Heinz Ernst Kuttin (ur. 5 stycznia 1971 r. w Gassen) – austriacki skoczek narciarski i trener, trzykrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata i pięciokrotny złoty medalista mistrzostw świata juniorów.

Kariera

Pierwsze sukcesy osiągnął już na mistrzostwach świata juniorów w austriackim Saalfelden w 1988 roku, gdzie zdobył złote medale zarówno indywidualnie jak i drużynowo. Wyczyn ten powtórzył dwa lata później, podczas MŚJ w czechosłowackim Štrbskim Plesie. Ponadto na mistrzostwach juniorów w 1989 roku w Vang w Norwegii Kuttin zdobył złoty medal w drużynie, a indywidualnie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal ze Staffanem Tällbergiem ze Szwecji.

W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 30 grudnia 1987 roku w zachodnioniemieckim Oberstdorfie zajmując ósme miejsce. Jako siedemnastolatek wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku, gdzie indywidualnie zajął 12. miejsce na dużej skoczni oraz szóste na normalnej, a wraz z kolegami z reprezentacji był piąty w konkursie drużynowym. W klasyfikacji generalnej sezonu 1987/1988 zajął 25. miejsce. Rok później wystąpił na mistrzostwach świata w Lahti, zdobywając brązowy medal w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Wyprzedzili go tylko Jens Weißflog z RFN oraz Ari-Pekka Nikkola z Finlandii, był to jedyny start Kuttina na tych mistrzostwach.

Po raz pierwszy na podium zawodów Pucharu Świata stanął w pierwszym konkursie sezonu 1989/1990, który odbył się 3 grudnia 1989 roku w kanadyjskim Thunder Bay. W całym sezonie pięciokrotnie stawał na podium, choć ani razu nie zwyciężył, dało mu to ostatecznie ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystartował także na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990 roku zajmując 20. miejsce. Najlepsze wyniki w PŚ osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy to zajął siódme miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ w skokach, a w sezonie 1990/1991 Pucharu Świata w lotach był szósty. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 1991 roku zdobył złoty medal na normalnej skoczni oraz był czwarty na dużej, przegrywając walkę o trzecie miejsce z Weißflogiem. Ponadto wspólnie z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Miesiąc później, podczas zawodów w Trondheim odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo.

W 1992 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Albertville. W indywidualnych konkursach zdobył brązowy medal na normalnej skoczni, ulegając jedynie Toniemu Nieminenowi z Finlandii oraz swemu rodakowi Martinowi Höllwarthowi; na dużym obiekcie był czwarty, tracąc do trzeciego Nieminena 2,6 punktu. 8 marca 1992 roku w Trondheim odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PŚ. Ostatni raz na podium zawodów tego cyklu stanął w pierwszym konkursie sezonu 1992/1993, 5 grudnia 1992 roku w szwedzkim Falun. Mistrzostwa świata w Falun w 1993 roku były ostatnimi w jego karierze. Razem z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. Na normalnej skoczni zajął 24. miejsce, a na dużej był dwunasty. Ostatnim sukcesem w jego karierze był brązowy medal w konkursie drużynowym zdobyty na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku. Indywidualnie był dwunasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął 25. miejsce. Po tym jak zajął 12. miejsce w Oberstdorfie, ósme w Garmisch-Partenkirchen, szóste w Innsbrucku i siódme w Bischofshofen uplasował się na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej 42. edycji Turnieju Czterech Skoczni. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 zajął 12. miejsce. W 1995 roku odniósł ciężką kontuzję kolana, która zmusiła go do wczesnego zakończenia kariery zawodniczej wieku 24 lat.