Ruś Kijowska – okres w historii Rusi trwający umownie od 862 do 1240 roku. Rok 862, w którym Ruryk przybył do Nowogrodu Wielkiego, to symboliczna data powstania państwa ruskiego. W 882 roku książę nowogrodzki Oleg Mądry doprowadził do powstania Wielkiego Księstwa Kijowskiego – wczesnofeudalnego państwa we wschodniej Europie ze stolicą w Kijowie, istniejącego do 1169 roku. W 1054 roku Wielkie Księstwo Kijowskie uległo rozbiciu dzielnicowemu, przy czym władcy, którym udało się zawładnąć Kijowem nadal nosili tytuł wielkiego księcia kijowskiego i byli w hierarchii feudalnej postawieni wyżej od pozostałych książąt ruskich. W 1169 przekształcone w Wielkie Księstwo Włodzimierskie ze stolicą we Włodzimierzu nad Klaźmą, które przejęło dominującą rolę Kijowa. W 1240 na skutek najazdu mongolskiego Wielkie Księstwo Włodzimierskie utraciło niezależność polityczną na rzecz Złotej Ordy. Moment ten uważany jest powszechnie za koniec okresu Rusi Kijowskiej.

Rosja, Federacja Rosyjska (. Rosja jest największym państwem na świecie według powierzchni, jej terytorium jest większe od kontynentu: Europy, Australii i Antarktydy. Pod względem liczby ludności zajmuje 9. miejsce (po Chinach, Indiach, USA, Indonezji, Brazylii, Pakistanie, Bangladeszu i Nigerii).

Iwan IV Groźny (ros. Иван IV Васильевич lub Иван Грозный, ur. 25 sierpnia 1530 w Kołomienskoje, zm. 18 marca 1584 w Moskwie); z dynastii Rurykowiczów, syn Wasyla III i Heleny Glińskiej.

Szujscy - ród kniaziowski (książęcy) pochodzenia ruskiego, który wziął swoje nazwisko od miasta Szuja dawniej w guberni włodzimierskiej, a obecnie w obwodzie iwanowskim, będący gałęzią dynastii Rurykowiczów i ich linii panującej nad księstwem suzdalskim. Z licznych gałęzi jedna uzyskała wielkie znaczenie w XVI w. w Moskwie, gdzie jeden z jej przedstawicieli został nawet obrany carem; inna z kolei związała się z Rzecząpospolitą, w której uznawano jej status kniaziowski.

Wasyl III Iwanowicz (ros. Василий III Иванович) (ur. 25 marca 1479, zm. 4 grudnia 1533) – wielki książę moskiewski w latach 1505-1533 , syn Iwana III Srogiego (1462-1505) i jego drugiej żony – Zofii Paleolog.

Iwan Owczina-Tielepniew-Oboleński - jeden z najznaczniejszych bojarów wchodzących w skład bojarskiej Dumy. Po śmierci Wasyla III, zdobywając przychylność wdowy po nim Heleny Glińskiej został jej faworytem. Pochodził ze znakomitego rodu, pozostającego w bliskich stosunkach z dworem. Oboleńscy stanowili odnogę ruskiej dynastii panującej - Rurykowiczów. Jego rodzona siostra, bojarowa Czeladnina - była mamką księcia Iwana IV. Przed śmiercią Wasyl III osobiście oddał jej swego pierworodnego syna i nakazał od dziecka "nie odstępować go nawet na krok". Rodzinę Owcziny łączyło też pokrewieństwo z opiekunem Michałem Glińskim; więzy te nie uchroniły ich jednak przed konfliktem. Waśń rodzinna wybuchła na tle rywalizacji rodzinnej. Owczinę popierała bojarska Duma zmierzająca do złamania przewagi opiekunów, za Glińskim jednak stała siedmiobojarszczyzna, ale tej brakowało jednomyślności.

V wojna litewsko-moskiewska miała miejsce w latach 1534-1537, pomiędzy Polską, wspieraną przez Wielkie Księstwo Litewskie a Wielkim Księstwem Moskiewskim.