygrał główny wyścig i był trzeci w sprincie. Później jednak konkurencyjny stał się Nico Rosberg, a Kovalainen dojeżdżał do mety na dalszych pozycjach. Kovalainen zdołał jednak wygrać sprint na torze Istanbul Park oraz główny wyścig na Monzy. Podczas chaotycznego weekendu na torze Spa-Francorchamps Kovalainen nie zdobył punktów, a Rosberg po raz pierwszy w sezonie w klasyfikacji kierowców znalazł się przed Finem. Ostatnie dwa wyścigi sezonu, rozgrywane na Bahrain International Circuit, wygrał Nico Rosberg i zdobył tytuł mistrza Serii GP2, podczas gdy Kovalainen został wicemistrzem ze stratą 15 punktów do Rosberga. Ogółem w sezonie 2005 Serii GP2 Kovalainen odniósł 5 zwycięstw, zdobył 2 pole positions, 12 podiów i jedno najszybsze okrążenie.

W 2005 roku uczestniczył również w zawodach Race of Champions, ale w półfinale został pokonany przez Toma Kristensena.

czytaj dalej: [2], [3]